Yeon-joo, saya pergi dulu.
Apa? Ke mana?
- Ke kedai runcit. - Kenapa?
Saya nak periksa sesuatu. Ini kecemasan.
- Ada apa? - Pekerja sambilan itu.
Saya ingatkan kita akan bersenam sepanjang malam.
Saya rasa saya dah cukup berpeluh.
- Saya akan hubungi awak nanti. - Okey.
Saya tak tahu pekerja sambilan itu perempuan.
[ Episod 2 ]
Minumlah.
Jika campurkan alkohol, ia tak baik untuk awak.
Biar betul? Aduhai, baiklah.
Dia cuba nak merugikan saya? Budak ini.
Saya akan mengakhiri semuanya hari ini.
Parasit tak guna.
Biar saya ambilkan bir lagi.
Cukupkah?
Awak patut minum arak keras sebab ini makan malam terakhir awak.
Encik Choi?
Kenapa awak datang awal sangat?
Syif saya masih belum tamat.
Awak boleh pergi terus.
Awak datang ke sini sebab awak rindukan saya?
Saya ke sini untuk pecat awak.
- Kawan-kawan, ucap hai kepada bos saya. - Apa yang awak buat ini?
- Ucap hai. - Jangan ucap hai.
- Helo. - Helo.
Kenapa tiba-tiba saja dia tidur?
Hei, bangun!
Tentu awak bekerja terlalu kuat.
Saya tak sangka dia tertidur ketika minum.
Mengarut. Dia tak bekerja terlalu kuat.
Dia terlalu banyak minum! Budak-budak ini.
Dah tiga tahun, bukan?
Dia mempunyai memori yang hebat!
Sudah tentu sukar untuk melupakan wanita secantik saya.
Ramai orang cakap begitu. Duduklah.
[ Budak-budak ini, ]
[ - mereka tak akan dengar kata orang. ] - Duduk!
- Marilah. - Tidak!
Baiklah. Saya dah duduk.
Saya dengar awak mengesyaki Saet-byul mencuri.
Aduhai! Kenapa awak teruk sangat?
Teruk betul bos awak ini.
Terima kasih, awak berdua.
Tak, itu semua salah faham.
- Salah faham? - Salah faham?
Tiada orang lain selain dia untuk dicurigai.
Sebab itu saya tebus salah saya dengan bersihkan seluruh kedai.
Kenapa awak cuba ubah topik?
Awak buat apa di kedai saya?
Awak terlalu bising.
Tidak!
Baiklah, kami akan beritahu awak jika awak nak tahu.
Sekejap. Saya rasa ini masa yang sesuai untuk minum bir lagi.
Tidak!
Cantiknya. Tengok ini.
Awak nak saya buat apa dengan ini?
Awak tak berguna selain berwajah kacak.
Apa? Apa yang awak cakap ini?
Awak ada ketahanan alkohol seorang remaja.
- Ya, seorang remaja lelaki. - Sebab itulah awak tak boleh minum.
Apa yang awak cakap ini? Saya boleh minum ini.
- Nak saya minum ini? - Ya.
- Saya akan minum. - Okey.
Saya betul-betul akan minum.
- ♪ Minumlah, teguklah ♪ - ♪ Minumlah, teguklah ♪
- ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪
- Segelas lagi sebab dah habis! - Segelas lagi!
Itu dia.
Biar betul?
Dia tinggalkan saya keseorangan,
untuk melepak dengan budak-budak?
Mengarut betul.
- ♪ Minumlah, teguklah ♪ - ♪ Minumlah, teguklah ♪
- ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪
Yakah?
- Ya. Awak boleh pertaruhkan nyawa awak. - Betul.
Kenapa awak pertaruhkan nyawa saya untuk ini?
Maksud saya, saya pasti.
Yakah? Awak pasti?
Itu tiga tahun lalu. Dia...
Yakah? Saya tak percaya.
Tak mungkin.
Kasihan dia.
Apa-apa sajalah. Mari kita
- Mari kita minum lagi. - Baiklah.
- Awak perlu meneguknya sekali gus.
- Teguk! - Teguk!
Tengok.
Mereka berdua nampak seperti ditakdirkan bersama.
Menjadi pasangan yang menjengkelkan.
Hei! Saet-byul!
Bangun, Saet-byul!
- Apa? - Dia dah bangun.
- Awak nampak, bukan? - Apa yang berlaku?
Encik Choi! Apa awak buat di sini?
Awak tidur lena, Saet-byul?
Kami dah cerita semuanya, jadi awak selesaikan dengan dia, okey?
Apa yang awak beritahu dia?
Kami beritahu dia segalanya tentang kenapa awak bekerja di sini
dan semua rancangan awak.
Sama-sama.
Kenapa awak beritahu dia semuanya?
- Tengoklah itu. - Tengoklah itu.
Awak patut berterima kasih kepada kami kerana menjadi orang kanan awak.
Jadi apa yang dia cakap?
Dia kata
- tak ada apa-apa. Dia tertidur. - Macam itu saja.
Saya tak suka dia. Dia tua dan lemah.
Saya juga rasa dia berbau busuk.
Hei! Apa maksud awak dia berbau?
Jom balik sekarang. Nak naik teksi itu?
- Di mana? Baiklah. - Ada orang di dalam?
Encik, tolong pergi!
Si Choi Dae-hyun itu.
Aduhai. Nah.
Macam mana saya nak berdepan dengan dia esok?
Betul.
Saya mohon kerja di sini supaya boleh tengok muka awak setiap hari.
Saya akan bekerja keras dan jadi pekerja sebenar,
jadi awak lihat saja.
Awak takkan menyesal ambil saya bekerja.
Selamat malam. Saya akan kembali untuk kejutkan awak nanti.
Jangan pergi.
Tolong jangan pergi.
Apa ini? Awak pura-pura tidur?
Mungkin
saya boleh duduk lebih lama.
Nah.
Terima kasih.
Tentulah.
Jualan meningkat sejak saya bekerja.
Terima kasih,
Yeon-joo.
"Yeon-joo"?
Yeon-joo.
Awak kata Yeon-joo?
Yeon-joo...
Biar betul?
Apa, Yeon-joo?
Saya tak tahan lagi.
- ♪ Minumlah, teguklah ♪ - ♪ Minumlah, teguklah ♪
[ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ ]
Macam mana?
[ Macam mana... ]
Tidak.
Hubungi saya apabila awak nampak ini.
Bukan yang ini juga.
Dae-hyun,
awak nampak seperti sedang berseronok.
[ Dae-hyun, awak nampak seperti sedang berseronok. ]
Betulkah saya hantar?
Saya dah gila!
Nanti. Padam. Padam!
[ Dae-hyun, awak nampak seperti sedang berseronok. ]
[ Mesej telah dipadam. ]
Tiga, dua, satu!
- Tutup! - Tunggu!
- Kamu semua! - Tolong izinkan kami masuk.
- Sekali ini saja. - Awak nak ke mana?
Awak tak boleh masuk.
Awak pernah nampak saya lepaskan sesiapa?
Tolonglah!
Sekolah ini semuanya tentang peraturan.
Pergi berdiri di sana.
Lagi satu,
macam mana awak boleh lewat
- setiap hari? - Maaf.
Kenapa awak selalu lambat?
- Selamat pagi. - Helo.
Hwang Geum-bi!
Ya, cikgu.
Awak berbau alkohol.
Awak rasa wajar untuk awak datang ke sekolah
mabuk seperti ini sedangkan ada pelajar lain?
Hulur tangan.
- Hulur tangan! Tutup mata awak. - Aduhai.
Berani awak?
Awak layak dapat semua ini.
Minum ini dalam tiga bahagian.
Awak akan tersedak jika awak minum sekali gus.
- Yakah? - Ya.
Terima kasih.
Saya akan beritahu ayah saya betapa baiknya cikgu.
Tak, saya buat begini bukan untuk mengampu pengerusi.
Saya seorang pendidik
dan ini hanya pendidik yang prihatin yang menjaga muridnya.
Baiklah, saya faham. Saya boleh pergi sekarang, bukan?
Ya. Dan-bi!
Nama saya Hwang Geum-bi.
Maaf, adakah saya kata Dan-bi?
Makanan tengah hari ini ialah
sup tauge ubat sakit mabuk.
Inilah gunanya saya ke sekolah.
Makanan di sini sedap!
Budak biadab itu.
Encik Choi Dae-hyun, awak ditahan
kerana membelikan rokok untuk orang bawah umur tiga tahun lalu.
Apa yang awak cakap ini?
Apa yang berlaku? Sekejap.
Pastikan dia dijatuhkan hukuman penjara paling lama.
Yeon-joo, kenapa awak buat saya begini?
Saya nak lelaki lasak, bukannya orang jahat.
Kenapa pula saya jahat?
Cik,
saya juga seorang yang lasak.
Yeon-joo, pandang sini.
- Selasak yang boleh. - Tengok.
Bagus. Saya suka lelaki berpakaian seragam.
Saya berpakaian seragam. Tengok. Saya pakai jaket kedai runcit.
Awak adalah cita rasa saya.
- Berani awak sentuh dia? - Apa kata kita keluar bersama?
Jangan pergi.
Jangan pergi! Mari sini.
[ Polis ]
Yeon-joo, jangan pergi. Dia lelaki yang pelik!
Awak lagi pelik, penjenayah.
Encik.
Saya tak pelik. Jangan pergi!
Jari saya berdarah.
Hei! Yeon-joo!
Apa ini?
Kenapa hidung saya berdarah?
Aduhai.
Kenapa hidung saya berdarah?
Apa yang berlaku kepada saya?
Saya dipukulkah?
Saet-byul?
Apa awak buat di sini? Sekarang pukul berapa?
Awak bekerja lebih masa dua jam.
Macam mana saya nak pergi kalau awak belum bangun?
Saya minta maaf. Saya akan bayar lebih masa.
Pergilah balik.
Saya rasa tak sedap badan. Hidung saya pun berdarah.
- Awak tak nak cakap begitu kepada saya? - Cakap apa?
Jangan pergi.
Tolong jangan pergi.
- Pergi. - Apa?
Pergi. Kenapa saya nak suruh awak jangan pergi?
Pergilah balik. Selamat tinggal.
Pergilah balik.
Pergi cepat.
[ Universiti Taesung ]
Helo!
Hei! Awak nak beli apa?
- Dua paket Soboro Merah. - Dua Soboro Merah.
Kenapa beli dua bungkus?
- Harganya sembilan dolar. - Baik.
Cubalah untuk berhenti.
- Berhenti, okey? - Saya akan cuba. Selamat tinggal!
Aduhai.
Mungkin saya minum terlalu banyak.
[ - ♪ Minumlah, teguklah ♪ - ♪ Minumlah, teguklah ♪ ]
- ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪
Tunggu.
Saya ingat.
Kenapa semua ini tak dibayar?
Apa? Semuanya?
Mereka ambil apa saja dan buat saya bayar?
Aduhai.
Parasit tak guna ini!
Saet-byul, matilah awak.
Apa ini? Kenapa dia padam mesej dia?
[ Mesej telah dipadam. ]
Nanti, 2:00 pagi?
Apa yang saya buat pukul 2:00 pagi?
- ♪ Minumlah, teguklah ♪ - ♪ Minumlah, teguklah ♪
[ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ ]
Aduhai.
Tak mungkin. Tak mungkin dia nampak saya.
Tapi kenapa dia padam mesej itu?
Teruklah.
Saya tak boleh tanya dia.
Apa salahnya tanya dia?
Kenapa dia padam mesej dia?
Bangun.
[ Mesej siapa? ]
[ Pekerja sambilan itu. ]
[ Maaf sebab tak hubungi awak semalam. ]
[ Mesej apa yang awak hantar dan padam? ]
[ Awak sibukkah? ]
[ Hubungi saya apabila awak nampak ini. ]
[ Saya balik awal hari ini. Awak nak makan malam dengan saya? ]
[ Baiklah! ]
[ Terima kasih. ]
"Terima kasih."
[ Jangan pergi. ]
[ Terima kasih. ]
- "Terima kasih, Yeon-joo"? [ - Terima kasih, Yeon-joo. ]
Kenapa awak berterima kasih kepada dia?
Kenapa berterima kasih kepada dia? Apa yang awak cakap kepada saya?
"Pergi"? "Baliklah ke rumah"?
Awak patut balik, tak guna!
Gatalnya telinga saya. Ada orang mengata sayakah?
Ini pasta carbonara, risoto krim
dan piza Gorgonzola.
- Kenapa awak tak makan? - Saya baru saja nak makan.
Saya nak makan apabila awak suruh saya makan.
Yeon-joo, sebenarnya...
Sebenarnya, saya mengidam makanan pedas hari ini.
Kenapa? Untuk hilangkan mabuk awak?
Tak. Siapa kata saya minum?
Saya mengidam makanan pedas dua kali seminggu.
Awak patut beritahu saya lebih awal.
Betul. Saya patut beritahu awak. Tapi saya tak pasti patut buat atau tidak.
Tapi lebih baik jangan ungkit kalau tak boleh baiki. Betul tak?
Kita nak buat apa sekarang? Awak tak nak makan ini,
tapi kita tak boleh pergi ke restoran lain.
Betul. Nampaknya saya buat silap lagi.
"Lagi"? Nampaknya awak buat silap lain.
Apa yang awak buat? Awak buat silapkah semalam?
Tidak. Saya tak buat apa-apa.
Awak baru saja kata
awak buat silap "lagi".
Saya cuma agak yang awak buat kesilapan berdasarkan kata-kata awak,
kalau fikir logik.
Begitu. "Kalau fikir logik".
Betul. Saya nampak dalam telefon saya yang awak hantar mesej kepada saya
malam tadi.
Awak nampak?
Tentulah. Mustahil saya terlepas pandang? Ia tertulis di telefon saya.
"Mesej telah dipadam."
Oh, ya. Apa yang awak cakap?
Kenapa awak mesej saya begitu lewat dan padamkannya?
Apa? Tak ada apa-apa. Saya tersilap.
Begitu. Satu kesilapan.
Saya tak tahu pun awak juga buat silap. Awak juga manusia biasa.
Kenapa awak baru tanya sekarang, bukan semalam?
Nampaknya awak sangat sibuk malam tadi.
[ - ♪ Minumlah, teguklah ♪ ] - Ya.
Semasa awak mesej saya, tiba-tiba ada ramai pelanggan.
Dan lori juga datang.
Saya berpeluh dan banyak benda nak buat.
- Begitu. Awak sibuk. - Ya.
Aduhai, ini memang sedap hari ini. Mi ini sangat sedap.
Cef rasa seronok hari ini. Bagus.
[ Awak tak nak beritahu saya perkara yang sebenar? ]
[ - Saya boleh rasa renungan tajam dia. ] - Sedapnya.
- Yakah? [ - Dia tak tahu apa-apa, bukan? ]
Piza Gorgonzola.
Sayang.
Aduhai, barulah lega sikit.
- Apa? - Apa?
- Selamat tinggal. - Okey.
Awak akan jumpa ibu bapa saya.
Ya.
Saya dah fikir masak-masak.
Saya rasa lebih sopan untuk saya jumpa ibu bapa awak dulu.
Ibu bapa saya pun cakap begitu.
Tapi kenapa tiba-tiba saja?
"Tiba-tiba"?
Kita bersetuju untuk bertemu ibu bapa masing-masing tahun lepas. Awak lupa?
Saya ingat itu. Tapi awak dan saya sama-sama sibuk.
Betul. Kita sentiasa sibuk.
Tapi kita tetap perlu buat betul-betul.
Okey. Mari kita fikir.
Okey. Boleh juga.
Awak akan kembali ke kedai, bukan?
Ya, saya perlu pecat pekerja sambilan itu.
Kenapa tiba-tiba saja? Ada apa-apa terjadi?
Saya terus balik selepas terima panggilan daripada Dal-sik.
Betul.
Dia hubungi kawan-kawannya
dan adakan parti di depan kedai. Saya rasa macam tak percaya.
Aduhai. Jadi awak buat apa?
Kalau dia hubungi kawan-kawannya, tentu kawan-kawannya masih muda.
Awak patut minum dengan mereka.
[ - ♪ Minumlah, teguklah ♪ - ♪ Minumlah, teguklah ♪ ]
[ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ ] - Apa maksud awak?
Kenapa saya nak minum dengan gadis-gadis muda itu?
Saya berkelakuan seperti orang dewasa. Saya ajar mereka cukup-cukup.
Saya dah halau mereka semua.
Begitu.
Awak berkelakuan seperti orang dewasa dan halau mereka.
Ya. Mereka menangis dan buat kecoh di sana.
- ♪ Minumlah, teguklah ♪ - Mereka kata saya menakutkan.
[ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ - ♪ Minumlah seperti lelaki ♪ ]
Itu tak patut berlaku lagi.
Ya, sudah tentu.
Saya pergi dulu. Saya patut pergi dan pecat dia.
Selamat tinggal, Yeon-joo.
- Selamat tinggal. Jumpa lagi. - Okey.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal.
Saya patut pergi dan pecat dia.
Hai.
- Mak. - Hei, awak dah balik.
Tengok ini.
Ini mesti karya seni yang mak beli di lelongan Sotheby di Hong Kong.
Ia sampai hari ini.
Tahniah.
Bukankah mak patut ucap tahniah kepada kamu?
Cik Yoo, saya dah sediakan tab mandi untuk awak.
- Saya pergi mandi dulu. - Okey.
Saya dah balik.
Awak dah balik.
Kenapa awak minum? Biasanya awak tak minum.
Saya minum dan makan daging.
Daging? Tentu awak gembira hari ini.
Hye-su belanja kami makan kerana dia dapat jualan tertinggi.
- Awak beli kerusi urut? - Ya.
- Berapa lama ansurannya? - 24 bulan.
Kad apa yang awak guna?
Saya nampak kad kredit merah di atas meja solek.
- Sentiasa ada kad. - Betul.
Hei, saya nak daging juga.
Oh, ya. Cemburunya saya.
Saya bekerja keras sampai bengkak kaki saya
untuk bayar hutang kad kredit awak!
Saya berjalan dengan kaki yang bengkak ini!
Tapi awak bersantai di rumah sambil buat urutan muka dengan timun
di atas kerusi urut yang awak beli dengan ansuran 24 bulan.
Cemburunya saya dengan awak, timun!
Saya rasa nak mati!
Saya rasa nak mati.
Tapi ada telur, bukan?
Kita ada telur di rumah atau tidak?
Jawablah. Jawab soalan saya.
Bukankah awak perlu telur untuk merawat mata awak yang lebam?
Bangun!
Dapatkan bayaran balik.
Saya dah buka pembalut plastiknya.
Jangan melawan. Dapatkan bayaran balik.
Macam mana saya boleh dapat suami yang teruk begini?
Apa gunanya hidup begini?
Bisingnya!
Buat senyap-senyap, jadi saya tak dengar apa-apa.
Oh, Buddha yang pengampun.
[ Selepas dia mula bekerja di sini, kita memang dapat ]
[ lebih ramai pelanggan. ]
[ - Jualan kita juga meningkat. ] - Datang lagi.
- Okey. - Jumpa esok.
- Selamat tinggal. - Kami akan datang lagi esok.
Berbaloi kita datang ke sini.
Tentulah. Awak tak kenal siapa saya?
Terima kasih sebab bawa saya ke sini. Awak memang layak menjadi kapten.
Harganya 1 dolar 50 sen.
Tengoklah cara dia layan pelanggan.
- Dia baling kepada pelanggan. - Tepuk!
- Aduhai, pening kepala saya. - Sila datang lagi! Jumpa esok.
Hei, saya dah cakap dia cantik, bukan?
Hei, cantiknya dia.
Kerana itu ciuman pertama Saet-byul.
Ciuman itu?
Dia cuma letakkan bibir dia pada saya. Itu ciuman pertama dia?
Aduhai. Hei, saya tak percaya.
Kenapa dia cium saya?
Dia suka sayakah?
- Ya. - Ya.
Itu tak benar, bukan?
Kami terkejut melihat dia cium awak.
Sebab kita berkongsi rahsia, patutkah saya beritahu satu lagi rahsia?
- Beritahu dia. - Ciuman pertama itu
adalah ciuman terakhir dia!
Jadi...
Sekejap. Selepas hari itu, dia tak pernah cium sesiapa.
Mungkin mulutnya dah berhabuk.
Aduhai.
Saya...
Air...
Tunggu.
Encik Choi!
Tak. Bukan ini. Sedarlah. Choi Dae-hyun.
Awak datang ke sini hari ini untuk memecat dia.
Ada ramai pelanggan.
Jualan juga meningkat.
Susah nak bekerja seorang diri hingga dia hampir mati.
Maksudnya dia hampir mati?
Aduhai, ini tindakan yang pelik. Kenapa saya asyik buat begini?
Jadi maksudnya dia hampir mati?
Masuk!
Helo. Dah selesai?
- Ya. Yang ini. - Baiklah.
- Sekejap, sayang. - Dua dolar.
- Awak perlukan beg? - Tidak.
Oh ya, kedai ini sangat bagus.
- Ini kali pertama awak datang? - Ya, saya baru pindah semalam.
Yakah? Datanglah selalu.
Baiklah. Saya ada keluarga yang besar.
Yakah?
Apa nama awak? Comelnya awak!
- Ini Frank. - Begitu. Prank.
- Frank. - Prankie.
Prankie.
Bawa mak, ayah, datuk, nenek
dan adik-beradik kamu, okey?
Tunggu.
Jadi ciuman terakhir dia bukan saya.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal.
Encik Choi.
Kenapa?
Saya boleh nampak rasa pengkhianatan dalam mata awak.
Tidak. Itu tak benar. Kenapa dengan mata saya?
Awak pengurus di sini?
Ya, saya pengurus di sini. Helo.
Awak sangat muda dan kacak.
Terima kasih. Awak ada anjing yang cantik.
- Hai. - Awak nak peluk dia?
Nanti. Ini Anjing tak guna.
- Tak guna - "Anjing tak guna"?
Tidak.
- Bukan itu maksud saya. - Maafkan saya.
- Frank buat kesilapan besar. - Frank...
Saya memang nak datang ke sini sejak saya pindah ke sini.
Melihat awak bencikan anjing saya,
- Tak. Saya suka... - saya tak boleh datang lagi.
Tak, awak boleh datang balik.
- Selamat tinggal. Saya pergi dulu. - Tunggu.
- Cik. Frank. - Aduhai.
- Kamu bukan anjing tak guna. - Saya suka anjing. Saya suka anak anjing.
Tunggu, cik. Frank.
Aduhai.
Encik Choi! Mari sini!
Apa yang awak buat ini?
Dia kata keluarga dia besar. Saya nak dia datang.
Jadi saya cium anjing itu. Apa yang awak buat?
Apa nilai dan standard bagi ciuman awak?
Tidak.
Cik Jung Saet-byul.
Mari sini.
- Ada apa? - Cik Jung Saet-byul.
Tolong jelaskan apa yang berlaku malam tadi.
"Tolong"?
Kenapa formal sangat?
Sudahlah. Awak ingat ini main-main?
Tolong jelaskan.
Awak tanya saya jika awak buat silap sebab awak tak sedarkan diri, bukan?
Awak buat banyak kesilapan.
Awak teruk. Saya patut beli sepasang mata yang baru.
- Mereka tak nampak... - Hei.
Hei, bukan itu maksud saya.
Semalam awak bawa kawan-kawan awak ke sini dan minum.
- Bukankah itu hebat? - Apa maksud awak?
Awak minum dengan kawan-kawan semasa waktu bekerja.
Saya datang ke sini untuk pecat awak. Awak faham?
Apa? Saya bantu tingkatkan jualan. Saya layak dipecatkah?
Jualan apa?
Kawan-kawan saya beli banyak makanan dari kedai ini.
Mereka tak beli. Mereka hanya makan apa saja yang mereka mahu di sini.
Mereka dah bayar.
Mereka tak bayar. Duit apa?
- Dalam poket belakang awak. - Ada apa?
- Poket lagi satu. - Apa? Ada apa?
Hei, apa ini? Ini 200 dolar?
Awak tak ingat?
Awak menari hula untuk kawan-kawan saya.
Dan mereka berikan awak bakinya sebagai upah.
Awak tak tahu tarian hula?
Tarian hula. Awak yang buat, mesti awak tahu.
- Tarian hula. - Maksud awak,
saya menari hula?
- Hei. - Terima kasih. Sila datang lagi.
- Hula, hula. - Aduhai.
- Hei, sudahlah. - Helo.
Saya patut bayar secara tunai.
- Berbaiklah dengan Saet-byul. - Layan saya baik-baik.
Saya tak perlukan resit, diskaun atau mata.
Hubungi kawan awak supaya saya boleh...
Supaya awak boleh pulangkan?
Boleh awak tanya kalau dia perlukan resit tunai?
Dia tak perlukan resit.
Baiklah.
Apa pun, Saet-byul,
meningkatkan jualan adalah penting,
tapi awak tak patut minum sedangkan awak patut bekerja.
Ini amaran pertama awak.
Hei.
Duit bukan segala-galanya. Okey?
Okey.
Kenapa dengan dia? Biar betul.
Bagaimana dia boleh menari untuk mereka?
Awak memang dungu.
Kenapa awak ambil duit itu dan menari hula?
Lupakan tentang memecatnya. Dia dah ada satu mata lebih.
Aduhai, pening kepala saya.
Aduhai, saya mesti dah gila.
- Encik Choi, sila keluar. - Apa?
Hei. Apa?
- Encik Choi. - Ya?
Awak jual rokok kepada dia hari ini, bukan?
Ya, tadi.
Macam mana awak nak jual rokok kepada budak bawah umur?
Awak selalu ada masalah.
Tak mungkin. Dia pelajar kolej.
Kolej...
Hei.
- Jangan! - Tak guna. Mari sini.
Saya sepatutnya tahu. Awak selalu beli dua bungkus.
Maafkan saya.
Awak kata awak ambil jurusan kejuruteraan mekanikal.
[ Dia pelajar sekolah tinggi. ]
[ Dia curi jaket pelajar itu di bar ]
Kita akan ambil tindakan
kerana menjual rokok kepada budak bawah umur.
Nanti. Tak. Ia...
[ Kalau awak jual rokok, kedai awak digantung dua bulan. ]
[ Kita tahu mereka bawah umur? ]
[ Menjual rokok tak beri banyak keuntungan! ]
[ Lagipun, tengoklah budak-budak sekarang. ]
[ Ada yang nampak tua macam umur 40 tahun. ]
[ Cakap sajalah. Apa tema hari ini? ]
[ Undang-undang Perlindungan untuk Pemilik Perniagaan Yang Baik. ]
[ Kalau awak jual rokok kepada budak bawah umur kerana ]
[ tertipu dengan kad pengenalan palsu mereka, ]
[ penggantungan dalam perniagaan ini akan ditarik balik. Itu saja. ]
[ Apa perkara penting di sini? ]
[ Kita mesti sediakan rakaman semasa periksa kad pengenalan. ]
[ Serahkan rakaman itu. ]
[ Tanpanya, kedai awak akan digantung! ]
[ Awak akan bercuti selama dua bulan tanpa kerelaan awak. Faham? ]
[ Mac ]
Encik Choi.
Awak pasti awak dah periksa kad pengenalannya?
Ya.
- Bila? - Masa kali pertama budak itu datang.
- Bila? - Jadi itu...
Aduhai.
Aduhai, saya tak tahu. Susah nak ingat.
Saya tak rasa ia lebih daripada enam bulan,
jadi saya nak tengok.
[ Baki masa: 300 jam ]
Ia akan ambil masa 300 jam untuk muat turun semuanya.
Macam mana awak nak periksa?
Saet-byul, awak patut sambung kerja.
Pelanggan akan pergi jika awak tiada di sana.
- Pergi sambung kerja. - Biar saya tolong.
Tak, saya akan cari jalan.
[ Mainkan 4 kali lebih pantas ]
Aduhai, saya ingat hari itu.
[iQIYI Ver] SBS E02 'Backstreet Rookie' -♥ Ruo Xi ♥- Synced with Subcake Android
[ Pekerja Sambilan Diperlukan ]
Apa yang awak buat di luar?
Hei, Encik Choi. Awak dah jumpa rakaman itu?
Belum lagi.
Saet-byul, jangan beritahu keluarga saya tentang ini.
Kenapa tidak?
Jangan.
Saya akan cuba uruskannya sendiri.
Saya tak nak ibu bapa saya risau.
[ Dae-hyun tak balik semalam. ]
Dia ada di kedai runcit.
Kenapa? Dia upah pekerja sambilan. Kenapa dia bermalam di sana?
Awak rasa budak itu suka Saet-byul?
Apa yang awak mengarut ini? Jangan mengarut lagi.
Kenapa pula ini mengarut?
Kenapa awak selalu ada masalah dengan apa yang saya cakap? Dia ini...
Awak dah gilakah? Awak nak mulakan hari ini dengan bergaduh?
Nak minum kopi?
Nak tambah gula banyak?
Saya dah minum kopi hitam sepanjang hidup saya. Kenapa saya nak gula?
Encik Choi, saya tak boleh biarkan awak buat begini.
Awak buat apa lagi di sini? Awak baliklah.
Macam mana saya nak balik?
Terima kasih untuk semuanya. Saya akan bayar gaji awak lebih masa.
Kita risaukan itu kemudian dan dapatkan rakaman itu dulu.
Ada jumpa apa-apa?
Encik Choi, ini... Maksud saya, dia datang lagi.
Awak pasti dia kawan awak?
Ya. Untuk makluman awak, dia orang Korea.
Saya orang Korea yang asli.
Saya tahu saya nampak sangat muda untuk usia saya,
tapi saya lahir lima bulan selepas Dae-hyun.
Saya rasa awak maksudkan "tua", bukan "muda".
Dae-hyun.
Awak patut berehat. Biar saya yang lihat.
Tak apa. Muat naik saja komik awak.
Saya berjaga sepanjang malam dan sudah siapkannya. Awak patut mandi di sauna.
- Betul, Encik Choi. - Apa?
Pergi ke sauna.
Okey, betul cakap awak. Terima kasih banyak.
Dal-sik, terima kasih. Makan ini.
Pergilah sambung kerja.
- Tolong saya. - Baiklah.
Dae-hyun, percayakan saya.
Kami bertemu di sekolah menengah dan habiskan separuh hayat bersama.
Saya akan tunjukkan maksud sebenar kawan yang setia.
- Rasa macam kita berada di muzium, bukan? - Ya.
Betul. Apa nama spesies manusia pertama?
- Ia bermula dengan huruf "A". - Saya tahu. Australopithecus.
Ya, yang itu. Saya rasa mereka belum pupus.
- Aduhai. - Oh, Tuhan!
Tak guna!
- Siapa awak, mak cik? - "Mak cik"?
Orang zaman batu ini memang pandai buat saya marah. Awak siapa?
Saya kawan pengurus.
- "Kawan"? - "Kawan"?
Dengar sini. Kami akan ambil alih. Awak patut pergi saja.
Ambil alih apa? Saya sudah pun melakukannya!
Awak tak nampak begitu boleh dipercayai.
Apa yang awak pandang, mak cik? Saya buat dengan baik.
Panggil saya "mak cik" sekali lagi. Saya berusia 22 tahun.
Awak nampak seperti berusia 40-an. Bagaimana awak boleh tua begitu?
Patutlah orang kata rupa itu penting. Jaga sikit mulut awak, orang gua.
Aduhai.
- Itu uniform sekolah? - Nampak macam uniform sekolahkah?
Saya rasa awak dalam perjalanan ke parti Halloween hari ini.
Ya, betul. Apa kata awak sertai parti itu?
- Lepaskan saya! - Mari sini!
- Lepaskan saya! - Jangan bergerak!
- Hei! Berhenti! - Kenapa kamu semua bergaduh?
- Tidak, berhenti! Dal-sik! - Keluar!
Dal-sik, awak tak apa-apa?
- Kenapa awak bergaduh? - Kami tak bergaduh!
Kami cuma berbual.
Mak cik itu dah gila.
En. Choi, muka kawan awak cedera. Awak hancurkan muka dia!
Jangan risau. Inilah rupa dia.
- Jari saya berdarah. - Dal-sik, bawa bertenang.
- Hei. - Sudahlah.
- Budak-budak tak guna. - Mari kita pergi dari sini.
Aduhai, tolong jangan bergaduh. Kenapa dengan kamu semua ini?
Tak guna.
Hei!
- Aduhai, rambut saya! - Hentikan!
Lepas! Lepaskan dia!
- Aduhai, berhenti... Aduh! - Lepaskan saya!
Hei! Aduhai! Hei, berhenti!
Dia tarik rambut saya! Tak sangka betul!
Kenapa dengan kamu semua ini? Kenapa bergaduh dengan dia?
Saya nak awak berjaga malam untuk periksa rakaman itu, okey?
- Awas jika awak ada terlepas apa-apa. - Awak memang kejam.
- Mereka sukar dipercayai. - Hei!
Kenapa awak bergaduh?
Saya suruh awak tengok rakaman CCTV, tapi awak bergaduh?
Saya bersabar kerana awak.
Saya dipukul oleh beberapa gadis.
Hidung awak berdarah! Lap darah itu.
Tak guna.
Aduhai, memalukan betul.
Hei, Yeon-joo.
Sekarang?
Yeon-joo, saya rasa sekarang bukan masa yang sesuai.
[ Saya nak cepat, Dae-hyun. ]
Okey, saya datang sekarang. Ya, mestilah saya kena pergi.
Saya takkan lama. Tunggu di situ.
Awak nak ke mana?
Ada hal kecemasan pula.
Ada apa?
Awak tak perlu risau.
- Encik Choi. - Ya?
Ia lebih penting daripada ini?
Ya, saya akan kembali. Saya takkan lama.
Tunggu saya. Suruh kawan-kawan awak berhati-hati.
Aduhai.
Saya nak bunuh dia.
Hei, awak boleh balik. Buang masa saja.
Balik sajalah!
Kenapa tiba-tiba dia berubah?
Saya yakin semuanya sebab cinta.
- Mari. - Okey.
Aduhai, apa patut saya buat?
- Yeon-joo! - Dae-hyun! Cepat!
- Awak tak apa-apa? Apa... - Terima kasih. Saya gembira awak datang.
- Awak okey? Kereta itu... - Saya mesti ingat awak jika ada masalah.
Sememangnya awak perlu minta tolong saya.
Apa yang awak boleh buat tanpa saya?
Berhenti bercakap dalam nada itu. Syarikat insurans akan tiba.
- Okey. Saya akan periksa... - Ya.
Saya kena pergi sekarang.
Oh, ya. Awak lewat. Pergilah.
Saya tahu awak tak boleh lewat.
- Jumpa lagi. - Okey, selamat tinggal.
- Yeon-joo, semoga berjaya. - Saya akan hubungi awak.
Aduhai. Saya tak ada masa untuk ini sekarang.
♪ Mak cik nampak sangat cantik ♪
♪ Awak sangat cantik sehingga buat saya pening ♪
Cik Gong.
Saya balik dulu.
Okey, saya pasti awak penat.
Oh ya, Cik Gong. Awak merokok?
Tak, saya tak suka bau rokok.
Jadi kenapa awak cium kotak rokok?
Sebab ini bantu kita buat duit.
Ramai pelanggan datang beli rokok dan akhirnya beli barang-barang lain.
Lelaki yang tadi belanjakan 48 dolar apabila dia datang untuk beli rokok.
Saya tahu lebih baik kita suruh mereka berhenti.
Tapi susah nak buat begitu apabila saya fikirkan jualan.
Nak cari duit pun susah.
Nampaknya rokok sangat penting.
Ya, separuh hasil jualan semua kedai runcit adalah rokok.
Tapi di mana Dae-hyun sekarang?
Kenapa lama sangat pengurus keluar?
Encik, berhenti! Tunggu!
Awak boleh pergi dulu tanpa saya. Saya akan hubungi awak nanti.
Hei, jangan jual rokok kepada lelaki ini.
Awak ke sini untuk beli rokok selepas buat begitu kepada saya?
Aduhai, terkejut saya.
Nampaknya awak tak peduli kerana awak tak dihukum.
Awak nak saya buat apa? Itulah undang-undang.
Hei, dengar sini. Bila hari pertama awak datang ke kedai kami?
Kenapa?
Jadi awak boleh buktikan yang awak minta kad pengenalan saya?
Aduhai, saya rasa saya tak ingat.
Sudah tentu.
Awak datang dari balai dan hospital. Awak pakai pembalut luka.
Hebatnya. Kalau awak tahu sangat, kenapa tanya saya?
Beritahu saya tarikh sebenar semasa kali pertama awak sampai.
Itu saja yang saya perlu tahu.
Kenapa saya nak buat begitu? Kenapa?
"Kenapa"?
Hei, tak guna!
Awak mungkin fikir kedai kami adalah tempat untuk beli rokok.
Tapi bagi keluarga kami, ia nyawa kami.
Kami pertaruhkan semuanya di kedai itu.
Duit mak saya, kesihatan ayah saya
dan seluruh masa depan saya. Ia adalah masa depan keluarga kami!
Saya takkan biarkan lelaki seperti awak beri kesan kepada jualan.
Awak hanya tak boleh menjual rokok.
Kenapa awak cakap seolah-olah ia hal yang besar?
Bukannya kedai awak akan tutup. Awak dibenarkan untuk jual segala-galanya.
Awak memang sampah. Aduhai, budak ini...
Awak nak pukul saya? Silakan.
Awak fikir saya tak boleh pukul awak?
- CCTV ada di sana. - CCTV...
Awak diselamatkan oleh panggilan telefon ini. Tak guna.
Anggap saja awak bertuah.
- Helo? [ - En. Choi, Kita ada masalah! ]
Ada apa? Apa yang berlaku kali ini?
[ Kedai runcit... ]
Saet-byul! Tunggu! Saya akan...
Hei, awak... Budak ini...
Kalau bukan sebab panggilan telefon, saya dah lama... Aduhai.
- Encik, tolong marah dia. - Okey.
Tak guna.
Itu sangat hambar.
Saya tak percaya dia ikut saya ke sini.
Boleh beri saya Soboro Merah?
Ini tak nampak macam awak.
Ini saya. Saya lahir pada tahun 1991, tahun biri-biri.
Berdasarkan perbualan awak, nampaknya...
Awak salah! Ini saya!
Itu dia.
Bagus.
Tengoklah dia.
Perlukah kita buat begini?
[ Kejar dia. Jangan lepaskan dia, okey? Saya datang sekarang. ]
Hei!
Dia selalu letak telefon selepas habis bercakap.
Adakah kita perlu menghendap lelaki itu?
Salah kita kerana ada kawan yang sedang dilamun cinta.
Tak guna.
Nampaknya awak beli rokok.
Kasihan betul pengurus kedai itu. Saya tak percaya dia hantar awak.
- Awak kenal saya? - Sudah tentu.
Saya sengaja elak masa bekerja awak untuk beli rokok di sana.
Jadi tentu awak tahu saya tak sama seperti pengurus.
Kedai itu adalah sumber pendapatan keluarga dia
dan hidupnya bergantung kepada kedai itu.
Tapi saya tak ada keluarga dan dibuang sekolah.
Jadi saya tak rugi apa-apa atau takut.
Tapi awak tahu kenapa saya buat begini?
Awak rasa apa perasaan saya kalau saya tak dibayar
kerana kedai runcit tak cukup duit
akibat orang tak guna macam awak?
Sebenarnya, awak tahu tak? Awak boleh bayar saya.
Awak memang kaya, ya? Yakah?
Awak kaya atau tidak?
Saya akan hubungi polis jika awak pukul saya.
Saya akan hubungi mereka untuk awak
dan beritahu mereka yang awak dah mati.
Lolipop itu betul-betul buat saya marah.
Awak tahu ivy melambangkan apa?
- Apa? - Ulang cakap saya.
Rokok...
Cepat ulang kata saya! Rokok...
"Rokok"
- meningkatkan separuh penjualan - "meningkatkan separuh penjualan"
- kedai runcit. - "kedai runcit."
[ Ivy melambangkan simbiosis. ]
Biar saya tanya awak buat kali terakhir. Beritahu saya tarikhnya.
8 Januari!
8 Januari pada pukul 6:00 petang!
6:00 petang!
Saet-byul! Hei, Saet-byul.
Apa yang berlaku? Awak tak apa-apa?
- Saya dah tahu. - Tahu apa?
- Mari masuk. - Ada apa?
8 Januari!
6:00 petang.
[ Carian mengikut tarikh ]
Ini dia.
[ Universiti Taesung ]
Nanti. Biar saya muat turun ini.
- Itu dia. Kita berjaya. - Syukurlah.
Kita dah selesai.
Nah. Saya pasti ini boleh selamatkan awak daripada tindakan pentadbiran.
Terima kasih. Kita boleh dapatkan pengurangan.
Saya rasa lega.
Saet-byul, tunggu.
Apa yang berlaku?
Pasti saya terlanggar sesuatu dalam perjalanan ke sini.
Aduhai. Tunggu di sini.
Awak patut lebih berhati-hati.
Sakitkah?
Awak tak apa-apa?
Ya.
Kenapa awak buat begini untuk saya?
Kalau kedai saya digantung, pelanggan yang beli rokok akan kurang
dan kerja awak akan berkurangan. Bukannya awak akan dibayar lebih.
Ya, saya tahu. Jelas sekali, kedai runcit ini
tak sepenting teman wanita awak.
Jadi tentu pelik melihat pekerja sambilan sangat mengambil berat.
Hei, tentang apa yang berlaku tadi... Saya terpaksa pergi...
Tak apa. Saya tak peduli tentang itu.
Saya hanya uruskan isu ini atas satu sebab.
Kerana awak dah janji nak ambil saya bekerja
sebagai pekerja sambilan jika saya bantu awak selesaikan masalah ini!
Saya dah bantu, jadi saya kini pekerja sambilan rasmi. Tanggalkan ini.
Sudah rasmi sekarang.
- Siapa kata? - Apa?
Apa yang awak cakap ini? Awak sendiri yang cakap.
Saya tanya awak malam tadi
dan awak angguk begini.
Bila saya buat begitu? Di mana? Bagaimana? Kenapa?
Saya tak ingat.
Awak duduk di sini.
- "Okey." - Apa? Tak sangka betul.
Bila saya cakap begitu kepada awak?
Awak hanya mereka-reka cerita sebab saya sedang tidur?
Saya tak ingat bercakap begitu.
Aduhai, awak seriuskah?
Baiklah. Nampaknya saya tak ada pilihan.
Saya akan lupakan hasrat untuk menjadi pekerja...
Tentu awak fikir saya lembab.
Saet-byul, saya nak periksa sesuatu.
Apa itu?
Saet-byul, awak pernah...
Tiga...
[ "Tiga"? Tiga tahun lalu? ]
[ Kali pertama kita berjumpa? ]
- "Tiga"? - Adakah awak...
Tak, maksud saya...
Awak punya...
- Pertama kali awak... [ - Pertama apa? Ciuman pertama? ]
[ Dia akhirnya akan tanya saya? ]
"Pertama"? Pertama apa?
Begini... Yang pertama...
Ruangan pertama.
Ruangan pertama untuk paparan ketiga dah kosong.
Saya asyik beritahu awak yang ia kosong. Kenapa awak tak isi lagi?
Bila awak akan jadi pekerja secara rasmi jika awak malas?
Awak masih jauh lagi.
Perlukah saya jelaskan semuanya kepada awak?
Bolehkah awak bekerja dengan lebih gigih?
Apa...
Apa? Saya tak...
Saya rasa dia nak cakap dengan saya tentang tiga tahun lalu.
Mungkin saya patut tanya dia lebih banyak soalan.
Dia suruh saya alih pandangan?
[ Pekerja Sambilan Diperlukan ]
Aduhai. Awak patut berterima kasih kepada saya.
- Maafkan saya. - Helo. Selamat datang.
[ Saya risau saya dah melayan dia ]
[ .seperti cara saya dilayan dulu. ]
[ - Dae-hyun! ] - Ya, tuan?
Awak yang tulis ini?
Ini saja yang awak boleh buat? Sebab awak belajar di kolej komuniti?
Sebab itulah saya tak boleh abaikan latar belakang pendidikan orang.
Tuan, saya yang menulisnya.
Awakkah orangnya?
[ - Saya terlalu cepat menilai dia ] - Ini dia.
[ - tanpa kenal dia yang sebenar. ] - Terima kasih. Jumpa lagi.
[ Hei, Dae-hyun. ]
Yeon-joo, awak tak lewat untuk mesyuarat awak, bukan?
Tak, tapi saya akan lewat kalau bukan kerana awak.
Nasib baik. Saya akan hantar kereta awak ke pejabat esok.
[ Terima kasih. ]
Tak perlu berterima kasih kepada saya. Oh ya, Yeon Joo.
Saya ada sesuatu nak beritahu awak.
Ada apa?
Saya takkan pecat pekerja sambilan itu.
Apa?
Kenapa tidak? Tadi awak beria-ia nak pecat dia.
- Saya dah salah faham. - Salah faham apa?
Saya ingatkan dia cuai, tapi saya silap.
Dia boleh bantu saya di kedai runcit.
Awak terlalu terburu-buru.
Awak janji untuk fikir dan bincang dengan saya...
[ Yeon-joo. ]
Saya tahu awak bos saya semasa bekerja dalam pasukan perhubungan awam.
Tapi ini berkenaan kedai runcit saya.
Dan saya dah buat keputusan sebagai pengurus.
Jadi saya nak awak hormati keputusan saya.
Begitu.
Baiklah. Suka hati awaklah.
Saya rasa dia marah.
Cik Yoo Yeon-joo.
Helo, tuan.
Kenapa awak tak balik lagi?
Saya sedang bersedia untuk pembentangan esok.
Awak belum makan malam lagi, bukan? Saya juga belum makan.
Yeon-joo.
Kita di tempat kerja, tuan. Tolong panggil saya Cik Yoo.
Okey, Cik Yoo. Saya minta maaf.
Kedai runcit teman lelaki awak berjalan lancarkah?
Ia adalah francais kita, jadi saya pasti awak tahu jualan dia.
Boleh saya tanya kenapa awak tanya?
Saya nak tahu jika dia berpuas hati.
Semua francais kita perlu gembira untuk syarikat berkembang.
Jangan cakap tentang orang yang tiada di sini.
Jadi nak bercakap tentang kita?
Ya, mari buat begitu. Mari bincang tentang kerja.
Awak dah sediakan semuanya untuk pembentangan esok, tuan?
[ Saya jumpa ini dalam rakaman CCTV. ]
[ Saya pertaruhkan nyawa saya dan Eun-jo ]
[ yang awak akan ubah fikiran selepas melihat rakaman ini. ]
Apa yang dia cakap? Apa ini?
Aduhai, biar betul? Dia bukan saja kacak, tapi dia juga pandai menari.
Tak sangka betul. Dae-hyun, apa yang awak tak boleh buat?
Aduhai.
Saya tak boleh percayakan dia.
Macam mana kalau dia adakan parti dengan kawan-kawan sebab saya tiada?
Aduhai.
Mari kita lihat.
Mari kita lihat apa rancangan dia.
Aduhai, tengoklah dia.
Tengoklah apa yang dia buat apabila dia sepatutnya bekerja sekarang.
Apa? Dia pandai menari.
Tunggu sekejap.
Itu tarian saya.
[ Backstreet Rookie ]