Apa yang awak buat? Awak tak suka mi dalam sup awak.
Saya nak makan hidangan terakhir kita
seperti cara awak makan.
Awak patut cari seseorang yang sesuai dengan awak.
Saya tak rasa saya orang itu.
Yeon-joo... Tidak.
Tolong jangan buat begini.
[ Stu Sosej dan Stik ]
Ini bukan jalan pulang ke rumah.
Awak cuma akan rasa murung kalau awak balik sekarang.
Saya akan ubah keadaan itu.
- Minum! - Minum!
Yeon-joo yang hilang sebentar telah kembali.
Sila mengalu-alukannya kerana kita dah lama menunggu dia.
Macam mana awak kumpulkan mereka semua?
Apa maksud awak? Dah lama mereka tunggu awak di sini.
Terima kasih.
Kamu dah tanya Yeon-joo waktu lahirnya untuk tilik nasib?
Saya akan tanya nanti.
Apa maksud kamu nanti?
Lelaki Tahun Monyet
dan wanita Tahun Kuda sangat sesuai.
Kenapa susah sangat kamu nak tanya dia?
Bagus, mak. Mak boleh balik sekarang.
Jangan mengarut. Kenapa susah nak tanya waktu lahir dia?
Telefon saja dia dan tanya pukul berapa dia dilahirkan.
Tanya dia satu benda saja, masa dia dilahirkan.
Tak susah pun. Telefon saja dia.
- Selamat tinggal, mak. - Okey. Telefon dia.
Berapa kali awak menontonnya?
Saya kagum melihat Eun-byul menari. Dia masih budak bagi saya.
Berhenti menonton. Mari kita minum dan berbual.
Biar saya kongsi satu kisah yang kelakar.
En. Choi suruh pegawai majlis daerah datang untuk buat pemeriksaan di kedai
kerana penipu itu asyik cuba dapatkan wang daripada makanan yang dah luput.
Dia korbankan dirinya dan kedai dia
untuk menahan penipu itu dengan melaporkan kepada polis.
Encik Choi nampak hebat, bukan?
Bukankah awak berhenti kerja di kedai?
Ya,
tapi Encik Choi selalu kata kejujuran adalah yang terbaik.
Dia suruh saya ke kedai untuk saya tengok dan belajar.
Saya tak percaya dia panggil awak dan awak pergi ke sana.
Tentulah saya akan ke mana saja apabila Encik Choi panggil.
Saya nak ke bilik air. Saya akan kembali.
- Terima kasih! - Terima kasih!
Mari.
- Tuan? - Saet-byul?
[ Ubat mabuk yang hebat ]
Awak ratu promosi, bukan? Kenapa awak tak bekerja kebelakangan ini?
Saya dapat banyak syif, semuanya atas jasa awak.
Saya jadi pasukan yang hebat dengan dia,
- tapi kita di tempat kesembilan kali ini. - Diamlah.
Maafkan saya. Saya tak ada apa nak cakap.
Pengarah Cho suruh saya buat begini dan saya tak ada pilihan lain.
Saya ada keluarga yang perlu diberi makan, jadi saya tak boleh buat apa-apa.
Saya tak apa-apa.
Saya memang nak berhenti pun
sebab saya nak bekerja di kedai serbaneka itu.
Saya gembira Pengarah Cho aturkan semuanya begini.
Saet-byul...
Saya maksudkannya.
Saya harap awak buat jualan yang baik.
Takkanlah awak di tempat kesembilan? Berusahalah walaupun tanpa saya.
Awak kena menang Anugerah Jurujual Terbaik dan menang hadiah tunai, okey?
Semoga berjaya.
Terima kasih.
- Awak boleh pergi. - Jaga kesihatan.
Selamat tinggal.
[ Ubat Mabuk Terbaik ]
Dia mungkin tak boleh buat apa-apa.
Dia mungkin tiada pilihan lain.
Saya dah tak bekerja di sini
dan bekas pengurus saya di kedai serbaneka masih melatih saya.
Encik Choi itu.
Saya rindukan dia.
Apa yang dia buat?
Dia penatkah sebab saya tiada untuk bekerja syif malam?
Kenapa saya bersembunyi? Ini tak masuk akal.
Yeon-joo, kamu dah bangun?
Ya.
Pakai baju ini pergi kerja hari ini.
Kenapa? Hari ini hari yang istimewakah?
Seorang eksekutif kena pakai pakaian yang bersesuaian.
"Seorang eksekutif"?
Seung-joon tak ada hubungi kamu?
Kami dah bincang dengan Pengerusi Cho.
- Mak! - Jumpa kamu di pejabat.
[ Kim Hye-ja, pemegang saham kedua terbesar kita ]
[ adalah mak Cik Yoo. ]
[ Ada khabar angin ]
[ yang Pengarah Cho dan Cik Yoo tinggal serumah di Amerika. ]
[ Katanya perkahwinan mereka telah diatur ]
[ dan perkahwinan mereka didaftarkan. ]
[ Pengarah Perhubungan Awam Baru Jabatan Kedai Serbaneka: Yoo Yeon-joo ]
Awak tahu yang dia kini pengarah perhubungan awam?
Habislah saya.
Awak rasa khabar angin itu betul?
Jadi siapa Dae-hyun bagi dia selama ini?
Lupakan Dae-hyun. Habislah saya.
Tidak.
Mungkin saya patut buka kedai serbaneka macam Dae-hyun.
Kepala saya sakit.
Ada sesiapa ada ubat untuk migrain?
Awak patut cari seseorang yang sesuai dengan awak.
Saya tak rasa saya orang itu.
- Encik Choi? - Hei, Seong-tae.
- Hai, Jeong-ha. - Helo.
- Apa yang awak fikirkan? - Tak ada apa-apa.
Kenapa awak datang ke sini?
Saya nak tahu kalau awak tahu.
- Tentang apa? - Tentang Cik Yoo di pejabat.
- Kenapa? - Cik Yoo adalah anak perempuan
kepada pemegang saham kedua terbesar syarikat.
Dia kini dah menjadi pengarah.
Macam mana dia tipu kita selama ini?
Apa awak cakap?
Awak betul-betul tak tahu?
Macam mana awak tak tahu sedangkan kamu dah bercinta selama tiga tahun?
Mari kita pergi sekarang.
Kami pergi dulu, Dae-hyun.
Kami akan datang lagi.
Ingat tak kita janji tak nak berahsia?
Awak kenal Pengarah Cho Seung-joon, bukan?
Sebenarnya, kami saling mengenali sebelum awak lahir lagi.
Ayah kami sangat rapat, jadi kami berkawan sejak lahir.
Tapi jangan salah faham.
Saya dapat kerja itu atas kelayakan saya.
[ Kita ditakdirkan untuk bertemu dan menjadi kenalan. ]
[ Seperti anuiti awak, yang akan kekal selamanya, ]
[ saya akan jadi teman hidup awak selama-lamanya ]
[ dan bertanggungjawab untuk insurans awak sampai bila-bila. ]
[ Insurans Hayat Emas ]
[ Saya sayang awak. ]
[ Saya akan jadi perancang insurans awak Gong Boon-hee. ]
[ Daripada Gong Boon-hee, Insurans Hayat Emas. ]
[ Teksi Mewah ]
Kalau awak buat begini, kenangan manis boleh jadi pahit.
Jadi awak tak patut buat begitu.
Apa?
"Mari kita saling mempercayai."
"Mari kita berbincang segalanya."
"Kita mesti tiada rahsia untuk menjadi rapat."
Awak cakap semua ini kepada saya.
Tapi saya seorang sajakah yang patut tunaikan janji-janji itu?
Awak rahsiakan yang awak anak kepada
pemegang saham kedua terbesar syarikat?
Awak fikir jika awak beritahu saya,
saya akan minta kenaikan pangkat daripada awak?
Atau awak fikir saya nak pinjam duit daripada awak?
Awak fikir hubungan kita akan jadi berbeza
kalau saya tahu siapa awak?
Sama ada awak tak percayakan saya atau awak tak yakin.
Ia mesti salah satu.
Mungkin kedua-duanya.
Apa gunanya semua ini sekarang?
- Awak tipu saya. - Apa?
Awak selalu menafikannya, tapi
awak selalu dengan pekerja sambilan itu.
Awak yang tipu saya. Salahkah?
Bukankah awak patut beri saya peluang
menjelaskan diri saya sebelum awak fikir sesuatu?
Yeon-joo?
Aduhai, panasnya.
Ayah?
Dae-hyun!
Ayah buat apa di sini?
Aduhai, ayah tak sangka jumpa kamu begini.
Kebetulan pula.
Saya tak tahu yang kamu teman wanita anak saya.
Dunia ini memang kecil.
Aduhai.
Saya pergi dulu. Sambung bercakap.
Ayah nak ke mana?
Yeon-joo,
awak boleh hina dan malukan saya sepuas hati awak,
tapi awak tak rasa
yang awak tak perlu libatkan keluarga saya?
Baiklah, saya faham. Kita akan berpisah.
Tapi apa yang awak nak buktikan dengan buat semua ini?
Saya juga rasa malu dan gelabah macam awak sekarang,
tapi secara jujurnya, saya kecewa.
Awak selalu cakap yang semua ini hanya salah faham
dan sekarang saya di tempat awak.
Ini bukan alasan. Ini kebenaran.
Mungkin
saya memang tak kenal awak selama ini.
Jangan terus buat andaian saja.
Saya akan masuk jika tiada apa nak cakap.
Mak!
Masa yang tepat, bukan?
Macam mana kita semua boleh berjumpa di sini?
Kelakarnya.
Kenapa mak perlu buat begitu? Semua itu tak perlu.
Semuanya dah berakhir sekarang,
jadi kenapa mak keruhkan keadaan?
Mak buat begini bukan untuk kamu. Mak buat begini untuk mereka.
Apa?
Ini cara untuk buat Dae-hyun tinggalkan kamu selamanya.
Kenapa? Kamu fikir mak dah melampaui batas?
Mungkin juga.
Tapi batas memang untuk dilangkau.
Mak sangat kecewa pada masa-masa begini.
Mak buat baik, tapi kamu salah sangka.
[ Nombor ini tak dapat dihubungi. ]
Ayah, jawablah telefon. Aduhai.
[ Anakku ]
[ Platform Gaya Hidup, GS25 ]
Awak buat penghantaran?
Walaupun kerja itu memerlukan pemanduan, saya tak dapat cari seseorang segera.
Saya dah sampai.
Ini bukan kebetulan saja. Bukankah ini takdir?
Saya tak pasti apakah ini.
[ Insurans Anuiti Boleh Ubah VIP Tanpa Dividen ]
Ya, puan. Awak boleh cap di sini dan sini.
Di mana?
Di sini dan di sini.
[ Anuiti, Nama: Kim Hye-ja ]
Awak tahu tak?
Kalau saya tandatangan kontrak ini, ia akan bantu awak cari pendapatan?
Lebih daripada itu.
Disebabkan awak, saya mungkin boleh dinobatkan sebagai Ratu Insurans.
Buat kali pertama dalam hidup saya, saya mungkin dapat gelaran itu.
Yakah? Begitu.
Kalau begitu, saya patut tandatangan.
[ Anuiti, Nama: Kim Hye-ja ]
Saya gembira dapat memahkotakan ratu.
Terima kasih, puan.
Sebenarnya,
apabila saya bawa salinan polisi insurans,
saya akan bawa hadiah untuk awak, tapi ini hadiah berasingan.
Tapi agak memalukan untuk saya berikannya kepada awak.
Walau begitu, saya tak patut datang dengan tangan kosong.
Itu ham.
Letak di sana.
Okey.
[ Saya sayang awak. ]
Oh, ya.
Awak beritahu saya tentang anak awak semasa saya di sini dulu.
Apabila saya fikirkan semula,
ia buat saya fikir yang
teman lelaki dia juga berharga seperti anak awak.
Saya pasti dia anak yang berharga dalam sebuah keluarga.
Kalau mereka tak saling menyukai, mereka boleh berhenti berjumpa.
Saya tak fikir ini satu masalah
siapa yang kaya atau tidak.
Kita tak boleh buat penilaian begitu kerana latar belakang mereka berbeza.
Apa?
Ini kontrak insurans dengan pelaburan 10,000 dolar.
Dan
ini kontrak insurans dengan pelaburan kurang daripada 100 dolar.
Sekali pandang,
kontrak ini memerlukan 100 kali ganda dana.
Tapi kalau difikirkan,
ia hanya dua keping kertas, bukan?
Selamat tinggal.
Cik Gong Boon-hee, awak ahli silap mata anuiti.
Tahniah kepada Ratu Insurans yang baru.
- Tahniah! - Tahniah!
Tahniah.
Ya. Yeon-joo kini seorang eksekutif.
Ia ambil masa lebih lama, tapi dia belajar dari bawah.
Sudah tentu, saya pasti dia akan buat dengan baik.
Ya. Mari makan awal tengah hari.
Ya. Boleh juga.
Tapi awak tahu kita boleh...
Aduhai. Apa yang berlaku?
Hei! Hei, air. Hei!
Berhenti! Aduhai!
Aduhai!
[ 10-1, Pyeongchang 8-gil ]
[ 1 hidangan: 5 dolar 2 hidangan: 10 dolar ]
- Mak cik, saya nak kaki ayam. - Helo.
Ia sangat pedas, bukan?
♪ Hei, Hee saya ♪
♪ Boon-hee, awak di mana? ♪
♪ Hee kesayangan saya ♪
♪ Hari seperti hari ini ♪
Aduhai.
Hee, saya beli ini kerana awak menjadi Ratu Insurans.
Saya ratu.
Tapi awak beli kaki ayam saja untuk saya?
Aduhai.
Ini hidangan paling sedap di dunia.
Ya, betul. Bagus.
Mari makan.
Saya pergi ke restoran yang terkenal untuk beli ini.
Awak pilih restoran yang betul. Bagus. Sedap.
- Mari kita minum. - Baiklah.
Saya tak sesuai pakai tali leher.
Jadi saya berhenti.
Bagus.
Apa gunanya pakai tali leher?
Tak guna.
Awak patut berkahwin dengan lelaki yang lebih baik.
Saya mesti sudah
mengkhianati negara saya dalam kehidupan saya sebelum ini.
Bagaimana saya nak kahwini lelaki yang baik, Yong-pil?
Aduhai. Berapa harga awak dibayar untuk khianati negara awak?
Lebih kurang 1,000 dolar.
Apa?
Awak tahu tak?
Jangan menangis. Berhenti menangis.
Jangan menangis. Tak apa.
Kenapa awak menangis sebab itu? Tak apa.
Saya tak apa-apa. Awak tahu tak?
Mereka kata 1,000 dolar cukupkah?
- Untuk apa? - Yalah,
untuk lawatan ke Zhangjiajie.
Lupakan saja. Saya tak nak pergi.
Awak patut pergi. Pergi dengan kawan-kawan awak.
Awak kata ini impian sepanjang hayat awak.
Awak patut pergi.
- Ia tak bermakna apa-apa. - Pergilah melancong.
Suami ratu tak boleh batalkan percutian itu.
Sayang, kenapa awak cuba hantar saya ke luar negara?
- Makan sajalah. Makan kaki ayam. - Okey.
Saya akan makan.
Sedap.
- Sedap. Awak beli yang bagus. - Sedapnya.
Awak beli yang bagus.
Sedap.
Ini satu hidangan yang cukup banyak untuk dua orang makan.
- Ia sangat sedap. - Ya. Awak beli yang bagus.
[iQIYI Ver] SBS E10 'Backstreet Rookie' -♥ Ruo Xi ♥- Synced with Subcake Android
- Terima kasih. - Terima kasih. Jumpa lagi.
Helo.
Semuanya 7.9 dolar.
Ini dia. Terima kasih.
Helo.
Tentu ini rumahnya.
[ Fikirlah secara logik. Saya penjaga dia. ]
[ Pelik sebab saya tak tahu di mana dia tinggal. ]
Dia tandatangan kontrak dengan mak palsu
untuk jadi pelatih di sana.
Saya tak boleh ke agensi dia, beritahu mereka saya kakak dia
dan dia tak ada mak.
Saya tak boleh buat begitu. Saya takkan buat apa-apa.
Boleh awak tanya mereka alamat rumah itu? Tolonglah, Anak Anjing.
- Saet-byul, awak... - Saya tak akan pergi.
Kalau saya pergi, awak boleh panggil saya Anak Anjing. Okey?
Tunggu.
Okey.
Kita menyanyi dengan baik.
- Tak juga. - Aduhai.
Sila tidur awal. Saya akan jemput pada pukul 6:00 pagi.
- Awak tak patut minum. - Taklah.
Aduhai.
Boleh saya naik selepas buat panggilan?
- Cepat sikit. - Okey.
[ Tekan kod laluan empat digit. ]
Hyeon-ji, ini saya. Eun-byul.
Saya baik-baik saja. Saya mungkin akan debut tak lama lagi.
Beritahu ayah awak, pastor itu, supaya berdoa untuk saya.
Hei, tak ada siapa yang tahu, bukan?
Berhati-hati terutamanya dengan Geum-bi.
Kalau dia tahu, kakak saya akan tahu.
Dan musnahlah impian saya untuk debut.
Apa? Awak?
Tentulah, saya rindukan awak selain kakak saya.
Hei, dia satu-satunya keluarga saya.
Dia lainlah.
Apa pun, saya akan telefon kakak saya selepas saya debut.
"Saet-byul, saya akhirnya debut."
"Datanglah dan bunuh saya. Saya akan hantar alamatnya kepada awak."
Aduhai.
- Terkejut saya. - Terkejut saya.
Saet-byul.
Hei.
Macam mana? Bolehkah?
Awak tinggal bersama ahli kumpulan. Jangan bergaduh dengan mereka, okey?
Saet-byul, saya Jung Eun-byul dari Sekolah Tinggi Perempuan Balgwang.
Jangan risau.
Macam mana saya tak risau? Sebab itulah saya risau.
Awak juga upah seseorang untuk jadi mak awak.
Hei, awak tak ingat apa yang saya beritahu awak?
Orang macam kita perlu lebih berhati-hati dan jaga perangai.
Saya tak tahu nak buat apa memandangkan perkara ini dah berlaku.
Saet-byul.
Saya tak pasti kalau Ji-wook betul dan saya patut beri awak peluang,
atau Encik Choi betul dan jujur ialah cara yang terbaik.
Sebaik saja saya debut dan jadi terkenal,
saya akan bincang dengan pengurus dan uruskan hal ini.
Tapi bukan sekarang, Saet-byul.
- Nak lagi? - Tuangkannya.
- Okey. - Hei, awak tak nak makan?
Kalau saya makan mi, muka saya akan tembam nanti.
Mi tak menggemukkan.
Itu tak masuk akal.
Bagaimana kalau muka saya tembam?
Kenapa saya nak buat semua itu?
Kalau begitu, saya akan makan ini. Awak bayar semua ini.
Awak curi semua duit yang saya ada.
Hari ini hari Ahad. Saya masih boleh daftar bungkusan?
Sudah tentu.
Ia pergi dari satu kedai serbaneka ke kedai lain. Boleh buat bila-bila masa.
- Begitu. Yakah? - Ya.
[ Perkhidmatan Bungkusan Kedai Serbaneka GS25 ]
Memang mudah.
[ Sah ]
Helo.
- Hai. - Helo.
Semuanya 4.9 dolar.
Encik Choi, betulkah Saet-byul dah berhenti?
Sedihnya.
- Nah. - Terima kasih.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal. Terima kasih.
[ Pastikan anda daftarkannya di kaunter. ]
- Ini dia. - Okey.
- Nah. Terima kasih. Jumpa lagi. - Terima kasih. Jumpa lagi.
Anak Anjing, awak ada di rumah?
Oh, Tuhan.
Helo.
Saya tak sangka jumpa awak di sini.
Sebenarnya, saya ditipu dan kehilangan tempat tinggal.
Jadi saya tiada hala tuju.
Lif di sini sangat pantas, bukan? Awak sampai ke atas dengan cepat, bukan?
Apa?
Ji-wook bekerja keras untuk sampai ke tahap ini.
Dia bekerja keras seperti orang lain supaya dia boleh jadi diri dia sekarang.
Cik Jung, selebriti boleh hilang kemasyhuran mereka sekelip mata.
Awak kawan baik Ji-wook.
Saya harap awak faham situasi dia sekarang.
Ke mana saya nak pergi sekarang?
Ini sangat menarik. Dia telefon setiap kali saya fikirkan dia.
Hei, Encik Choi.
Saet-byul, kenapa awak sakitkan hati mak saya?
Apa? Apa yang saya dah buat?
Dia risau awak tak balik, jadi balik sekarang, okey?
Yakah?
Kalau begitu, saya patut pergi. Okey, saya datang sekarang.
Kenapa dia nak buat mak saya risau? Aduhai.
Dae-hyun, kamu dah makan?
Ayah. Ya, saya dah makan.
Ayah dah makan?
Belum, ayah perlu makan sekarang.
Saya siapkan meja untuk ayah, ya?
Tak apa.
Jangan lupa untuk sentiasa beri senyuman kepada pelanggan, okey?
Okey.
Ayah, saya pergi kerja dulu.
Jangan risau tentang ayah.
Ayah lelaki dari Busan. Ayah ialah Choi Yong-pil, okey?
Ayah.
Ayah paling kuat di Taejongdae. Senyumlah.
Okey. Kamu juga.
- Jumpa lagi, ayah. - Okey, selamat tinggal.
- Okey. - Okey.
- Dal-sik. - Ya?
Tolong ganti saya malam ini.
Jangan makan makanan yang dah tamat tempoh hari ini.
Ini tak banyak, tapi saya fikir saya nak beri awak ini.
Gunakan ini untuk makan apa saja yang awak mahu.
Okey. Saya baru habis kerja, jadi saya tak ada kerja sehingga esok.
Okey, baguslah. Saya nak kosongkan fikiran.
Ya, saya pasti banyak yang awak fikir disebabkan kehidupan cinta awak.
Dal-sik.
Tak, saya cuma cakap itu naluri saya sebagai pelukis komik.
Pergilah. Saya akan bercakap dengan lelaki bersuara wanita itu.
Hei, saya bergurau saja.
Yalah, tapi awak kedengaran serius.
Saya cepat faham, jadi saya dah tahu.
Dal-sik.
Serahkan kedai ini kepada saya. Pergilah.
Okey, saya pergi dulu. Jumpa lagi.
Dae-hyun, lupakan masalah dan balik dengan bas terakhir.
Apabila difikirkan balik, saya ada hal sikit!
Ingatkan dia beri saya 50 dolar. Rupanya dia beri saya 5 dolar saja.
Puan.
Tuan?
Kenapa dengan kamu ini? Kamu ingat ini motel?
Puan.
Kamu hanya datang dan pergi bila-bila saja kamu mahu
dan tak peduli tentang orang yang menunggu kamu.
Kalau kamu nak keluar, kamu patut telefon supaya kami tak risau.
Saya ingatkan puan akan tidur saja kalau saya tak balik rumah.
Bagaimana saya nak tidur jika ahli keluarga masih belum pulang?
Saya berjaga sepanjang malam!
"Keluarga"?
Selagi kamu tinggal di sini, kamu keluarga kami!
Saya penjaga kamu, bukan pemilik motel.
Aduhai, lihatlah kamu menangis.
Cukuplah. Berhenti menangis.
Kamu masih belum hubungi adik kamu?
Saya dah tahu di mana dia berada.
Baguslah.
Jadi apa kata kamu kembali bekerja...
Tak apalah. Saya pergi kerja dulu.
Selamat jalan.
Okey. Jumpa nanti.
[ Bungkusan untuk Cik Jung Saet-byul ]
Saya terfikir jika En. Choi juga fikirkan saya.
[ Awak tak menyesal berhenti kerja? ]
Maksud saya, semua ini terlalu mengejut.
Awak suka kedai serbaneka
dan sebab itulah awak dapat kerja di syarikat kami.
Tapi sekarang awak nak berhenti dan buka kedai serbaneka?
Macam mana saya nak faham?
Sebenarnya...
Saya tak rasa
kedai serbaneka adalah tempat untuk beli barang saja.
Ia tempat yang sentiasa terang dan melindungi kejiranan.
Ia seperti kawan kepada mereka yang lapar,
keseorangan dan mereka yang perlu beli sesuatu.
Ia juga tempat di mana saya boleh beri pengaruh positif kepada orang.
Yeon-joo,
saya nak buka kedai serbaneka sendiri.
Kenapa awak bekerja di syarikat kami dan tak buat begini dari mula?
Aduhai, awak tak tahukah kenapa?
Saya nak jumpa awak.
Awak memang pandai menipu sekarang.
Awak bakal ahli perniagaan hebat.
Sudah tentu.
Saya akan buat dengan baik dan memiliki sepuluh kedai serbaneka.
Jadi awak tunggu dan lihat saja. Saya akan berjaya.
Ada apa? Biar saya lihat.
- Tak boleh. - "Tak boleh"?
Awak perlu bayar untuk tengok ini.
Ia akan jadi percuma jika tunggu?
Awak tahu cara kartun web.
- Mana Encik Choi? - Nampaknya awak tak tahu.
Dae-hyun keluar tenangkan fikirannya.
- Dia dah berpisah. - Apa?
Encik Choi dah berpisah?
Ya.
Aduhai, tentu dia sangat sedih.
[ Guru Harian ]
[ Guru Harian. ]
[ Horoskop hari ini untuk Saet-byul ]
[ Impian awak akan jadi kenyataan. ]
[ Impian anda akan jadi kenyataan. ]
Ketara sangat.
Di mana...
Saya boleh tahu apabila tengok muka awak.
Tak, mana dia?
Oh, Dae-hyun?
Saya tak boleh beritahu.
Hari ini sangat panas.
Ini ialah tikar penyejuk.
Bukankah awak perlukan ini ketika awak bekerja?
Awak nak beri percuma?
Itu bergantung kepada awak.
Dae-hyun suruh saya rahsiakannya.
Jadi saya tak boleh beritahu sesiapa.
Saya tahu! Burung camar?
Saya tahu! Pantai!
- Tepat sekali. - Pantai mana?
Beri saya kuiz pantas.
Bermula dengan huruf "E"
[ Pantai yang bermula dengan huruf "E" di mana orang yang sunyi dan sedih pergi ]
di mana orang yang rasa sunyi dan sedih pergi.
Saya tahu. Pantai Eurwangni?
[ Jawapan: Pantai Eurwangni ]
- Betul. - Nah.
Simpan dan beri kepada En. Choi apabila dia balik nanti.
Tak nak!
Biar saya guna buat sementara waktu.
Tak sangka dia tipu.
Budak tak guna.
[ Aphrodite ]
Helo, cik.
Aphrodite.
Sekarang,
saya berdiri di tingkap dan fikirkan kandungan seterusnya.
Saya sedang baring sekarang.
Langit sangat cantik hari ini.
Ia sangat terang.
Saya sedang fikirkan idea untuk kartun web saya sekarang.
Saya lebih fokus kepada trend.
Rasa keju yang pedas.
Apa yang orang rasa.
Saya tumpukan kepada perinciannya dan bahagian tertentu...
♪ Oh, Tuhanku ♪
Saya terlalu asyik bercakap dengan awak di telefon.
Tak sangka kita dah bercakap selama lebih 30 minit.
Aphrodite, di mana awak
sekarang?
Saya dalam perjalanan nak jumpa kawan dan dah nak sampai.
Tak, awaklah letak dulu.
Tidak.
Saya lebih rela mati
daripada letak telefon dahulu.
En. Api Gunung Berapi.
Hidup awak lebih berharga daripada nyawa saya.
Jangan cakap begitu lagi.
Hei, apa... Sampai hati awak letak telefon?
Cukuplah.
Awak macam susah nak letak, jadi saya lakukannya untuk awak.
Awak cemburukah?
Saya tak cemburu. Saya malu, tak guna.
Awak ini menjengkelkan. En. Api Gunung Berapi...
Telefon saya masih panas.
Ibarat kasih sayang Aphrodite terhadap saya.
Kenapa dengan lelaki itu?
Biarkan dia.
Mungkin dia jatuh cinta dengan mesin.
Betul juga.
Dia takkan boleh rapat dengan manusia biasa.
Tapi apa yang dia buat di sana? Kita datang nak jumpa Saet-byul.
Hei, pergi tanya dia.
Batu, kertas, gunting!
- Tak guna. - Bagus.
- Menyakitkan hati betul. - Pergilah.
♪ Gadis saya ♪
Hei, Saet-byul ada datang ke sini?
Dia ada tadi, tapi dia dah pergi.
Ke mana?
Saya tak boleh beritahu. Rahsia.
Melampau betul.
Awak tahu sesuatu tentang dia yang saya tak tahu?
Itu rahsia Dae-hyun, bukan dia.
Kebetulan saja dia tahu.
Saya tak boleh beritahu apa-apa lagi.
Jadi jangan banyak tanya.
Sekarang, pergilah jika awak faham.
Jadi awak tak boleh beritahu saya?
Awak kawan Saet-byul. Hubungi saja dia dan tanya!
Ini masa yang sangat berharga bagi saya.
Jangan buang masa saya dan pergi dari sini.
Dengar sini.
Awak ada masa tak?
Kenapa? Kenapa kalau saya ada masa?
Saya juga sedang bercinta dengan mesin.
Saya serius. Kalau awak tak kisah, apa kata kita keluar bersama?
Nama teman lelaki saya ialah Johnson.
Siapa nama teman wanita awak? Samantha?
- Hei. - Apa?
- Awak dah gilakah? - Awak yang gila!
Kenapa awak cium telefon bimbit awak?
Awak pengecas tanpa wayar?
Awak nampak macam orang gila. Awak patut ke hospital.
Maaf, tapi awak yang perlu ke hospital.
Awak tak seperti 22 tahun.
Kelajuan penuaan awak macam 5G.
- Awak nampak macam bulan. - "Bulan"?
Ya, bulan. Awak nampak macam permukaan bulan.
Awak tahu tak? Tak perlu ke hospital.
Saya akan tolong awak sedar. Marilah.
Pergi.
- Saya mungkin... - Budak ini...
Lepaskan saya! Lepas!
Awak seriuskah? Tak guna.
Hei, mari pergi.
Maafkan saya.
Aphrodite.
Saya tak percaya orang seperti dia wujud.
Apa itu?
Aduhai, saya mesti dah mabuk.
Saya berhalusinasi sekarang.
Apa...
Ini...
Oh Tuhan, benarkah?
Nampak macam betul.
Ini betulkah?
- Hei, awak... - Awak hampir koyakkan pipi saya.
Apa awak buat di sini? Betulkah ini awak?
Saya ingat nak makan sasyimi bersama awak.
Kenapa awak makan ini? Awak macam budak yang lari dari rumah.
Hei, kenapa awak asyik muncul macam hantu?
Ada orang selalu mesej saya apabila saya fikirkan dia.
Siapa dia?
Siapa lagi?
Hei, jangan menakutkan saya.
Jangan cakap awak maksudkan saya.
Lupakan saja.
- Beri saya minum. - Tidak, beli sendiri.
Ada kedai serbaneka di sana.
Dan lihatlah sekeliling awak. Pantainya sangat luas.
Awak memang kedekut.
Awak pengurus yang kedekut. Aduhai, biarlah saya minum sikit.
- Saya nak sikit. - Hei.
Awak seriuskah?
Hei, jangan minum semuanya!
Saya cuma beli sebotol! Sudah!
Ini saya punya!
Ji-wook, awak tak nak makan?
Tak apa. Saya akan makan di rumah.
Hei, tunggu.
Saet-byul tak ada di rumah.
Apa?
Saya ke rumah awak pagi tadi untuk ambil fail.
Saya terkejut melihat dia tidur di sana.
Saya cakap dengan dia dan dia akan pergi dengan rela.
Awak halau tetamu saya tanpa beritahu saya?
Awak patut bincang dengan saya sebelum jemput kawan.
Tapi ini rumah saya.
Ia disediakan oleh agensi.
Kenapa awak halang saya bergaul dengan Saet-byul?
Sebab dia tak membantu awak.
Bagaimana dengan selebriti?
- Itu bergantung kepada orangnya. - Tuan!
Ji-wook, awak selebriti. Awak bekerja untuk peminat awak.
Bukan awak seorang saja. Agensi dan staf juga mengharapkan kemasyhuran awak.
Fikir betul-betul sebelum bertindak.
[ Anak Anjing, terima kasih sebab tumpangkan saya. Daripada Saet-byul. ]
Nampaknya awak memang tak nak makan sasyimi.
Hei, beli sendiri.
Lupakan saja.
Dae-hyun, kenapa awak di sini?
Untuk lupakan saya?
Ya.
Ya, saya datang untuk tenangkan fikiran dan lupakan awak.
Yeon-joo.
Sebenarnya,
saya tak kisah kenapa awak nak berpisah dengan saya.
Tapi ia buat saya sedih
kita terpaksa berpisah.
Saya seorang saja yang perlu disakiti.
Tapi keluarga saya...
Awak turut lukakan keluarga saya.
Berhentilah minum.
Hei, awak...
Apa yang berlaku? Apa awak buat di sini?
Awak ingat saya siapa?
Soalan apa itu? Awaklah gadis itu
yang minta saya belikan awak rokok.
Kemudian awak berlari seperti badak
dan mencium...
- "Mencium"? - Awak...
Apa yang saya dah buat?
Awak tahu apa yang saya lalui sekarang?
Ayah saya calarkan maruah dia kerana saya.
Aduhai.
Apa ini? Awak ada kecelaruan identiti disosiatif?
Awak sangat teruk apabila mabuk. Pengurus kedekut!
Hei, saya tak kedekut. Awak terlalu garang.
Awak selalu bergaduh, budak kecil yang garang!
Awak ini garanglah.
Tentu saya dah hilang akal. Tak sangka saya suka awak selama sepuluh tahun.
Sepuluh tahun itu lama untuk mengubah gunung dan sungai.
Maksudnya tarikh luput gunung dan sungai adalah sepuluh tahun.
Jika saya tahu begini, saya takkan simpan awak dalam hati saya.
Kenapa awak simpan saya di mana-mana? Saya bukan barang.
Atau mungkin saya telur ayam yang menjadi.
Telur ayam yang menjadi. Itu saya.
Saya nak kembali ke masa lalu. Ganti masa yang saya dah bazirkan.
Jika awak mahu ganti rugi, pergi ke pusat perkhidmatan, puan.
Saya tak pernah rasa nak bunuh orang seteruk ini.
Apa? "Teruk"? Saya tak pernah rasa nak minum seteruk ini!
Hei, mari minum! Tapi saya rasa saya dah banyak minum.
Oh, Tuhan. Rasa macam nak mati.
Maafkan saya! Ada sesiapa tahu bila air pasang di sini?
Bila saya perlu humban dia ke dalam laut dan biar dia hanyut?
Aduhai, beratnya dia. Aduh, belakang saya.
Aduhai.
Okey. Saya berjaya.
Aduhai, panasnya.
Kalau bukan sebab muka dia kacak, saya dah heret dia ke sini.
Aduhai, letihnya.
Encik Choi.
Awak tahu bila saya mula menaruh perasaan terhadap awak?
Masa itu awak selamatkan saya.
Awak tak tahu bila ia berlaku, bukan?
Sepuluh tahun lalu.
- Satu, dua, tiga! - Tekwando!
- Anak Anjing, awak tahu caranya? - Apa?
- Satu, dua, tiga! - Tekwando!
Ya.
- Satu, dua, tiga! - Tekwando!
Satu, dua,
- Macam mana dengan ini? - Tiga, empat!
Apa?
Memang padan muka awak. Lebih baik awak berlatih lebih gigih.
Hei, budak. Awak tak apa-apa?
[ Saya tak okey. ]
Sejak hari itu, saya tak pernah lupakan awak.
Tapi awak tak ingat, bukan?
Tak mengapa kerana saya akan pastikan awak ingat.
Saya akan buat awak ingat kejadian itu sepanjang hayat awak.
Selamat malam, Encik Choi.
[ Backstreet Rookie ]