[ Dia bukan sekadar pekerja sambilan. ]
[ Dia ibarat tangkal bertuah kami. ]
Shinseong-dong, cawangan Jongno-gu. Yang ini betul.
Tak guna!
Dia bukan sesiapa.
Awak rasa dia dah matikah? Kenapa awak pukul kepala dia?
- Mari kita lari. Cepat! - Tak guna!
CCTV mungkin tak rakam kita, bukan?
Tak mungkin.
- Ini meletihkan. - Kenapa hentak di kepala?
- Awak yang suruh. - Apa-apa sajalah. Mari pergi.
Di sini tak ada CCTV, bukan?
Apa-apa sajalah. Mari kita pergi saja.
- Mari. - Apa-apa sajalah.
Sekejap.
Hei! Saet-byul!
Saet-byul! Jung Saet-byul!
Bangun, Saet-byul!
Hei!
Awak tak apa-apa? Apa yang berlaku?
Apa? Apa maksud awak?
Awak tak ingat? Awak pengsan di sini.
Saya sedang bersihkan meja
dan kepala saya...
Kepala awak? Kenapa dengan kepala awak?
- Kepala awak sakitkah? - Perut saya!
Perut awak sakit?
Awak tak apa-apa? Sakit macam mana?
Helo, 911? Saya telefon dari kedai serbaneka.
Dia mengalami apendisitis akut atau ringkasannya AA.
Ada apa-apa yang serius?
- Beritahu saya apa itu? - Sakitnya!
Maksudnya dia ada
radang dalam apendiks dia.
- Dia mengalami radang apendiks? - Ya.
Cakaplah dari awal lagi.
Awak macam biasa nampak.
- Saya? - Ya.
Ramai orang cakap begitu.
Sakitnya!
Dia dipukul di kepala,
jadi kenapa apendiks dia yang sakit?
Ada bonggol kecil di kepalanya. Saya akan buat imbasan CT untuk itu.
Apa pun, dia ada apendisitis.
Jururawat
- siap untuk pembedahan. - Baik, doktor.
Apa? Pembedahan? Tidak!
Saet-byul, awak ada apendisitis.
Awak dipukul di kepala, tapi ada apendisitis. Awak tak apa-apa?
Di mana apendiks ini? Kenapa ia sangat menyakitkan?
Tentulah sakit. Apendisitis. Awak perlu jalani pembedahan.
Macam mana boleh di pukul di kepala dan ada apendisitis?
Siapa yang telefon pada waktu begini?
Helo?
Apa?
Saet-byul?
Aduhai. Mak ke sana sekarang.
Aduhai.
Saya patut beri perhatian apabila dia kata perutnya sakit.
Bangun.
Bangun. Kita perlu ke kedai.
Cepat.
[ Polis ]
Saya pernah nampak budak-budak ini.
Di mana?
Mereka buli teman wanita saya di bar.
Tapi
Saet-byul yang selamatkan teman wanita saya dulu.
Mereka kembali untuk balas dendam?
Mungkin.
Awak pasti perempuan-perempuan ini?
Mereka pakai topeng muka, jadi saya tak nampak muka mereka.
Saya pasti itu mereka.
Saya nampak mereka melarikan diri.
Saya nampak wajah mereka masa mereka buka topeng.
Muka mereka nampak unik, jadi saya memang ingat. Itu mereka.
Kita akan periksa kamera CCTV di sekeliling kedai.
- Saya pergi dulu. - Terima kasih.
Ya, mak?
Pembedahan Saet-byul berjalan lancar.
Dia di dalam sekarang.
Baguslah.
Kamu nak pergi ke hospitalkah?
Tunggu saya. Sekejap lagi saya sampai.
Saya rasa beginilah rasanya untuk digendong.
Saya juga dapat digendong.
[ Yeon-joo, bukan saya sengaja nak gendong dia. ]
[ Maafkan saya, Yeon-joo. ]
Saet-byul,
awak tak apa-apa?
- Encik Choi. - Ya?
Saya nak pergi ke tandas.
Tolong gendong saya.
Apa? Gendong? Tidak.
Tak mungkin. Tidak sama sekali.
Saya pesakit! Tolonglah.
Tidak, walaupun awak pesakit.
Tak mungkin! Saya takkan buat begitu lagi.
Saya takkan gendong awak lagi.
Saya betul-betul kena pergi! Cepatlah!
Tak boleh!
Tidak sama sekali.
Hei! Awak... Hei!
Lepaskan saya!
Turun, boleh tak?
Aduhai!
Yeon-joo?
Saya dah cakap saya tak nak digendong.
Apa? Awak yang suruh!
Yeon-joo, saya bukan cuba gendong dia. Cuma...
Tak apa. Saya faham, Dae-hyun.
Tak mengapa?
Saya harap awak juga akan memahami saya.
Sudah tentu. Saya sentiasa memahami awak.
Saya bawa seseorang untuk gendong awak.
Saya? Siapa?
Beg awak?
Ini...
Awak tahu ini apa?
Darah!
- Maafkan saya, Dae-hyun. - Aduhai.
Jantung saya...
Aduhai.
Tak, pergilah masuk.
Masuk semula ke dalam badan.
Tak mungkin.
Yeon-joo, saya dah matikah?
♪ Mari sini, biar saya gendong awak ♪
Dae-hyun,
naik belakang saya.
Tidak.
- Itu dia. - Tidak!
- Bagus. Mari. - Tidak!
Yeon-joo, tolong saya. Saya tak nak pergi.
Tidak!
Awak tak nak buat apa?
Saet-byul,
saya tak apa-apa?
Awak tak sihatkah?
Awak patut tanya saya kalau saya okey. Saya yang jalani pembedahan.
Aduhai.
Saya bermimpi.
- Awak bermimpi? - Ya.
Awak ingat apa yang berlaku semalam? Awak tak apa-apa?
Ya. Siapa pukul kepala saya?
Saya dah laporkan kepada polis,
jadi mereka akan ditangkap nanti.
Kalau begitu, kenapa awak fikir saya dapat apendisitis?
Entahlah. Awak patut tanya apendiks awak.
Awak tak boleh buat begitu sebab apendiks awak dah tak ada.
- Macam mana dengan kedai? - Jangan risau.
Fikir diri sendiri sehingga awak sembuh.
Saya tak boleh buat begitu.
Saya tak nak menyusahkan awak.
Ini langsung tak menyusahkan.
Awak tercedera semasa bekerja di kedai saya,
jadi saya akan bayar dua kali ganda dan bayar bil hospital awak.
- Yakah? - Sudah tentu.
Awak takkan mungkir janji, bukan?
Sudah tentu. Saya hebat, bukan?
Hebat!
Ini umpama percutian impian bagi saya.
Nampaknya ini percutian hospital.
Kepala awak okey?
- Kepala awak benjol. - Benjol?
Saya rasa ia dah hilang. Saya tak apa-apa.
Imbasan CT menunjukkan awak tak apa-apa, jadi baguslah,
tapi ia menarik. Tengkorak awak ibarat topi keledar.
Ia kalis peluru? Boleh saya cuba menyentuhnya?
Kalau awak ada di sini, siapa yang jaga kedai?
Seseorang yang tak boleh diharapkan.
Apa?
Kakak saya.
Selamat datang, tuan.
Ini kali pertama saya dalam minggu ini
melihat wanita secantik ini.
Tak mungkin.
Ada banyak wanita cantik di Paris.
Saya hanya nampak seorang wanita
dengan mata saya.
Cik?
Sayang!
Saya sangat rindukan awak! Cintaku!
Tunggu.
Apa ini? Bagaimana awak boleh jadi cantik dalam seminggu?
- Sayang, - Ya?
kita tak boleh buat begini di sini. Dae-hyun akan balik tak lama lagi.
Cepat.
- Di sini. - Ini patut cukup besar.
Sekejap. Ini masih belum tamat tempoh.
Tak apa, ia akan rosak tak lama lagi.
Macam mana awak tahu saya mengidam susu hari ini?
Awak memang hebat!
Awak belum rasa ini, bukan?
- Tolong bungkuskan ini juga. - Wah.
Saya suka ini.
- Ia dah penuh. - Tutup!
Mari.
Awak dah sampai.
Dah lama tak jumpa, Dae-hyun.
Beg awak nampak berat.
Saya baru balik dari Paris, jadi beg pakaian saya sangat berat.
- Paris? - Ya.
Paris. Ya.
- Semua beg berjenama. - Beg berjenama?
- Betul. - Chanel.
- Chanel? - Ya.
- Hermès. - Louis Vuitton.
- Paris. Cantik betul bandarnya. - Betul.
Betul.
Maaf, ada lalat di sini.
Betul.
Dae-hyun, kami pergi dulu.
Bunuh lalat-lalat itu. Teruskan usaha. Mari kita pergi.
Kedai ini sangat bersih dan cantik. Besarnya.
Abang,
awak terlupa topi awak.
Ya, terima kasih.
Awak pandang saya?
Jumpa lagi.
Perempuan itu.
[ Yeon-joo, saya tahu awak marah tak kira apa yang saya cakap. ]
[ Tapi boleh tak awak beri saya peluang untuk jelaskannya? ]
[ Bercakap di telefon pun dah cukup bagus. ]
[ Dia bukan sekadar pekerja sambilan. ]
[ Dia ibarat tangkal bertuah kami. ]
Awak risau sangatkah tentang Saet-byul?
Helo, mak.
Pergi periksa Saet-byul di hospital
dan tidur di rumah.
Kamu patut ambil alih syif malam.
- Okey. - Betul.
Berapa ramai pelanggan kita semalam?
Hanya seorang. Dia datang untuk beli stoking.
Perempuan itu...
Helo, Cik Pelajar Sekolah Tinggi?
Ya, Cik Graduan Sekolah Rendah. Awak di mana?
Saya di atas kepala awak yang dungu itu. Ada apa?
Awak dah balik, bukan? Saya akan datang nanti.
Jangan datang. Saya tak ada di rumah.
Jadi awak di mana?
Saya di kedai serbaneka.
Saya akan ganti syif, jadi saya datang ke sini lebih awal.
Kenapa? Ada apa-apa nak beritahu saya?
Boleh awak buang apa saja di kedai yang mudah pecah?
Ada apa-apa yang mahal.
Barang-barang yang mudah pecah?
Sudah.
Eun-byul akan ke uji bakat pusingan kedua,
jadi dia ponteng kelas.
Apa?
Ke mana?
Saya tak tahu lagi. Saya sedang siasat.
Helo?
Eun-byul, matilah awak.
Sekejap saja.
Tolong izinkan saya keluar.
Terlalu bahaya untuk awak keluar sekarang.
Saya tak apa-apa.
- Sejam saja. Tolonglah. - Tak boleh.
- Tapi itu... - Jung Saet-byul.
Baliklah jika awak nak buat begini.
Encik Choi...
Puan, biarlah dia.
Suka hati awaklah. Saya dah tak peduli lagi.
Awak nak ke mana?
Maafkan saya. Saya masuk dulu.
Biar betul!
Aduhai.
Kalau pelukis tak menangis,
penonton tak akan menangis.
Kalau artis itu tak terkejut,
penonton juga takkan terkejut.
Saya tak boleh berfikir!
Apa agaknya?
Itu dia.
Han Dal-sik, awak memang seorang lelaki.
[ Enter ]
[ "Budak Reggae Dia" Episod 45 ]
[ "Budak Reggae Dia" Episod 45 Memuat naik ]
[ Muat naik Selesai ]
[ Tarikh akhir memang memenatkan, tapi itulah yang membuatnya sangat hebat. ]
[ Saya Han Dal-sik. Saya raja kartun web. ]
[ Hari ini, saya raja mesin tarian. ]
[ RAJA BARU ]
Hebat!
Dae-hyun? Sekarang? Okey, sekejap lagi saya sampai.
Rekod saya! Tak guna!
Awak kata awak nak periksa kalau rekod awak dipecahkan.
Kita patutnya jumpa Saet-byul!
Saya tak boleh pergi begitu saja apabila rekod saya dipecahkan.
Ini tak penting!
Ia penting bagi saya untuk mendapat tempat pertama dalam sesuatu.
Kalau awak fokus kepada pelajaran begini, awak boleh diterima di UNS.
Tak guna. Siapa pecahkan rekod saya? Tak percaya betul.
Kenapa awak datang ke sini, Dal-sik?
Dae-hyun telefon saya.
Dia kata nak singgah di satu tempat, jadi dia suruh jaga kedai.
Puan boleh balik sekarang.
Saya nak kemas stor.
Biar saya uruskan.
Awak belum makan malam lagi? Awak patut balik dan makan malam.
Berhenti memintal rambut awak.
Selamat tinggal.
Dae-hyun suruh saya bersihkan peti sejuk.
Saet-byul.
- Saet-byul! - Saet-byul!
Hidung saya!
Hidung berdarah. Hidung saya berdarah.
Kenapa awak di sini?
Saya yang patut tanya awak!
Sebab saya kerja di sini.
Tak, Saet-byul bekerja di sini.
Saya dan Saet-byul bekerja sekali.
Itu tak masuk akal. Di mana Saet-byul?
Awak tak tahukah dia di hospital? Awak kata awak kawan baik dia?
Apa awak cakap? Saet-byul ada di hospital? Kenapa? Bagaimana?
- Hospital mana? Jawablah. Beritahu saya. - Apa?
Manalah saya tahu. Saya yang sepatutnya berada di hospital.
Hei, mari ikut saya.
Ke tepi!
Jahat betul perempuan itu.
Aduhai, hidung saya dah patah.
- Saet-byul. - Tak guna.
Apa yang berlaku kepada awak?
- Hei, diamlah. Saya tak apa-apa. - Tak guna.
Awak tak okey. Awak dipukul di kepala dan perut awak meletup.
Sudahlah. Ini sangat tak normal.
Tak guna. Awak kata awak ada di kedai semasa kita bercakap di telefon.
Saya cakap begitu sebab ia bukan masalah besar.
Awak tak apa-apa? Awak pasti?
Ya, saya pasti.
[ Panggilan tak dapat dihubungkan. Anda akan disambungkan dengan... ]
Dae-hyun?
Hei, Yeon-joo.
Awak tak jawab panggilan saya.
Boleh luangkan sedikit masa?
Maaf. Saya dah ada hal.
Apa?
Yeon-joo.
Berapa kali saya nak beritahu awak?
Kenapa awak ini lembab sangat?
Cik Yoo dah beralih kepada Pengarah Cho sekarang.
Saya faham. Bukankah dia akan mewarisi syarikat?
Tak mungkin. Saya dengar keluarga Cik Yoo pun kaya.
Tapi keluarga Pengarah Cho di tahap lain. Awak tak fahamkah?
Cho Seung-joon seperti gedung membeli-belah.
Dan Yoo Yeon-joo hanyalah sebuah kedai serbaneka.
Itu mengingatkan saya kepada Choi Dae-hyun.
Awak tahu tak? Saya tak kasihankan lelaki itu.
Dia yang mulakan dulu.
Aduhai, tidak. Dae-hyun tak bersalah.
Saya bercakap tentang gambar mengendong itu.
Seluruh Korea boleh lihat gambar itu. Dia pasti dah menggoda.
Awak tahu...
Kenapa Jeong-ha lama sangat? Saya lapar.
- Tak guna. - Saya akan hubunginya.
Sudikah awak mengahwini saya?
Ya. Sudah tentu, ya.
- Tahniah, kawanku. - Aduhai.
Tahniah.
- Tahniah. - Tahniah.
- Awak hebat. - Cantik.
[ Lobi, Bil, Pendaftaran ]
Awak dah tidur, Saet-byul?
Saet-byul, ia menyakitkan bagi saya
untuk katakan sesuatu seperti ini sekarang.
Susahnya. Ia menyakitkan bagi saya.
Tapi saya tak ada pilihan.
Saya tak boleh biarkan Yeon-joo salah faham tentang kita lagi.
Jadi
saya minta maaf. Maafkan saya.
Saet-byul,
boleh tak awak berhenti kerja...
Saya...
- Sayang. - Terkejut saya.
- Awak datang untuk jemput saya?
- Tak, saya cari Saet-byul. - Maafkan saya.
- Sayang. - Maafkan saya.
- Puan. - Sayang.
- Suami awak di sini. - Taklah.
- Saya bukan suami dia. - Dia di sini.
- Dia keliru. Tolong pegang tangan dia? - Apa? Tangan dia?
- Oh, ya. Tentu awak gembira dia datang. - Sayang.
- Dia kacak, bukan? - Saet-byul...
Dia pindah ke bilik lain.
Awak patut beritahu saya dulu. Saya beritahu dia berita penting.
- Puan, dia harus pergi sekarang. - Ya.
- Dia sangat sibuk. Cepat. - Ya, saya sibuk.
- Lepaskan tangan dia. - Puan, maafkan saya.
- Bawa saya bersama awak. - Maafkan saya.
Sayang.
[ Pembedahan dan Maklumat Hospital Peraturan Hospital ]
- Saet-byul. - Encik Choi.
Saya dengar kawan awak pindahkan awak ke bilik lain.
- Cantiknya. - Ya.
Kawan saya sangat kaya.
Tentu awak gembira ada kawan yang boleh diharap.
Saya berterima kasih dan rasa lega kerana dia.
Tak sangka betul. Awak puji kawan-kawan saya.
Saet-byul...
Begini...
Tak apalah. Kita bincang selepas awak dah keluar.
Tapi, kenapa awak tak tidur lagi? Awak patut tidur.
Saya tak boleh tidur. Saya sentiasa berjaga pada waktu begini.
Betul. Untuk tidur pada waktu pagi
tentu sukar, bukan?
Saya tak ada pilihan. Ini kerja saya.
Oh, ya. Macam mana dengan promosi awak pada waktu malam?
Yang jual minuman ubat mabuk itu.
Awak tak tahukah saya ini ratu promosi?
Saya sangat bangga dengan awak.
Awak hebat.
Encik Choi, saya nak makan sesuatu apabila dah keluar nanti.
Apa?
Awak ingat hidangan yang awak, Eui-choo dan saya reka?
Mi dengan perut.
Tapi kita belum namakan hidangan itu lagi.
Aduhai.
Awak nak makan mi segera saja selepas keluar dari sini?
"Mi segera saja"?
Ia sangat sedap.
Dan memakannya
bermakna saya dah sihat semula
dan
yang saya akan bekerja di kedai serbaneka awak lagi.
Saya pergi dulu.
[iQIYI Ver] SBS E06 'Backstreet Rookie' -♥ Ruo Xi ♥- Synced with Subcake Android
Saya tak apa-apa.
Yeon-joo.
Saya patut turun sekarang.
- Seung-joon. - Biar saya peluk awak sekali saja
sebagai seorang kawan.
Itu
pelukan terakhir seorang kawan.
- Apa? - Saya tak suka awak bersama Dae-hyun.
Tapi saya hormati keputusan awak.
Tapi saya tak boleh
lihat awak menderita lagi.
Berhenti bercakap. Awak dah melampaui batas.
Awak yang melampaui batas.
Saya nak bawa awak balik sekarang.
Seung-joon.
Saya menghargai awak sebagai kawan.
Saya tak nak kehilangan awak.
Kita dah lama kenal. Kita akan terus berjumpa.
Jangan risau.
Awak takkan kehilangan saya.
- Cukuplah. - Fikir masak-masak
kenapa awak menderita sekarang.
Dan fikirkan apa yang saya cakap.
Yeon-joo, saya bukan
buat begini tanpa berfikir.
[ Hospital Harapan ]
- Saet-byul. - Anak Anjing.
- Kejutan. - Apa itu?
Cantiknya. Terima kasih.
Awak pasti awak tak apa-apa?
Hei, awak tak tahukah yang saya selalu sihat?
Saya tahu awak suka bunga.
Awak ingat?
Tapi susah nak dapat bunga raya.
Ada bunga lain juga, tapi ini menyerlah bagi saya.
Begitu.
Saet-byul, awak tahu apa maksud setiap bunga.
Apa maksud bunga ini?
Ini?
Bunga raya melambangkan apa?
Oh, ya. Saya rasa ia melambangkan persahabatan mulia.
Betul. Begitulah.
Awak pilih yang betul.
Begitu.
Bilik awak cantik.
Pengurus awak memang pemurah.
Sebenarnya...
Ji-wook.
Saet-byul, saya nak duduk lama sikit, tapi saya ada mesyuarat.
Awak patut pergi.
Maaf, saya akan kembali nanti.
Hei, awak tak perlu datang lagi.
Saya tak apa-apa. Jangan risau.
Tuan, tolong bawa dia pergi sekarang.
Okey. Semoga cepat sembuh.
Terima kasih. Selamat tinggal.
Terima kasih.
- Saet-byul, kamu dah sihat? - Puan datang.
Apa khabar?
- Aduhai, apa ini? - Ini bunga raya.
- "Hari raya"? - "Bunga raya".
Yalah.
Aduhai, saya tak pernah tengok bunga sebesar ini. Ia cantik.
Ia mempunyai haruman yang terbaik.
- Begitu. Saya pasti ia wangi. - Cuba bau. Ia wangi.
Sudah tentu. Biar saya hidu.
Baunya sedap. Baunya harum, bukan?
Saya rasa bunga ini berbau seperti perut.
- Perut? - Baunya macam perut.
Aduhai.
Ia datang dari rambut saya.
Saya tak sempat basuh rambut selepas makan di restoran perut.
- Ia bau rambut saya. - Rambut kamu?
Aduhai.
Alamak.
Saet-byul, kamu comot.
Rambut kamu berbau. Kamu patut cuci rambut kamu.
Tapi ini...
Mari kita basuh. Saya akan tolong kamu cuci.
- Yakah? - Sudah tentu.
Saya tak boleh biarkan Saet-byul kesayangan saya berbau busuk.
Kotornya.
Ia tak akan berbau sebab ada bunga di sini.
Kenapa awak asyik tersenyum?
Saja. Saya tak boleh berhenti senyum.
- Belakang kepala saya. - Maafkan saya.
Kamu nampak macam bayi sekarang.
Pejam mata kamu, jadi buih tak masuk mata kamu.
- Okey? - Ya.
Aduh, perut saya.
Aduhai. Perut kamu sakit? Baiklah.
- Terima kasih. - Apa?
Saya tak ingat dah berapa lama sejak ada orang basuh rambut saya.
Saya buat semuanya sendiri sejak saya kecil lagi.
Tapi kamu boleh membesar dengan baik begini?
Bagaimana? Aduhai.
Jangan menangis.
Aduhai.
Saya suka bilik ini. Cantik dan luas, bukan?
Pengurus itu akhirnya buat sesuatu yang buat saya gembira.
Tak apa.
Saya tak kisah habiskan duit untuk benda-benda begini.
- Kawan saya pindahkan saya ke bilik ini. - Ya?
Kawan kamu yang buat, bukan Dae-hyun?
Bilik ini sangat mahal.
Kalau dia nak sewa bilik ini pun, saya takkan benarkan.
Kawan saya sangat kaya dan ada banyak duit.
Dia kawan baik saya. Tak apa.
Aduhai, kawan kamu sangat hebat.
Kawan baik saya hilang
tanpa meninggalkan sepucuk surat pun.
- Yakah? - Ya.
Bila?
Ketika dia lebih muda daripada awak.
- Kenapa? - Manalah saya tahu.
Dia kawan baik saya.
Saya tak tahu apa yang berlaku kepada dia,
tapi setidaknya dia patut beritahu saya yang dia akan pergi.
Itu apa yang sepatutnya, bukan?
Saya jumpa suami saya melalui kawan saya juga.
Dah 40 tahun.
Saya tak tahu kalau dia masih hidup atau dah mati.
Begitulah kawan.
- Awak mesti rindukan dia. - Tak mungkin. Dia tak guna.
Saya dah padamkan dia dari kepala saya.
Macam ini. Begini.
- Maafkan saya. - Tak apa.
Aduhai, kenapa awak cantik sangat?
Dia Penyanyi Pelangi, Hong Jang-mi, dari Sekolah Tinggi Perempuan Busan?
Awak pasti ini dia?
Dia cakap begitu.
Aduhai. Semua lelaki di Busan
terluka disebabkan Jang-mi.
[ Seterusnya ialah Pelangi dengan tujuh warna. ]
[ Suara Kumpulan: Konsert Tetap Pelangi ]
Awak sangat hebat!
♪ Apabila pementasan itu berakhir ♪
♪ Sendirian di tempat penonton ♪
♪ Lampu dah dipadamkan ♪
♪ Adakah awak pernah lihat pentas seperti ini? ♪
♪ Bunyi muzik ♪
Tak sangka Jang-mi buka restoran di Zhangjiajie.
Tiba-tiba saja dia hilang. Rasanya dia pergi ke China.
Saya sangka dia akan hidup seperti puteri di negara asing.
Ini agak mengecewakan.
Saya dapat ini daripada HR.
Dia tamat pengajian di Universiti Taesung?
Dia menetap di mana di Shinseong-dong?
Dia tinggal di hujung Jongno-gu sebelum Seongbuk-gu.
Apa pekerjaan dia?
Dia ada kedai serbaneka.
"Kedai serbaneka"? Francais kita?
Ya, puan.
Sediakan kereta.
♪ Sendirian di tempat penonton ♪
♪ Lampu dah dipadamkan ♪
♪ Adakah awak pernah lihat pentas seperti ini? ♪
♪ Bunyi muzik ♪
[ Platform Gaya Hidup, GS25 ]
♪ Pentas yang sibuk ♪
Selamat datang.
Awak nak makan apa?
Awak buat penghantaran?
Tak, ini bukan pasar raya.
Apa yang saya tahu, kedai serbaneka juga membuat penghantaran.
Kami belum buat begitu lagi.
Saya nak beli banyak barang.
Berapa banyak?
Berapa banyak yang saya perlu beli?
Awak perlu beli sekurang-kurangnya 100 dolar.
Kalau sepuluh kali ganda daripada itu?
Jadi itu 1,000 dolar...
Awak tinggal di mana?
Dia beli banyak ini?
Ia bernilai 1,000 dolar.
Jualan kita merosot sejak Saet-byul masuk hospital, tapi wanita tua itu...
Dia meningkatkan jualan kita.
Aduhai, ini... Aduhai, bertuahnya kita.
Semua ini disebabkan ayah.
Jangan lupa beritahu mak kamu.
Beritahu dia ayah jual makanan bernilai 1,000 dolar.
Tentulah. Jangan risau.
Hei, tunggu. Kamu tak boleh pergi begitu saja.
- Kamu perlu pakai ini. Nah. - Okey.
Ayah, patutkah saya jadikan dia pelanggan tetap kita?
Ya, pergi ambil hati dia.
♪ Pergi cari dunia yang tidak dikenali ♪
♪ Seperti rambut awak yang lembut ♪
[ Belok kanan. ]
Okey, saya pusing kanan.
♪ Di bawah pohon ♪
[ Anda sudah tiba di destinasi anda. Navigasi tamat. ].
Apa ini?
Tak guna.
Aduhai.
Awak tahu tak? Sekarang saya dah ada di sini,
lebih baik saya perkenalkan diri saya kepada dia.
"Helo, saya Choi Dae-hyun."
[ Kimchi Goreng, Jjajang Time ]
Besarnya rumah mereka.
Helo, puan. Saya teman lelaki Yeon-joo.
Saya bekerja di sini. Mari sini.
Awak... Awak bekerja di sini.
Aduhai.
- Ikut sini. - Okey.
Awak boleh letak di dapur.
Tak, biarkan saja ia di sana.
Encik boleh letak di sini.
Okey.
Helo, puan. Biar saya perkenalkan diri.
Ya, saya tahu.
Awaklah budak penghantar.
Awak kacak. Saya dah faham sekarang.
Saya Choi Dae-hyun, pengurus cawangan Shinseong-dong di Jongno-gu.
- Mak. - Saya Yeon...
Hei, awalnya kamu balik.
Terima kasih.
Ini tip untuk buat penghantaran.
Tak apa. Tak perlu.
Malulah saya. Ambil sajalah.
Okey. Terima kasih.
- Awak boleh pergi sekarang. - Okey.
Mak.
Hei, buang apa yang dia bawa. Jangan tinggalkan apa-apa di sana.
Ya, puan.
Sedarlah, dungu.
Dae-hyun, awak di mana? Boleh kita bercakap?
Yeon-joo, saya sibuk sekarang. Saya perlu kembali ke kedai saya.
Hei, jangan pedulikan mak saya.
Tak apa. Saya sangat bersyukur. Dia beli banyak barang dari kedai kami.
Saya pergi sebab saya rasa lebih baik saya perkenalkan diri lain kali.
Dan Yeon-joo, maafkan saya atas apa yang berlaku tempoh hari.
- Dae-hyun... - Yeon-joo, saya sedang memandu sekarang.
Boleh kita bercakap nanti? Saya akan telefon nanti. Selamat tinggal.
Helo. Selamat datang.
Saya datang nak jumpa pengurus.
Dia tak ada di sini sekarang. Kenapa?
Di mana saya boleh jumpa dia?
Pekerja sambilan kami dimasukkan ke hospital,
jadi dia mungkin berada di Hospital Harapan.
Terima kasih.
Itu teman wanita diakah? Ya, itu dia.
Itu dia.
Lajunya dia bercakap.
[ Yeon-joo ]
Masuklah.
Cik Yoo.
Boleh saya masuk?
Encik Choi tak ada di sini.
Saya datang nak jumpa awak, Saet-byul. Saya nak cakap sesuatu.
Saya?
Ada apa?
Dae-hyun baik hati dan tulus.
Dia sentiasa mementingkan orang lain.
Mungkin sebab itu awak tinggal di sini selepas jalani pembedahan awak.
Saya di bilik bujang sebab...
Saya dan Dae-hyun bercinta selama lebih dua tahun.
Kita tak pernah sekali pun bergaduh
sehingga awak muncul.
Kami asyik bergaduh disebabkan awak, bukan sebab kami.
Dan ia sangat meletihkan.
Jadi saya datang untuk beritahu apa yang Dae-hyun tak boleh buat.
Tolong jangan timbulkan masalah antara kami lagi
dan berhenti bekerja di kedai serbaneka.
Cik Yoo, awakkah itu?
Anak Anjing.
Ji-wook, kenapa...
Saya dengar kamu berkawan.
Ya, kami sangat rapat.
- Nak saya teman awak keluar? - Tak apa.
Kenapa?
- Awak kuat? - Apa?
Awak boleh angkat tangan dengan lama?
Selama yang awak mahu.
[ Nota Pengingat ]
♪ Awak rumput di padang ♪
[ Uji Bakat Kumpulan Wanita ke-2 ]
♪ Saya embun pagi ♪
[ Jung Eun-byul ]
[ Park Si-hyung, Yang Hyung-sik, Lee Su-mun ]
♪ Awak embun pagi ♪
♪ Saya cahaya matahari ♪
♪ Saya cintakan awak ♪
♪ Hanya awak ♪
♪ Cinta kita umpama titisan embun di atas rumput ♪
[ Uji Bakat Kumpulan Wanita ke-2 ]
Terima kasih.
[ Yang Hyung-sik, Lee Su-mun ]
- Eun-byul. - Ya?
"Ode to the Flower" ialah lagu lama.
Bagaimana awak tahu lagu ini?
Kakak saya selalu menyanyi, jadi dari situ saya mengetahuinya.
Okey, kami suka lagu awak.
Terima kasih!
- Kami dah sedia untuk calon seterusnya. - Saya datang.
Saya lulus uji bakat!
[ Uji Bakat Kumpulan Wanita ke-2 ]
Terima kasih.
Saya berjaya!
[ Saet-byul ada di hospital. Telefon saya selepas baca ini. ]
Mustahil.
[ Eun-byul! ]
Hei, kawanku. Apa khabar?
[ Hwang Geum-bi ]
Saet-byul dimasukkan ke hospital, jadi datang ke hospital sekarang.
Geum-bi, awak perlu fikirkan penipuan yang lebih baik.
Kenapa awak tak cakap saja yang dia masuk hospital sebab kena pukul?
Ya, betul.
Sekumpulan perempuan gila pukul dia semasa dia bekerja dan lari.
Kalau begitu, dia akan membunuh mereka.
Kenapa awak tak percaya...
Tunggu sekejap.
[ Hwang Geum-bi ]
[ Awak nampak mereka? Awak masih tak percayakan saya? ]
Geum-bi.
Saya kenal mereka.
[ Saya dan Dae-hyun dah bercinta selama lebih dua tahun ].
Kami tak pernah sekali pun bergaduh
sehingga awak muncul.
Hei, kita ada masalah.
Ada apa? Kenapa?
Saya baru bercakap dengan Eun-byul.
Dia nak pergi belasah orang yang pukul awak.
Apa?
- Bagaimana dia kenal mereka? - Mereka pembuli.
- Awak tahu dia pergi ke mana? - Ya, saya telefon Eun-jo juga.
Mari.
Kang Ji-wook memang kacak.
Saya teringin nak jumpa dia sekali saja.
Macam mana kita nak jumpa dia?
Betul. Peluang untuk kita menang loteri lebih besar.
Berikan saya sedikit kimchi.
- Kenapa ada pada awak? - Sebab saya punya.
Biar saya rasa.
Hai, semua.
- Hei, itu bintang idola. - Bintang kita.
Hei.
Mari. Awak lepas uji bakat itu?
Ya, sudah tentu. Saya lepas.
Hei, awak kenal dia? Dia Kang Ji-wook.
Ya, sudah tentu. Dia terkenal.
Saya peminat dia.
Kalau awak jumpa dia, dapatkan autograf dia.
- Saya juga. - Saya juga.
- Jangan lupa, okey? - Okey.
Apa lagi yang awak tak patut lupa?
- Apa? - Separuh duit awak milik saya.
Apabila awak dapat bayaran,
awak janji nak beri saya separuh. Awak ingat, bukan?
Itu?
Sudah tentu.
Macam mana saya boleh lupa?
Kenapa awak jeling saya?
Saya dengar awak pukul kakak saya. Awak semua akan mati!
Budak ini...
Awak seriuskah? Saya bosan, jadi saya nak berseronok dengan awak.
Awak dah gilakah?
Aduhai.
Hei.
Awak dah gilakah?
- Awak okey? Berdiri di belakang saya. - Eun-jo.
Kenapa lama sangat?
Siapa mangga itu?
"Mangga"? Ya, rambut saya berwarna kuning. Awak ada masalahkah?
Aduhai.
Jauhkan diri daripada saya.
Awak dah hilang akal.
Hei, awak sangat cantik.
Mari jadi kekasih saya. Di mana awak buat rambut?
Pergi.
- Berani dia? - Tak guna.
Awak senyum?
- Budak ini... - Tunggu!
Saya yang boleh memukul dia. Dia milik saya.
Jangan berani sentuh dia.
Budak ini...
Jadi awak yang tak serik-serik itu?
- Budak gila ini... - Hei, berhenti.
Awak nak dibelasah lagi?
Kalau awak yakin, cubalah.
Aduhai, ini buat saya rasa nak gila.
Ada mangga, pesakit
dan wanita pertengahan umur yang pakai seragam sekolah.
Aduhai.
"Wanita pertengahan umur yang pakai seragam"? Sayakah?
Saya tak nampak wanita pertengahan usia lain pakai seragam sekolah.
Saya sangat bencikan dia. Saet-byul, pukul dia lebih kuat daripada yang lain.
Hei, jaga-jaga dengan pesakit itu.
Yang lain tak ada apa-apa.
"Tak ada apa-apa"? Kepala merah, saya akan bunuh awak.
Mari sini!
- Siaplah awak hari ini! - Mari sini!
- Hei! - Lepaskan saya!
- Mari sini, budak tak guna! - Lepaskan saya!
- Mari sini! - Budak tak guna!
[ Jurus Mentadak ]
[ Tai chi ]
- Mari sini! - Hei, tengok.
Lihatlah mereka.
Budak ini...
Awak!
Berapa pukulan yang awak nak?
- Awak tak nak lari? - Sekarang?
Hei.
Saya akan jumpa awak apabila awak lebih bertenang.
Budak tak guna.
Apa?
Awak semua, saya dah bebas sekarang.
Bagus!
Bukankah dia patut cakap, "Saya boleh keluar sekarang"?
Apendiks dia dah okey sekarang.
Tapi saya pasti ada sesuatu yang tak kena dengan otak dia.
Saya dah boleh balik.
Hei, Saet-byul.
Awak ke mana tadi?
Saya perlu ke suatu tempat.
Ke mana? Awak patut menjalani rawatan.
Awak nak berada di mana lagi?
Kenapa awak asyik sakitkan hati saya dengan tak mendengar cakap doktor?
Awak sepatutnya...
Apa ini?
Awak pesakit. Awak tak patut keluar.
Macam mana kalau keadaan awak bertambah teruk?
Apa yang awak fikirkan?
Tolong jangan timbulkan masalah antara kami lagi
dan berhenti bekerja di kedai serbaneka.
Apa? Ada apa? Kenapa awak pandang saya begitu?
Kenapa?
Encik Choi.
Apa?
Saya ada soalan.
Ada apa?
Saya tak
seteruk yang awak sangka, bukan?
Apa?
Awak takkan salah faham lagi, bukan?
Awak juga takkan mencurigai saya, bukan?
Kenapa awak tiba-tiba tanya saya soalan itu?
Berikan saya jawapan.
Beritahu saya jika awak masih mencurigai saya atau tidak.
Sebenarnya...
Sudah tentu tiada apa yang perlu dicurigai.
Baguslah.
Encik Choi, saya rasa dah tiba masanya
saya berhenti bekerja di kedai awak.
- Apa? - Sejujurnya,
saya dah merancang untuk berhenti.
Tapi saya tak nak awak fikir tentang saya macam dulu lagi.
Jadi saya nak bekerja keras dan tolong selesaikan salah faham ini.
Saya tahu saya tak tamat sekolah tinggi dan saya tak ada ibu bapa.
Tapi saya mahu tunjukkan awak
yang saya bukan budak jahat. Sebab itu saya nak bekerja di kedai awak.
Terima kasih atas segalanya.
Saya ucapkan selamat maju jaya dengan kedai serbaneka awak.
Semoga berjaya, Encik Choi.
[ Backstreet Rookie ]