[ Episode 4 ]
Saya tak nak telefon awak. Saya nak duit awak. Beri saya duit.
Hei, saya tak peduli apa yang awak buat, tapi jangan buat di sini.
Awak tak boleh berkumpul dalam tandas begini.
Awak nak ke mana?
Awak buat begitu kepada kawan-kawan saya?
Kenapa? Awak juga nak dipukul?
Cubalah kalau boleh.
Awak nak ke mana? Duduk saja di dalam.
Tunggu di situ. Semuanya akan baik-baik saja.
Awak akan cedera. Jadi tunggu di dalam.
Nampaknya awak datang dengan kumpulan besar.
Awak tak nampakkah saya datang seorang diri? Awak mesti rasa takut.
Taklah.
Helo.
Budak ini... Apa yang berlaku?
Awak dah selamat. Awak boleh keluar.
Awak boleh keluar sekarang. Dah selamat.
Kenapa awak buat saya begini?
Awak rasa kenapa? Saya perlu ke tandas.
Keluar sajalah!
Aduhai, Saya pergi gunakan tandas!
Awak memang degil. Cepatlah keluar!
- Keluar sekarang. - Saya tak apa-apa.
- Aduhai, tolong keluar. - Yeon-joo!
Hentikan! Yeon-joo, awak tak apa-apa? Apa yang berlaku?
- Apa yang berlaku? - Entahlah.
- Apa itu? - Awak tak apa-apa? Apa yang berlaku?
Encik Choi?
Jung Saet-byul?
Siapa?
Dia pekerja sambilan di kedai saya.
Dia pekerja sambilan itu?
Yeon-joo?
Apa yang berlaku? Apa kamu berdua buat di sini?
Apa yang awak buat di sini? Ini tandas perempuan.
Yeon-joo, awak tak apa-apa?
Saya nampak okeykah?
Saet-byul, apa awak buat di sini?
- Apa? - Kenapa awak pukul orang?
Tak, bukan begitu.
Jadi apa dia? Apa yang berlaku? Yeon-joo yang buat?
Tidak.
Maafkan saya.
Beritahu dia saya selamatkan awak. Saya tak buli awak.
Manalah saya tahu.
Saya selamatkan awak daripada dipukul!
Jung Saet-byul! Awak ugut dia?
- Encik Choi, apa kata awak dengar - Apa-apa sajalah.
Awak kata awak ada masalah keluarga dan awak bergaduh di bar?
Ini memang sikap awak?
Saya sangat kecewa dengan awak. Yeon-joo, mari kita pergi dari sini.
Nanti kita bincang lagi.
Awak tak apa-apa?
Tak guna.
Bukankah itu bos Saet-byul?
Betul, itu bos yang kedekut. Tentu itu teman wanita dia.
Kedai jenis apa yang ada pemilik dan pekerja sambilan
yang tak jaga kedai?
Awak rasa Saet-byul nampak mereka?
Saya rasa lebih baik.
Bukankah bar ini sangat membosankan?
- Betul. - Saya tahu di mana yang lebih baik. Mari.
Okey? Terima kasih. Ayuh!
Tolong ambilkan beg saya.
- Mari. - Tak guna.
[ Apa itu? ]
[ Memang ada orang lain. ]
Jung Saet-byul?
Apa yang awak buat di sini? Ini tandas perempuan.
[ Saya juga tak suka mata dia. ]
- Kenapa dengan pekerja sambilan itu? - Apa?
Saya tak suka cara dia pandang awak.
Tak ada apa-apa. Dia terkejut melihat saya di sana.
Jadi apa awak nak buat?
- Tentang apa? - "Tentang apa"?
Awak tahu betapa takutnya saya?
Dia lebih hebat berlawan daripada seorang lelaki!
Dia memang kuat.
Macam mana awak boleh ambil orang begitu?
Awak suruh saya layan dia dengan baik.
Itu sebelum saya tahu dia orang yang macam mana!
Awak nak biarkan dia di sana?
Ingat tak masa saya salah faham dengan dia?
Saya janji kepada dia yang saya akan biarkan dia terus bekerja di kedai.
Penting sangatkah nak tunaikan janji itu?
Walaupun selepas melihat apa yang berlaku kepada saya tadi?
Boleh awak bayangkan apa yang akan berlaku kalau awak tak datang?
Kalau saya tercedera tadi? Adakah awak akan uruskan sendiri?
Kenapa bawa saya ke tempat begitu dan biarkan ini berlaku?
Yeon-joo, maafkan saya. Saya yang bersalah.
Saya berharap kita dapat mengenang masa lalu kita di sana.
Maaf sebab berikan awak memori buruk dari tempat itu
sedangkan saya nak kita kenang saat indah.
Betul. Kita boleh lalu saja.
Kenapa kita minum di sana?
Sebagai pemilik perniagaan, saya tahu betapa teruknya
ada pelanggan datang dan terus balik.
Tolonglah. Awak hanya fikir tentang orang lain.
Jangan biarkan hal ini seperti sebelum ini.
Saya serius.
Yeon-joo.
Aduhai.
Ada budak-budak yang cuba curi duit daripada perempuan itu,
jadi saya belasah mereka.
Teman wanita Encik Choi dibelasah dan dipukul
dan awak selamatkan dia, tapi disalah anggap macam orang dungu?
Adakah awak seorang guru?
Awak Guru Harian, bukan?
Dungu, awak tak cakap apa-apa?
Apa yang si dungu ini nak cakap?
Saya tak apa-apa.
- Mari kita terus minum. - Minumlah.
Selamat datang.
Awak pelanggan di sini.
Yakah?
Dia pandang kita!
- Dia pandang muka awak yang cantik itu! - Betul!
Wajah awak yang cantik terserlah walaupun dalam kegelapan!
Awak Saet-byul, bukan? Jung Saet-byul?
Ya, saya.
Siapa ini?
Ini saya, Kang Ji-wook.
- Aduhai! - Tak mungkin.
Siapa itu?
Dia adalah Kang Ji-wook selebriti itu!
Awak kata awak kenal seseorang dengan nama yang sama.
Kang Ji-wook?
Ya, dulu ayah awak yang melatih saya. Awak tak ingat?
Sekejap, awak Anak Anjing?
Dah lama saya tak dengar itu. Awak selalu panggil saya Anak Anjing.
Hei! Anak Anjing!
- Hei! - Anak Anjing? Siapa Anak Anjing?
Tengoklah Anak Anjing dah besar.
- Dia sentuh mukanya! - Dia menyentuhnya!
Oh Tuhan, dia menyentuhnya!
Tak mungkin. Aduhai!
Lihatlah kamu dah besar begini.
Budak ini... Apa yang berlaku?
[ Dia apa sebenarnya? ]
Saya akan pukul seseorang nanti, jadi bersiaplah.
Bersedia untuk berlawan apabila saya panggil, okey?
- Okey. - Okey.
Walau apa pun, saya akan cari dia.
Mari.
Hei, budak-budak.
Kamu mesti bersihkan sendiri setelah habis.
Kami bukannya budak-budak.
Berani awak bercakap dengan saya? Mari.
Mana adab kamu?
Saya perlu ajar kamu semua.
Budak-budak ini.
[ Adakah ia bermakna yang manusia tak akan berubah? ]
- Ya, editor? - Hei, Gunung Berapi.
Saya baru habis buat bahagian terakhir. Saya akan muat naik tak lama lagi.
Okey, terima kasih.
Okey.
[ "Budak Reggae Dia" Episod 44 ]
[ "Budak Reggae Dia" Episod 44, Muat Naik ]
[ "Budak Reggae Dia" Episod 44, Muat Naik Berjaya ]
Aduh, sakitnya pinggang saya.
- Dal-sik. - Hei, Dae-hyun.
Kenapa awak nampak penat sangat? Macam mana semuanya?
Semuanya berjalan lancar.
Keuntungannya jatuh apabila Saet-byul tiada.
Sudah tentu.
Kerja baik-baik. Saya pergi dulu. Saya akan datang semula pagi nanti.
Awak boleh makan makan tamat tempoh.
Terima kasih.
Sekejap, Dae-hyun.
Ada apa?
Beberapa malam lepas, pekerja sambilan itu...
Maksud awak, Saet-byul? Kenapa dengan dia?
Tak ada apa-apa.
Tak, tapi awak patut tahu.
Tapi saya tak boleh beritahu awak.
Patutkah saya beritahu dia atau tidak?
Saya tak boleh buat keputusan.
Dal-sik?
- Saya nampak pekerja sambilan itu... - Ya?
pukul orang.
Jung Saet-byul?
Dia betul-betul belasah tiga lelaki
dan saya rasa dia ialah juara UFC.
Saya ingatkan dia Conor McGregor.
Ada sekumpulan orang pelik datang tadi.
Orang muda zaman sekarang memang menakutkan.
Awak pasti Saet-byul yang awak nampak?
Awak kenal saya.
Pandangan saya jelas seperti helang.
Tengok.
[ - Hei. ] - Itu dia, bukan?
[ Berani awak? ]
Kenapa dia pukul mereka?
Saya tak tahu. Tengok.
Dia bukan saja menendang dan tampar muka mereka.
Dia suruh mereka melutut dan beri ceramah kepada mereka.
Malah dia ugut saya supaya tak beritahu awak.
Dae-hyun, tolong datang ke studio saya
untuk periksa jika saya masih hidup.
Saya terlalu takut.
Saya pergi dulu. Selamat tinggal.
Dae-hyun, ada sesuatu di sebalik wajah tersenyum itu!
Dia sangat menakutkan.
Kamera pengawasan?
Saya harap suara saya tak dirakam.
Awak terlalu berat. Saya penat.
Pemandu...
Berani awak panggil saya pemandu? Awak nak matikah?
- Saya sangat bencikan awak. - Saya dah balik?
Jangan tarik rambut saya!
Selamat malam, tuanku.
Tolong jaga maruah tuanku.
Biar betul?
Saya nampak pekerja sambilan itu belasah orang.
Malah dia ugut saya supaya tak beritahu awak.
Macam mana awak boleh ambil orang begitu?
[ Choi Dae-hyun, ]
[ perlukah saya rasa sakit pada hari begini kerana gadis sepertinya? ]
- Yeon-joo? - Ya?
- Apa yang awak fikirkan? - Apa maksud awak?
- Ada yang tak kenakah? - Tak ada apa-apa.
Saya cuma tak rasa lapar hari ini. Saya pergi dulu.
Mesti hasil jualan kita rendah malam tadi.
- Kenapa? - Saet-byul perlu pulang ke rumah,
jadi Dal-sik terpaksa gantikan dia.
Keluarga dia okeykah?
Saya tak tahu dan tak peduli.
Apa kamu cakap ini?
Seorang bos tak patut layan pekerja dia begini!
Janganlah begitu.
Betul. Bayangkan keadaan kedai kalau bukan kerana dia.
Kamu tak tahukah berapa banyak jualan meningkat sejak dia bekerja?
Semua orang yang bekerja di kedai kita dah macam keluarga kita.
Kenapa kamu tak peduli
tentang apa yang berlaku dalam keluarga dia?
Dia cuma pekerja sementara. Itu tak perlu.
Kita boleh tingkatkan jualan tanpa dia.
Kamu fikir mak begini kerana jualan?
Kamu tak patut begini.
Awak selalu cakap tentang duit.
Siapa yang buat saya jadi begini?
Buat baik dengan Saet-byul, tak guna.
Janganlah begitu. Kita tak tahu dia orang yang macam mana.
Saya nak pergi kerja.
Kenapa dengan dia?
Kelakar, bukan?
Macam mana dia boleh habiskan makanan ketika kita berleter?
Mungkin kita belum cukup membebel lagi.
- Selamat pagi, Cik Yoo. - Kita hampir bersedia untuk rakaman.
Begitu.
- Dia ada masalahkah? - Mari kita pergi.
Yeon-joo, saya akan berhentikan pekerja sambilan hari ini.
Saya akan menemu duga pekerja sambilan baru.
Ya.
Jadi tolonglah jangan marah saya lagi.
Saya akan pastikan awak tak perlu risau lagi.
Ya.
Syabas, Seong-tae dan Jeong-ha.
Daripada penggambaran pagi hingga latihan petang,
kita akan sibuk hari ini. Berusahalah!
Apa yang berlaku dalam lima minit terakhir?
Dia sangat berbeza.
Aduhai!
Awak tak nampakkah?
- Ada apa? - Ada apa?
- Sebab Choi Dae-hyun. - Kenapa dengan dia?
Kamu semua lembab.
Sakitnya kepala saya.
Saya perlukan air.
Awak kata awak ada masalah keluarga dan awak bergaduh di bar?
Ini memang sikap awak?
Saya sangat kecewa dengan awak.
Baiklah, tak guna.
Saya juga kecewa dengan awak, Choi Dae-hyun!
Sebab itulah kita perlu kenal seseorang sebelum menilai mereka.
Kenapalah saya jatuh cinta pandang pertama kepadanya?
Saya memang dungu!
Ya, saya pukul orang. Jadi?
[ Kenapa dengan dia? ]
Dan akhir sekali, Cendekiawan Jung Yak-Yong berkata
ada dua syarat untuk menilai seseorang.
[ Berdebar-debar ]
Satu ialah melalui betul atau salah
dan satu lagi ialah melalui kelebihan dan kemudaratan.
Saya ulang sekali lagi meskipun saya dah cakap sebelum ini.
[ Tidak! ]
[ Aduhai! ]
Awak rasa apa maksudnya?
- Ia akan masuk peperiksaan. - Ia akan masuk peperiksaan.
[ Berdebar-debar ]
[ Hei, apa berlaku semalam? ]
Betul! Ini tentu akan
[ Hei, apa berlaku semalam? ]
- masuk peperiksaan. [ - Kenapa saya tak ingat apa-apa? ]
- Faham? - Ya.
Maafkan saya.
Ramyeon adalah makanan penghilang mabuk yang terbaik.
[ Tolong beri anak anjing awak. Saya akan bayar awak dengan lumayan. ]
[ Betul, Anak anjing awak ]
[ berjaya menangi hati saya. ]
Apa yang awak mengarut ini?
[ Tengoklah awak buat-buat tak tahu. ]
[ Lihatlah betapa biadapnya awak. ]
Kenapa mereka cakap tentang anak anjing?
Gadis-gadis gila ini.
[ Ini saya, Kang Ji-wook. ]
Hei, tundukkan kepala awak. Leher saya sakit melihat ke atas.
Hari itu, saya nampak awak di tempat mandi awam, bukan?
Bila?
Saya nampak semuanya semasa awak datang ke tempat mandi wanita dengan mak awak.
- Tempat mandi wanita? - Awak nampak dia?
Apa yang awak nampak?
Saya juga rasa gembira
sebab saya ada ayah saya dulu.
Anak Anjing.
[ Awak selamat sampai ke rumah semalam? Gembira bertemu awak. ]
[ Kita patut berjumpa lebih kerap. Daripada Anak Anjing Ji-wook. ]
Macam mana dia tahu nombor telefon saya?
[ Baca ]
Ji-wook, apa yang berlaku?
Apa? Apa maksud awak?
Saya dah jadi pengurus awak selama dua tahun
dan saya tak pernah lihat awak senyum begitu.
Awak ada teman wanita?
Aduhai, tidak.
Mari kita sapa orang dari syarikat pengiklanan.
Mari.
Helo, encik. Ini Kang Ji-wook.
Hai, saya Kang Ji-wook. Terima kasih atas peluang ini.
Selamat berkenalan. Saya Cho Seung-joon.
Ini pula ketua pasukan perhubungan awam yang sarankan awak.
Selamat berkenalan. Saya Yoo Yeon-joo. Mari bekerjasama.
Baiklah.
Bagus. Baguslah.
- Satu lagi. - Okey.
Bagus. Letak tangan kanan dalam poket.
Untuk ini, kumpulan satu lagi...
Bagus. Pandang kamera. Okey, bagus.
[ Awak selamat sampai ke rumah semalam? Gembira bertemu awak. ]
[ Kita patut berjumpa lebih kerap. ]
Saya patut tanya Guru Harian tentang sesuatu seperti ini.
[ Guru Harian ]
[ Guru Harian! ]
Mari kita lihat. Apa nasib saya hari ini?
[ Horoskop Saet-byul sedang dibaca. ]
"Hanya hubungan malang yang menanti anda di luar."
[ Horoskop Hari Ini untuk Saet-byul ]
Saya dah agak. Guru Harian tahu saya rasa letih hari ini.
[ Horoskop Hari Ini untuk Saet-byul ]
Saya akan berehat hari ini.
[ Perkara yang membawa tuah ]
[ Pengurus Promosi ]
Maafkan saya, encik,
[ Pengurus Promosi ]
tapi Guru Harian larang saya keluar dan promosikan produk.
Saya tak ada pilihan. Maafkan saya.
Aduhai. Baru nak makan.
[ Saya akan gandakan gaji awak. ]
[ Pengurus Promosi ]
[ Kad Pokok Bermimpi ]
Baiklah. Saya ambil kad awak.
Awak menang coklat percuma.
Oh, Tuhanku. Beli satu dapat percuma satu.
Saya akan leret kad sekarang.
Ini dia.
- Selamat tinggal, encik. - Datang lagi esok, Yeong-seo.
- Okey. - Bagus.
Helo.
Helo. Saya datang untuk temu duga kerja sambilan.
Ya, kerja sambilan. Okey.
- Ini resume saya. - Okey.
Saya tak pernah lihat kanak-kanak segembira ini
untuk menggunakan Kad Pokok Bermimpi.
- Awak tahu tentang kad itu? - Sudah tentu.
Dia tinggal di kejiranan kita. Saya patut tolong dia.
Bukan senang nak buat begitu. Saya kagum dengan awak.
Tak ada apa-apalah. Terima kasih.
Awak pernah bekerja di kedai serbaneka?
Sudah tentu. Saya bekerja di sana tak lama.
Tapi saya jadi penghantar makanan restoran Cina lebih lama.
- Saya minta maaf. Sebentar. - Tak apa. Jawab panggilan itu.
- Helo. - Maafkan saya.
Cakap, "Satu pek cili jeruk, Peter Piper dah pilih".
- Satu pek... - Betul.
Sakitnya.
Berani awak pukul saya?
Saya cabar awak untuk pukul saya balik.
- Maafkan saya. - Maafkan saya.
- Maafkan saya juga.
Maafkan saya. Saya berpeluh-peluh.
[ Harimau yang melindungi raja ]
Kenapa dengan saya?
Harimau yang melindungi raja.
[ Harimau yang melindungi raja ]
Songsak?
Awak tak apa-apa? Hei.
Hei. Maafkan saya. Hei.
Bangun. Hei. Apa patut saya buat?
- Hei, apa awak buat di sini? - Hei.
Kenapa dengan dia?
Entahlah. Dia tiba-tiba pengsan.
- Dal-sik. - Dia patut pergi ke hospital besar.
Aduhai. Tapi awak boleh bekerja untuk syif yang mana?
Saya tak kisah syif mana pun.
Kalau begitu, kita perlukan pekerja untuk syif lewat malam.
- Syif lewat malam? - Ya.
- Songsak... - Ia bermula pada tengah malam
- dan berakhir pada waktu pagi. - Bagi saya...
Songsak...
Jadi dalam kuliah ini, saya terangkan tentang tujuh peraturan bercerita
dan kaedah perhubungan awam yang guna peraturan ini untuk iklankan jenama anda.
Saya harap anda boleh guna apa yang saya ajar.
Kita akan tunjuk contoh-contoh promosi jualan yang baik selepas ini, bukan?
Ya, tapi dia belum sampai lagi. Encik boleh telefon dia?
Dia kata dia akan datang, jadi dia akan datang.
Memandangkan kita ada masa,
[ Pengumuman Jualan Terbaik Peruncitan GS ]
biar saya beritahu anda. Anda akan tahu juga nanti.
Pelakon filem, Kang Ji-wook, dah jadi model jenama kami.
[ Pengumuman Jualan Terbaik Peruncitan GS ]
Kami rakam iklan bersama dia pagi tadi.
- Encik, saya dah sampai. - Ratu jualan dah sampai!
Saet-byul, sila ke sini.
Helo.
[ Yeon-joo? ]
[ Pekerja sambilan? ]
Nama saya Yoo Yeon-joo.
Saya ketua pasukan perhubungan awam dan pengurus acara ini.
Saya Jung Saet-byul.
Baiklah. Mulai sekarang,
Cik Jung akan beritahu kami beberapa promosi jualan yang baik.
[ Pengumuman Jualan Terbaik Peruncitan GS ]
Helo, saya Jung Saet-byul.
Ini kali pertama saya berdiri di depan orang ramai begini.
Saya tak tahu sangat tentang strategi promosi.
[ Pengumuman Jualan Terbaik Peruncitan GS ]
Saya hanya cuba jadi teman minum mereka.
Saya akan bantu orang yang sukar untuk menyatakan sesuatu.
Dan saya akan dengar kisah mereka dan kutuk sesiapa saja yang mereka tak suka.
[ Pengumuman Jualan Terbaik Peruncitan GS ]
Kalau ada seseorang yang tak boleh minum alkohol,
[ Pengumuman Jualan Terbaik Peruncitan GS ]
saya juga akan minum bagi pihak orang itu.
Itu saja.
Beritahu dia saya selamatkan awak. Saya tak buli awak.
Manalah saya tahu.
Oh, ya. Saya ada peraturan sendiri.
Saya akan mengaku jika saya pukul orang. Begitu juga jika saya tak pukul orang.
Jika saya tak dipukul, saya akan berkata benar.
Jika saya dibantu, saya akan mengakuinya.
[ Pengumuman Jualan Terbaik Peruncitan GS ]
Saya akan jadi sangat jujur.
Saya benar-benar harap awak semua juga jujur dengan diri sendiri.
[ Pengumuman Jualan Terbaik Peruncitan GS ]
- Mari lakukannya! - Ayuh!
[ Tempat Kerja Bermanfaat, Hormat, Semangat dan Tenaga ]
Hei, Saet-byul. Awak tak jawab panggilan saya.
[ Penyelesaian Hidup ]
Tapi awak baca mesej saya tentang acara ini?
[ Semangat dan Tenaga ]
Saya datang untuk beri sokongan moral.
[ Semangat dan Tenaga ]
Tak, saya tak rasa begitu.
Pengarah Cho, boleh tak saya tak pergi perjumpaan pasukan?
Saya rasa tak sihat.
Tapi ini projek awak.
Saya datang ke sini walaupun saya rasa tak sihat.
Agak biadab untuk tak sertai perjumpaan selepas suruh semua orang datang, bukan?
Berani awak cakap begitu kepada dia?
Apa? Betullah apa saya cakap.
Ya, Encik Choi.
Ini saya, Saet-byul.
Sekarang?
Saya tak boleh pergi sekarang.
Ya. Apa yang awak nak beritahu saya?
Okey. Jumpa nanti.
Selamat tinggal.
Dia nak saya datang awal sebab nak berbincang dengan saya.
Kami berjumpa setiap hari.
Yeon-joo, saya akan berhentikan pekerja sambilan hari ini.
Betul, Cik Jung.
Tak sopan kalau tak sertai selepas jemput semua orang ke sini.
Saya akan jaga adab saya.
Tolong berikan daging lagi.
Saya Pengarah Cho Seung-joon.
Boleh saya tuangkan minuman?
Saya nak minum,
tapi saya perlu bekerja di kedai serbaneka nanti.
Tolong tuangkan minuman untuk saya, tuan.
Baiklah.
Oh ya, bukankah awak akan dapat lebih banyak duit dengan
kerja jualan yang banyak daripada kerja di kedai serbaneka?
Nampaknya awak cuma bekerja untuk cari duit.
Awak bekerja untuk jenama kedai serbaneka. Awak tak patut cakap begitu.
- Apa? - Saya suka kerja saya.
Saya suka bekerja di kedai serbaneka dan saya suka Encik Choi.
Sudah tentu.
Saya tahu Encik Choi seorang bos yang baik.
Tapi saya rasa dia tak pandai menilai perwatakan orang.
Sebab itulah saya selalu tolong dia.
Begitu.
Awak patut jadi diri awak apabila awak tolong dia.
Dengan itu, dia akan tahu tak lama lagi.
[ Awak seorang penipu. ]
Tapi awak perlu tahu dulu sebelum Encik Choi beritahu awak.
[ Awak akan dipecat. ]
Beritahu apa?
Awak akan tahu nanti.
Itu sangat mendebarkan.
Awak campurkannya? Awak masukkan terlalu banyak soju.
Saya faham. Inilah awak yang sebenarnya, Encik Terbatuk-batuk.
Apa? Kenapa awak panggil saya begitu?
"Saya rapat dengan pemiliknya."
"Dia tiada di sini hari ini?"
Awak cakap begitu di kedai tempoh hari.
Biar saya buat pembentangan jualan.
Saya pekerja sambilan di kedai serbaneka di Shinseong-dong, Jongno-gu.
Saya tahu Encik Choi pernah bekerja di syarikat ini.
Kenapa awak tak datang ke kedai?
Datanglah selalu dan bantu kami naikkan jualan!
Jika gelas awak kosong, saya akan isikan untuk awak.
Saya mula di sini. Datanglah ke kedai kami.
Saya akan buat kerja dengan baik.
Dan saya akan bekerja keras di kedai. Datanglah selalu.
Awak juga. Biar saya tuangkan.
[ Surat Permohonan Maaf ]
Sekejap. Biar saya fahamkan betul-betul.
Maksud kamu,
kamu semua curi benda dalam senarai ini.
[ Surat Permohonan Maaf ]
Kamu fikir itu salah, jadi kamu datang untuk membayar semula?
Dan kamu tulis surat mohon maaf?
- Ya. - Ya.
Inilah yang saya tak faham.
Kenapa? Kenapa tiba-tiba saja?
- Awak beritahulah dia. - Apa?
Hei, dia suruh kita jangan beritahu dia.
"Dia"? Siapa?
Awak maksudkan pekerja sambilan saya?
Hei, kamu yang dipukul di taman dua hari lalu?
Beritahu dia kami datang.
Suruh dia padam nombor kami.
Setiap kali saya dapat mesej, ia menakutkan saya sebab itu mungkin dia.
Kami akan kemas selepas makan ramyeon.
Kami juga akan jaga adab.
Tolong sampaikan pesanan kami kepada Cik Kim Bo-sung.
Kim Bo-sung?
Nama samarannya ialah Cik Kim Bo-sung.
Dia memang setia.
Setia konon. Dia hanya suka timbulkan masalah.
Dia bukan pembuat masalah. Dia mengajar pembuat masalah.
- Awak pasti? - Kami tanya orang.
Sebab itulah kami ke sini dan tak melarikan diri.
Hei, perempuan belasah tiga lelaki?
Dia sangat kuat. Awak juga patut dipukul olehnya.
Saya bersenam. Dia takkan boleh pukul saya dengan mudah.
Apa pun, kami dah beri awak duit dan semuanya. Kami pergi dulu.
Okey. Jangan mencuri lagi. Okey?
- Okey. - Okey.
- Selamat tinggal. Jom. - Selamat tinggal.
Okey.
Kamu semua, jangan mencuri lagi.
Kalau saya tangkap kamu mencuri, kamu takkan boleh berjalan sekarang.
Faham?
Budak-budak itu.
[iQIYI Ver] SBS E04 'Backstreet Rookie' -♥ Ruo Xi ♥- Synced with Subcake Android
Kenapa dia gantung di sini? Ini bukan tempat yang betul.
[ Jung Saet-byul ]
[ Kalau awak baca ini, saya akan bunuh awak ].
Macam mana awak nak bunuh saya? Ini Nota Mautkah?
[ Kedai serbaneka, penuh kasih sayang ]
Dia kutuk saya?
[ Periksa ini setiap hari. ]
[ Choi Dae-hyun ]
"Tingkatkan jualan, khidmat pelanggan, jaga sikap,"
[ Tingkatkan jualan, khidmat pelanggan, jaga sikap, mengemas ]
"mengemas, dapatkan pelanggan,"
"menyusun produk, susun stor..." Apa ini?
Apa yang saya perlu buat untuk jadi pekerja tetap?
Untuk jadi pekerja tetap, awak akan dinilai dalam beberapa perkara.
Ia agak mudah. Tingkatkan jualan, khidmat pelanggan, jaga sikap,
mengemas, dapatkan pelanggan, menyusun produk,
susun stor, tidak merokok dan buang makanan yang dah luput.
[ Dapatkan pelanggan, menyusun produk, susun stor ]
[ 14 April ]
[ 14 April. ]
[ Saya berjaya membuat semua orang membayar hutang mereka. Hebat! ]
[ Choi Dae-hyun ]
[ Tunggu sampai saya jadi pekerja tetap. ]
[ 23 April ]
[ 23 April. ]
[ Kalau bukan kerana bekalan makanan ini, ]
[ tentu kita boleh jual semuanya sebelum tamat tempoh. ]
[ 28 April ]
[ 28 April. ]
[ Tak sangka akhirnya saya dapat 200 pelanggan. ]
[ Jualan meningkat dengan banyak. ]
[ Tapi Encik Choi tak periksa pun. ]
[ Tapi tak apa sebab dia kacak. ]
Helo.
Ini bukan syif Saet-byul lagi.
- Kami tahu. - Sebab itulah kami datang.
Awak fikir Saet-byul cuti, jadi dia boleh keluar minum?
Apa? Habis itu, apa?
Semalam ulang tahun kematian ayah Saet-byul.
Selepas melawat taman peringatan, dia mahu duduk di rumah
tapi kami paksa dia keluar untuk memujuk dia.
Hari ulang tahun kematian ayahnya?
Teman wanita awak selamat daripada dibelasah kerana Saet-byul.
Tapi awak tak berterima kasih, malah awak ingat dia...
Teman wanita awak yang menipu, bukan Saet-byul.
Dia bekerja keras untuk selamatkan kedai awak.
Jadi tolong jangan salah faham.
Dia tak pukul orang tanpa sebab.
Dia hanya pukul orang yang layak dipukul.
Marahnya saya.
Hei, mari kita pergi minum.
- Mari. - Mari.
Awak tengok apa?
Saya tak pandang awak. Kebetulan saja awak ada di depan saya.
Jadi awak akan terus pandang saya?
Lebih pelik kalau saya lihat tempat lain dalam situasi ini.
Baiklah. Kalau begitu, teruskan pandang saya,
kawan Encik Choi yang nampak macam lelaki pertengahan usia.
Kamu berdua akan saling menyukai.
Saya rasa ia sudah pun berlaku.
Saya tahu awak kumpul air liur di dalam mulut awak.
Jaga adab awak dan telan saja.
Saya sendiri pun dah berkumpul.
Dalam kiraan tiga, mari kita telan air liur, okey?
Satu.
Dua.
Hei!
Saya dah agak dah.
Tak guna!
Aduhai, lebih baik saya bunuh saja dia!
- Di sini. - Encik, di sini.
Teksi. Sini.
Boleh tak awak tolong...
Tolong berhenti.
[ Teksi ]
Ke mana?
Helo, Pyeongchang-dong.
Ini teksi dari Daerah Gyeonggi, jadi saya tak boleh ke sana.
Tak boleh?
[ Teksi ]
Aduhai, bukankah sepatutnya ada banyak teksi dalam situasi ini?
Aduhai, tak percaya betul.
Apa masalahnya kalau dia pakai baju mahal?
Kenapa dia melatih En. Choi?
Saya harap dia tak cakap apa-apa yang pelik tentang saya.
Mari kita ponteng kerja saja hari ini. Mari. Tak perlu pergi kerja.
Tidak, tunggu.
Encik Choi kata yang dia nak cakap sesuatu.
Saya tak patut lari begitu saja.
Puan.
Saet-byul, awak dah sampai. Akhirnya awak sampai juga.
Tapi di mana Encik Choi?
Dae-hyun pergi ke suatu tempat.
Apa? Dia beritahu saya yang dia perlu katakan sesuatu kepada saya.
Yakah? Awak ada banyak kerja.
Ia lebih bagus. Masa cepat berlalu dan jualan awak akan meningkat.
Awak memang bertuah.
Saya pergi dulu. Mereka mungkin tak sabar mahu bercakap dengan awak.
Okey. Ada orang tunggu awak juga.
Apa? Apa maksud awak?
Di sana.
Apa dia buat di sini?
Janganlah begitu. Dia kacak.
Awak tak boleh cakap begitu apabila awak tinggal dengan dia. Jumpa lagi.
- Selamat tinggal. - Ya, okey.
Semoga berjaya.
Ke mana dia pergi? Saya ingatkan dia nak bercakap dengan saya.
Yeon-joo, kenapa fikiran awak bercelaru?
Saya tak fikir apa-apa.
Itu tak benar. Awak tak boleh tipu saya.
Adakah ia disebabkan ratu jualan itu?
Sebab dia bekerja di kedai serbaneka budak itu?
Choi Dae-hyun. Encik Choi, Pengurus Choi.
Jaga bahasa awak.
Kenapa awak bazirkan tenaga untuk pekerja sambilan Encik Choi?
Saya tak pernah bazirkan tenaga saya untuk dia.
- Yeon-joo. - Aduhai. Dae-hyun.
Apa awak buat di sini?
Saya nak bawa awak balik.
Tuan, saya tak nampak tuan di sana.
Lama kita tak jumpa, Encik Choi.
Ya, betul.
Yeon-joo, mari pergi.
Okey.
Saya tak sabar nak dengar apa yang awak nak cakap.
Hari itu di bar...
Semua orang rebah atas lantai.
Awak seorang saja yang okey. Kenapa?
Awak datang untuk tanya itu saja?
Saya tak mahu fikir tentangnya, jadi awak boleh buat nilai sendiri.
Yeon-joo.
Ini mungkin tak bermakna bagi awak.
Tapi bagi budak itu, hidup dia mungkin bergantung kepadanya.
Awak yang melebih-lebih.
Semua kerja amat bermakna sama ada kerja di firma besar
atau kerja sambilan di kedai serbaneka.
Tiada siapa yang layak
untuk dipecat atas sebab yang tak pasti.
Saya tahu saya cuma pengurus di sebuah kedai serbaneka.
Tapi dia pekerja pertama saya dan saya tak nak pecat dia begini.
Saya nak buat keputusan selepas saya periksa kebenarannya.
Hakikatnya, dia gunakan kekerasan.
Tapi dia tak gunakan terhadap awak. Dia pukul budak-budak
yang telah mengganggu awak. Bukankah itu juga betul?
Apa yang tak berubah ialah dia seorang yang ganas.
Yeon-joo.
Awak pernah cakap yang awak tak pernah buat apa-apa di belakang saya?
Sama juga dengan saya.
Tolong jangan fikir yang saya memihak kepada seseorang.
Saya cuba
untuk berpegang kepada prinsip kita dan buat apa yang betul.
Tapi tiada prinsip yang lebih penting bagi saya
berbanding awak, Yeon-joo.
Awaklah prinsip yang paling penting.
Jadi Yeon-joo,
saya akan ikut cakap awak.
Fikir baik-baik
dan beritahu saya apabila awak dah buat keputusan.
Saya patut pergi sekarang.
- Dae-hyun. - Ya?
Awak nak pergi begitu saja?
Aduhai, susah betul saya nak bencikan awak.
- Awak patut pergi sekarang. - Yeon-joo.
Hei, mak.
- Awak patut pergi sekarang. - Ibu awak?
Aduhai, apa patut saya buat?
Saya patut pergi sapa dia, tapi saya tak berpakaian kemas.
Mari.
Mak.
Helo?
[ Helo, awak pengurus kedai serbaneka itu? ]
[ Ini balai polis. ]
Balai polis?
Jangan tanya saya lagi.
Dia orang yang macam mana?
- Aduhai. - Cepatlah.
Dia boleh berfikir, berhati-hati
dan dia juga seorang yang boleh dipercayai.
Tak, bukan itu. Apa pekerjaan dia?
Penting sangatkah semua itu?
Kamu bercinta dengan dia baru-baru ini?
Tak, kami dah bersama lebih dari dua tahun.
Apa? "Dua tahun"?
Jadi kenapa kamu tak beritahu mak?
Sebab saya rasa yakin sekarang.
Saya tetap akan pertahankan tak kira apa yang mak cakap.
Saet-byul, apa yang berlaku?
Awak tak apa-apa?
Kenapa awak datang? Awak akan kecewa lagi.
Awak cedera?
Tak, saya okey.
- Macam mana dengan kedai? - Dal-sik ada.
Aduhai, saya rasa ligamen saya dah koyak.
Saya takkan biarkan perkara ini.
- Kita berjumpa lagi. - Ya.
Awak sangat sibuk.
Apa yang berlaku?
Encik ini cuba beri semangat kepada dia,
tapi dia pulas lengan encik ini.
Dia bukan beri semangat. Dia asyik urut tangan saya.
Nampak? Tengoklah dia!
Awak bersalah!
Awak patut dipenjarakan.
Helo, encik. Biar saya minta maaf bagi pihak dia.
- Maafkan saya. - Awak siapa?
Saya pengurus kedai serbaneka.
Awak pengurus? Bagaimana awak ajar pekerja awak
sampai dia berkasar dengan saya?
Saya pegang tangan dia
kerana saya anggap dia macam anak sendiri.
Sekurang-kurangnya, dia patut berterima kasih kepada saya.
Hei, dengar sini.
Awak ganggu dia secara seksual, tapi saya masih minta maaf.
Awak patut berpuas hati dengan itu.
Apa? "Gangguan seksual"? Budak ini.
Saya nak biarkan saja perkara ini sebab saya tak nak jadi macam awak.
Tapi awak tahu tak?
Saya nak awak minta maaf kepada pekerja sambilan saya
kerana mengganggu dia secara seksual.
Hei, budak. Ini fitnah.
Awak juga layak dipenjarakan.
Pegawai, saya mahu saman dia kerana memfitnah.
Mari kita lihat sama ada awak betul-betul ganggu dia atau tidak.
- Apa? - Tengoklah.
[ Helo, semua. Semua tentang kedai serbaneka. ]
[ - Ini Ilmu Tentang Kedai Serbaneka. ] - Tidak, tunggu.
- Saya rasa itu hobi awak. [ - Helo, saya Choi Dae-hyun! ]
Ini bukan video yang betul. Tak, bukan yang ini.
Ini dia.
Aduhai.
Ini bukti yang cukup baik.
Patutkah saya failkan aduan?
Tidak, tunggu. Maafkan saya.
Maafkan saya. Tolong maafkan saya.
Jangan cakap dengan gadis-gadis yang awak anggap mereka seperti anak.
Orang mungkin akan sedih apabila dengar awak cakap begitu, okey?
Okey, maafkan saya. Saya minta maaf.
Jangan minta maaf kepada saya!
Hei.
Saya minta maaf. Tolong maafkan saya.
Saet-byul, mari kita pergi.
Hei, tunggu. Telefon awak.
- Oh, ya. Saya terlupa. - Awak ambillah.
Tak guna.
Saet-byul.
Kenapa awak tolong saya? Saya ugut teman wanita awak.
Kenapa awak cakap begitu? Saya tahu awak tak ugut dia.
Awak patut beritahu saya yang awak tak bersalah.
Saya cepat belajar.
Saya belajar yang lebih baik rasa sedikit terkilan
daripada mempunyai harapan dan rasa kecewa.
Apa maksud awak?
Saya tak ada ibu bapa dan saya dibuang sekolah.
Semua orang fikir saya menipu.
Tiada siapa pernah percayakan saya.
Apa yang awak cakap ini? Awak ada saya.
Saya akan percayakan awak.
Saya minta maaf
atas apa yang berlaku hari itu.
Saya rasa Yeon-joo salah faham disebabkan situasi dia.
Biasanya dia tak begitu.
Cemburunya saya. Ada orang minta maaf bagi pihak dia.
Awak bersalah atas apa yang awak buat hari ini.
Apa? Apa salah saya?
Awak boleh tercedera.
Tak guna gaduh dengan dia.
Awak patut laporkan saja dia kepada polis.
Dan kenapa awak pukul mereka yang mencuri dari kedai kita?
Awak tahu apa akan jadi kalau mereka laporkan awak kepada polis?
- Kenapa awak marah saya? - Saya tak marah.
Saya sedang meleteri awak.
Awak meleteri saya?
Ya, saya meleteri awak sebab awak memang patut kena pun.
Saya akan jadi penjaga awak ketika awak bekerja di kedai saya.
Jadi kalau awak buat salah, saya takkan berdiam diri.
Saya akan berleter, faham?
Awak patut lebih tahu daripada bergaduh dengan orang begitu.
Adakah awak pandai berlawan?
Kalau begitu, pukul saya. Biar saya lihat betapa hebatnya awak.
Pukul saya.
- Awak seriuskah? - Ya, saya tak bergurau.
- Pukul saya. - Awak pasti awak takkan menyesal?
Tak. Cuma jangan geletek saya.
Awak nak ke mana?
Dia tak pukul orang tanpa sebab.
Dia hanya pukul orang yang patut dipukul.
[ Ya, saya pasti ada buat sesuatu untuk terima semua ini. ]
[ Sebab itulah bulan purnama betul-betul di depan saya sekarang. ]
Hei, awak nak ke mana?
Mari sini...
Ayah marah kamu sebab ayah sayangkan kamu.
Kalau ayah tak sayangkan kamu, ayah tak akan pedulikan kamu.
Ayah sayang dan menghargai kamu!
Sebab itulah ayah marah kamu.
[ Itu kali terakhir dia marah saya. ]
[ Dia tak pernah marah saya lagi. ]
[ Dia tak boleh. ]
[ Sejak hari itu, saya tak pernah dimarahi sesiapa. ]
[ Tapi hari ini, ]
[ tiba-tiba ada orang marah saya lagi. ]
[ Ayah. ]
[ Hari ini saya dimarahi. ]
Awak tak naik bas? Ini bas terakhir.
Tak apa.
Saya hanya mahu
nikmati malam ini lebih lama.
[ Masa untuk bekerja di kedai serbaneka. ]
Aduhai, kedai serbaneka itu.
Aduhai, tak sangka betul. Dungunya saya.
Aduhai.
Boleh tak awak cepat sikit? Lama saya tunggu.
Maaf, tapi saya rasa saya makan makanan basi untuk sarapan.
- Saya nak ke bilik air. - Kenapa dengan awak?
Awak nak ke mana? Belum habis lagi.
Kenapa lama sangat?
- Boleh tak awak cepat sikit? - Cepat.
Cepat. Saya tak ada masa.
- Aduhai. - Saya nak cepat.
- Apa yang dia buat? - Kenapa dia lembab sangat?
- Kenapa ramai sangat orang? - Saya kena cepat.
Helo!
- Helo. - Hai.
Terima kasih. Awak boleh pergi.
Saet-byul, saya hampir mati di sini.
Terima kasih. Jumpa lagi.
Biar saya kira untuk awak.
Semuanya 13 dolar.
- Selamat tinggal. - Jumpa esok.
Itu 2.8 dolar. Selamat tinggal.
Selamat tinggal.
- Jumpa lagi. - Okey.
Kami ada banyak acara bulan ini.
Awak patut periksa acara bulan ini. Barang-barangnya cantik.
[ GS25 Jualan Cawangan Jongno Shinseong ]
- Hei, jujurlah. Adakah ini benar? - Ya.
Ini bukan gaji pemberhentian, bukan?
Budak tak guna, gaji pemberhentian ialah untuk pekerja.
- Bukankah kita buat dengan baik? - Jualan kita meningkat tiga kali ganda!
Tiga kali ganda!
- Hei, jangan... Lepaskan saya. - Syabas, budak tak guna.
Hei, ini bukan sebab dia!
Semua ini disebabkan Saet-byul.
Pekerja sambilan yang kerja syif malam itu?
Patutkah saya pergi ke sana dan beri galakan kepada dia?
Hei, sudahlah. Jangan pergi ke sana.
Ya, lebih baik kalau dia tak kenal awak.
Kamu tak patut datang.
Kenapa? Saya memalukankah?
- Ya, betul. - Ya, kami sangat malu dengan kamu.
Aduhai.
Tiga kali ganda?
Apa...
[ Jung Saet-byul, staf di cawangan Jongno Shinseong, ]
[ telah menjadi pekerja terbaik bulan ini. ]
- Ayah. - Ada apa?
- Ini... Lihat ini... - Ada apa? Biar ayah lihat.
- Ada apa? - Saya tak nampak.
- Apa ini? - Tunggu sekejap.
- "Pekerja terbaik". Aduhai! - "Pekerja terbaik"?
Saet-byul jadi pekerja terbaik!
- Pekerja terbaik! - "Pekerja terbaik"?
- Pekerja terbaik! - Pekerja terbaik!
- Bagus! - Seronoknya!
- Tak sangka betul! - Hati-hati!
- Oh Tuhan, tak sangka betul! - Akhirnya kita berjaya!
♪ Terima kasih kepada Saet-byul ♪
♪ Cawangan Jongno akan meraikan sambutan yang menggembirakan ♪
En. Choi, kenapa iklan...
Apa? Maksud awak, iklan ini?
[ Pekerja Sambilan Diperlukan ]
Kenapa awak...
Sebab kita tak perlukan ini lagi.
Awak jadi pekerja terbaik bulan ini, Saet-byul.
Mengarutlah.
Saet-byul, awak jadi pekerja terbaik bulan ini!
♪ Tahniah ♪
♪ Tahniah kerana menjadi pekerja terbaik bulan ini ♪
♪ Tahniah ♪
Kenapa awak tak gembira?
Laman mencari kerja pun akan datang untuk temu duga awak.
Apa yang hebatnya?
Kita akan dapat lebih ramai pelanggan dan jadi lebih penat.
Kenapa awak cakap begitu? Awak pekerja terbaik bulan ini.
Pekerja terbaik bulanan konon.
Saya cuma buat awak ke balai polis.
Ya, boleh tak awak jangan buat saya pergi ke balai polis?
Oh, ya.
Semalam awak suruh saya datang awal sebab nak cakap sesuatu.
- Tentang apa? - Apa?
Sebenarnya... Awak lambat dua hari lepas. Saya nak cakap dengan awak tentang itu.
Sebab ada orang di luar yang tanya saya arah jalan...
Awak kena bekerja keras. Kalau tak, saya akan turunkan pangkat awak.
Awak memang berfikiran sempit.
Patutlah kawan-kawan saya panggil awak En. Fikiran Sempit.
Saya bukannya berfikiran sempit. Saya tak begitu baik dengan semua orang.
Orang yang mengenali saya tahu yang saya seorang lelaki
yang baik hati.
Awak kagum?
Kenapa awak mulakan perniagaan kedai serbaneka?
Apa?
Kebanyakan pemilik kedai serbaneka ialah lelaki pertengahan umur.
Saya tak pernah jumpa orang semuda awak.
Saya ingat awak pernah beritahu saya
yang kedai serbaneka itu adalah masa depan dan kehidupan awak.
Saya tak boleh berhenti fikir tentang itu.
Awak nak tahu sebabnya?
Saya rasa saya patut jawab sebab awak dah jadi pekerja terbaik.
Tapi jangan beritahu sesiapa. Ini rahsia.
Saya pasti awak dah tahu saya pernah bekerja di cawangan utama.
Saya bekerja keras sepanjang hari.
Tapi suatu hari,
ada roh muncul dalam mimpi saya dan berkata,
"Dae-hyun, berhenti bekerja"
"dan buka sebuah kedai serbaneka." Saya mendapat petunjuk.
Cerita ini hampir masuk dalam rancangan "Detik Hebat".
Awak memang penipu.
Jangan cuba cari sebabnya. Rahsia.
Ia buat saya nampak terlalu menarik.
Keyakinan awak tak berasas.
Apa yang awak cakap ini? Ada sebabnya saya rasa yakin.
Mengarutlah.
Awak tak tahu. Ada sebab kenapa saya yakin.
Tapi ini sajakah? Awak nak ucap tahniah kepada saya dengan koyakkan iklan itu?
Ya, betul. Sekarang, awak perlu bersihkannya.
- Angkat saya. - Saya tak kuatlah.
Kalau begitu, biar saya duduk di bahu awak.
Tiada siapa pernah buat begitu untuk saya. Awak jadilah orang pertama.
Bukankah saya dah cakap saya ada sakit disk melejit?
Leher saya bengkok ke depan begini.
Bosannya. Sekurang-kurangnya, gendonglah saya.
Lupakan saja. Kenapa saya nak buat begitu?
Biar betul? Ini saja? Begini caranya awak ucapkan tahniah kepada pekerja terbaik?
Apa lagi yang awak harapkan? Saya rasa cukuplah apa yang saya buat.
Sudahlah.
Aduhai, apa yang awak harapkan?
Ini yang awak nak?
- Itu untuk saya? - Ya, untuk awak.
Ambillah.
Ini bunga kegemaran saya.
Saya nak beli bunga ros merah.
Tapi penjual bunga itu beritahu saya maksud bunga itu.
Ia bermaksud mengagumi, berterima kasih dan kesetiaan.
Saya pilih bunga itu sebab maksudnya sesuai dengan awak.
Ada makna lain juga.
Apa itu?
[ Ros merah jambu melambangkan rasa cinta. ]
- Awak tak perlu tahu. - Aduhai.
Saya sangat gembira.
Sekarang awak cuma perlu gendong saya.
Awak masih belum berputus asa tentang itu?
Mestilah. Saya tak mudah mengalah. Sebab itulah saya jadi pekerja terbaik
dalam kalangan berjuta-juta pekerja sambilan.
Saya pasti awak tahu yang ia sukar
memandangkan awak bekerja di ibu pejabat.
Baiklah. Saya akan gendong awak untuk sesaat saja.
- Lupakan saja. - Baiklah.
Tiga saat. Tak perlu berunding lagi. Tiga saat. Setuju?
Mari sini.
Awak memang teruk.
Tunggu. Biar saya sediakan lutut saya.
Okey, mari.
- Awak dah sedia? - Ya. Satu, dua, tiga.
Okey. Sekarang, satu dua, tiga. Turun.
- Cepat turun. - Cubalah paksa saya.
Awak berguraukah? Hei, turun.
Hei, awak akan cedera kalau saya gunakan kekuatan saya.
- Turunlah. - Tak nak!
Turunlah.
Yeon...
[ Backstreet Rookie ]