Nampaknya awak gunakan Saet-byul untuk lupakan bekas kekasih awak.
Itu buat saya rasa tak selesa.
Apa?
Kalau awak tak berniat untuk bercinta dengan dia,
tolong jangan buat apa-apa untuk kelirukan dia.
Saya bukan sengaja cakap begini.
Ji-wook.
Kenapa awak cakap begini kepada saya?
Sebab saya suka Saet-byul.
Apa yang kamu berdua bualkan tadi?
- Ji-wook beritahu saya... - Ada apa-apa berlakukah?
Tak, semuanya okey. Penggambaran akan bermula tak lama lagi.
Mari kita pergi, Encik Choi.
Kami dah sampai.
Ji-wook, lekas. Mari sini. Mari betulkan solekan awak.
Baiklah.
Putera Ji-wook ada di sini. Cepat. Kita tak ada masa.
- Encik Choi, nah. - Kita akan merakam begini.
[ Shinseong-dong ]
- Pegang ini dan senyum. - Okey.
- Kita akan mulakan penggambaran. - Baiklah.
Dia bersolek untuk apa? Macamlah ada perubahan?
- Mestilah, dia selebriti, Encik Choi. - Terima kasih. Awak juga kacak.
Tolonglah. Malulah saya.
Apa yang istimewanya tentang bersolek?
Dia cuma manusia biasa.
Saya akan tunjukkan siapa lelaki kacak.
Helo, saya Choi Dae-hyun.
Dialah bintang yang tangkap pencuri di kedai serbaneka itu.
Encik Kang akan jadi pengurus kedai selama 25 jam. Mari mulakan!
Ayuh Star25!
- Ya! - Ji-wook! Awak kacak!
[ Awak terbaik, Kang Ji-wook! ]
Lihat sini!
Semuanya 15,800 won. Awak ada kad diskaun atau kad kesetiaan?
Nah.
- Silakan. - Aduhai!
Ini dia.
Ji-wook sentuh telefon saya!
Saya takkan tukar telefon.
- Hei. - Saya tak boleh tolong hari ini.
Maafkan saya.
Boleh tolong kira barang-barang ini?
- Cepat. - Alamak.
- Maafkan saya. - Maafkan saya.
Tak guna. Saya tak tahu siapa pengurus kedai, bukan?
[ Bahasa Inggeris Sekolah Menengah ]
Maaf, saya akan berikan yang baru.
Tak apa. Tolong kirakan semuanya.
Kami akan datang setiap hari kalau awak buka kedai serbaneka, Ji-wook.
Yakah? Patutkah saya ambil tempat pengurus kedai di sini?
- Ya! - Ya! Bagus!
- Ji-wook, boleh bergambar dengan kami? - Baiklah.
Ji-wook, boleh tolong bawa keluar?
Saya akan ambil bersama kamu di luar.
- Ya! - Mari kita keluar.
Hei, mari pergi.
Semuanya 3,600 won.
Maafkan saya, tapi lain kali saya datang. Maaf!
Saya pun! Tunggu!
Kang Ji-wook!
- Oh, Tuhan! - Kami tangkap gambar bersama!
- Apa ini? - Tonik herba.
Saya tahu awak gementar, tapi kenapa awak buat kesilapan begitu?
Makanlah.
Yalah.
En. Choi, awak bersolekkah?
Tak. Aduhai, mustahil.
Awak buat untuk siapa?
- Semuanya ada di sini. - Hei!
Kulit saya memang sedikit pucat.
Comelnya dia.
Saya nampak okey.
Apa? Ini...
Tak guna, terlalu gelap di sini.
Saet-byul, ada apa?
- Hei, apa masalah awak? - Apa yang awak cakap ini?
Jika awak datang bekerja, buatlah kerja. Kenapa awak perlu malukan En. Choi?
Awak betul-betul akan jadi pengurus kedai? Tidak, bukan?
Ia untuk rancangan itu. Saya tak boleh bekerja saja. Ia takkan menghiburkan.
Awak rasa rendah diri kepada Encik Choi?
Sebab dia lebih kacak daripada awak?
Awak rasa saya hodoh daripada dia?
Sudah tentu.
Cerminlah diri awak. Awak tak setanding dengan Encik Choi.
Hei!
En. Choi jadi gementar apabila dia di depan kamera.
Dia berbeza dengan lelaki seperti awak yang cari makan di depan kamera.
Kenapa awak banyak cakap tentang En. Choi?
Ya, saya bercakap bagi pihak Encik Choi.
Encik Choi dah nak masuk 30 tahun.
Dia berbeza daripada kita. Awak pernah nampak kedutan di dahi dia?
Sebab itulah dia ada jambul pepat. Faham?
Saya harap awak boleh bertimbang rasa.
- Tapi... - Baik awak buat begitu!
Apa...
Tak guna, Saet-byul.
Geum-bi, cakaplah dengan saya. Apa yang berlaku?
Saya okey, ayah.
Ayah, saya sangat teruk.
Helo?
[ Api Gunung Berapi, apa yang berlaku? ]
[ Awak tak kemas kini kerja awak dan awak tak jawab panggilan. ]
Tuan.
Apa itu kehidupan?
[ Geum-bi. ]
[ Ayah akan ikut cakap kamu, ]
[ jadi tolong buka pintu ini! ]
[ Han Dal-sik, awak dah gilakah? Kenapa awak bercakap tentang kehidupan? ]
[ - Awak betul-betul nak diberhentikan? ] - Diam!
Awak dah bayarkah?
Ya, saya bayar dengan duit saya.
Mana Encik Choi?
Aduhai, awak tak habis-habis cakap tentang dia.
Awak suka sangat dengan dia? Nampaknya dia tak begitu sukakan awak.
Hei, awak silap.
Dia betul-betul sukakan saya.
Oh, Tuhan. Khayalan awak sangat teruk.
- Apa? Saya berkhayal? - Ya, betul.
- Kenapa awak... - Makan sajalah.
Sedap.
Awak sedang bertugas sekarang. Kenapa awak tak bekerja?
Kenapa awak makan aiskrim dan bergurau dengan kawan?
[ Saya dah selesai bekerja. ]
Awak tak sediakan mi Shinseong-seong.
Perbualan kita tamat malam tadi.
Saya akan bawa perut nanti.
Encik Kwon mungkin lupa.
Jadi baik awak periksa sekarang.
Apa yang awak buat?
Awak rasa? Saya sedang bercakap dengan dia.
Apa? Ini bercakap?
Kalau kita boleh berkomunikasi, ia berkesan.
Bagaimana awak berkomunikasi begini? Jangan bergurau.
Hei, ia berkesan untuk saya.
Aduhai. Awak...
[ Awak hodoh. ]
Apa itu?
Ini pula?
[ Pasar Raya ]
Hei, saya datang tepat pada masanya.
Awak tunggu saya?
Ya, saya nak ke kedai serbaneka dengan awak.
Kenapa?
Saya risau yang Dae-hyun mungkin akan buat silap.
Kita patut pergi dan beri sokongan kepadanya.
Lupakan saja. Macam mana kalau kita terserempak dengan Yeon-joo?
Jadi? Itu kedai serbaneka kita juga.
Bukannya saya ada buat salah.
Mari kita ke restoran perut dan intai mereka.
Okey, apa-apa sajalah. Mari ke restoran perut.
Mari.
Lepaskan saya, saya panaslah.
Ini dia.
Ini dibuat dengan sesuatu yang pedas dari kedai kami, iaitu
- bibimmyeon. - Bibimmyeon.
[ Shinseong-dong ]
- Dan perut. - Dan perut dari restoran perut.
Ia resipi yang istimewa.
- Mi Shinseong. - Kami memanggilnya mi Shinseong.
Saya akan tunjukkan cara membuatnya sekarang.
Masukkan ini ke dalam mi pedas sejuk.
- Saya makan sesuap. - Baiklah.
[ Bibimmyeon ]
Ia sangat sedap.
- Ia sangat sedap. - Betul.
Ini memang
- resipi yang mengagumkan, bukan? - Berhenti!
Berhenti.
Aduhai.
- Hei. - Ya?
Kenapa awak sebut restoran perut lain
daripada mempromosikan kedai serbaneka?
[ Shinseong-dong ]
Saya hanya mahu berkongsi petua dengan pelanggan saya.
Betul. Kita juga ada produk yang berasaskan perut.
Ya, betul. Ia bernilai 6,000 won.
Sebab itu orang suka beli di restoran perut.
Awak tak fikirkan pembekal produk perut untuk kedai serbaneka?
Okey, produk perut disejukkan memang laku.
Tapi saya bercakap tentang permintaan di sini.
Saya rasa kita patut berterima kasih kepada pemilik restoran perut itu
yang menyediakan perut pada 1,500 won.
Saya percaya ia akan menguntungkan kedai kita juga nanti
jika kita meningkatkan ekonomi tempatan dengan saling membantu.
Tak bolehkah awak jual sekurang-kurangnya satu benda dari rak itu?
Berhenti cuba membuat tanggapan.
- En. Bae. - Apa?
Saya pemilik cawangan ini.
Bukan orang bawahan dari ibu pejabat.
Baiklah.
Hei, berhenti merakam. Padamkan saja semuanya.
Berhenti merakam. Padamkan kamera.
Tolonglah!
Awak dah melampau, Encik Tak Cukup Nafas.
Mulut awak penyembur atau apa?
Tengok, air liur awak merecik atas mi Shinseong ini.
Saya tahu ini akan berlaku apabila nampak awak tak cukup nafas.
Aduhai.
Apa?
Hei, kita rehat sepuluh minit.
- Keluar. - Mari.
- Saya pasti dia malu! - Hei!
Apa?
- Bagus. - Apa?
- Bagus. - Yakah?
Sudah tentu.
- Bagus. - Yakah?
Makanlah.
Benarkah?
Hentikan penggambaran dan tunggu. Saya akan sampai sekejap lagi.
- Okey. - Kenapa?
Saya rasa En. Bae ada masalah dengan Dae-hyun.
- Saya nak ke sana dan periksa. - Saya ikut awak.
Tak apa. Saya akan telefon setelah semuanya selesai.
"Saya pemilik cawangan ini. "Bukan orang bawahan awak."
Awak tak rasa Encik Choi sangat hebat?
Dia lebih daripada rupanya.
Saya ingatkan awak lebih hebat.
Tentulah, saya pun okey.
Tapi saya tak setanding Encik Choi.
Selamat datang.
Awak cari sesuatukah?
Mana Encik Choi?
Nampak? Dia mencari Encik Choi sebaik saja dia masuk.
Kenapa awak perlukan dia?
Tak apa, saya tahu tentang Kad Pokok Bermimpi.
Saya pekerja tetap di sini. Saya akan periksa untuk awak.
Hei, budak. Kenapa?
Aduhai. Saya hampir terlepas pandang VIP saya.
Saya tak tahu awak ada di sini, Yeong-seo.
Encik Choi.
Ya, sudah tentu. Saya patut periksa awak.
Kita tak boleh bagi mereka buat. Mereka tak pandai.
Boleh tinggalkan kami berdua?
- Apa? Kami patut keluar? - Sekejap saja.
Okey, biar saya periksa untuk awak. Sila ke sini.
Bip.
Sosej. Bip.
Kotak makanan. Bip.
Okey, semuanya 20,000 won.
Awak bayar guna kad awak.
Leretkan.
Kenapa awak datang lewat sangat?
Tunggu.
Awak tak ada susu.
Awak perlu minum banyak susu untuk membesar dengan tinggi.
Okey.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal.
- Jumpa esok. - Okey.
Saya dengar ada situasi yang tak selesa berlaku tadi.
Saya nak minta maaf bagi pihak pekerja kami yang biadab.
Maafkan saya, encik.
Maafkan saya.
Tak apa. Saya juga tak buat dengan betul.
Tolong pastikan hal ini tak berlaku lagi.
Saya bercakap sebagai pekerja.
Baiklah.
- Masuklah, Encik Choi. - Masuk?
Tolong tamatkannya dengan baik.
- Apa? - Encik Choi.
Awak patut terima saja permohonan maaf itu.
Kenapa awak perlu merendah diri
dan mengalah begitu?
Yakah?
Jangan buat begitu lagi. Okey?
Okey.
Mulai sekarang, saya takkan berdiam diri jika ada sesiapa tak hormati awak.
Awak kenal saya, bukan?
Bunyi ini bukan dari mulut saya.
Awak tahu, bukan?
- Saya rasa ia datang dari mulut awak. - Tak mungkin.
Aduhai.
Awak tahu tak? Saya rasa awak boleh diharap,
awak tahu?
Saya dah upah pekerja yang bagus.
Saya tahu.
Panggil saya malaikat pelindung awak sekarang.
Duduk di sebelah saya.
Apa? Malaikat pelindung?
Awak nak saya terus bersama awak?
Sebanyak ini?
- Itu... - Tak, banyak ini.
Tidak, lepaskan saya.
Awak perlu sentiasa di sisi saya. Saya malaikat pelindung awak.
Okey, saya akan perhatikan awak.
- Teruskan usaha. - Selamat tinggal.
- Maafkan saya.
Hei.
Tak apa, Seung-joon. Awak tak perlu datang.
Dah selesai. Saya balik dulu.
Apa yang saya boleh buat? Saya minta maaf dan tamatkan semuanya.
Saya rasa kejiranan ini tak sesuai dengan saya.
Saya tak suka apa-apa tentangnya.
Okey.
Saya rasa dia cakap begitu untuk saya mendengarnya.
Helo.
Kamu nampak saya dari jauh. Kenapa nak bertegur sapa sekarang?
Saya tak tahu puan ada di sini.
Apa khabar?
Saya sihat saja.
Saya pergi dulu.
Nampaknya kamu tak suka kejiranan ini.
Apa?
Kamu akan menilai kejiranan melalui rupanya.
Jadi saya faham tempat ini di bawah taraf kamu.
Kejiranan di sini teruk. Saya tahu.
Tapi orang dari kejiranan kami tak biadap macam kamu.
Tak, bukan itu maksud saya.
Kamu fikir kami tak ada maruah sebab kami miskin?
Kamu tak tahukah kata-kata yang kamu itu cakapkan itu
boleh menyinggung orang?
Mari. Bangun. Hei, masukkan ini ke dalam buku hutang kami. Mari.
Apa ini?
- Cepat. - Alamak.
Tak guna.
[ Bahasa Inggeris Sekolah Menengah ]
Mesti dia tinggalkan di sini.
[ Bahasa Inggeris Sekolah Menengah ]
[ Kim Cha-yoon, Sekolah Menengah Perempuan Baekam ]
[ Bersuaralah. ]
"Awak nak buat apa
dalam hidup awak?
Cakap tentangnya
dengan pasangan awak.
Di dalam..."
- Apa yang awak buat? - Terkejut saya.
Awak buat apa? Awak tak dengar saya pun masuk.
Ini? Pagi tadi,
- Okey. - peminat Anak Anjing meninggalkannya.
Aduhai. Saya dah agak.
Mereka masih bersekolah tapi mereka mencari selebriti.
Mereka tinggalkan buku sebab nak bergambar dengan dia.
Mereka terlupa tentang tugas utama mereka.
Mereka akan kembali untuk mengambilnya.
Hei, Saet-byul.
Awak tak nak sambung belajar?
Saya akan ambil peperiksaan awam.
Yakah? Bila?
Saya tak boleh ambil sekarang sebab saya sibuk.
Nantilah. Saya akan ambil satu hari nanti.
"Kemudian"? Suatu hari nanti? Bila agaknya?
Apabila saya ada masa. Saya akan ambil bila saya ada masa nanti.
Apabila awak ada masa.
Saya perlukan GED saya jika saya mahu jadi pengurus.
Pengurus? Pengurus apa?
Pengurus kedai serbaneka. Saya akan jadi pengurus kedai serbaneka.
Kenapa awak nak jadi pengurus kedai serbaneka?
Awak kan nak jadi penggubah bunga.
Awak ingat?
Sudah tentu.
Impian saya berubah kerana saya nampak sesuatu yang hebat hari ini.
Hebat sangatkah? Awak ubah impian awak kerana itu.
Bip. Leretkan.
Awak nampak itu?
Saya nak jadi pengurus hebat macam awak. Bip.
Itu rahsia antara saya dan Yeong-seo.
Itu rahsia paling hebat di dunia.
Encik Choi, awak tahu tak,
selepas bekerja di sini sebagai pekerja sambilan,
saya mula selesa dengan kedai serbaneka.
Ia buat saya fikir saya jadi orang yang berguna kepada seseorang.
Saya fikir apa perasaannya menjadi pengurus seperti awak.
Hari ini ialah hari saya buat keputusan.
Encik Choi,
awak yang terbaik.
- Terbaik! - Aduhai.
Dia hanya tersenyum begitu kepada Encik Choi.
Habislah awak.
Apabila awak dah tertarik dengan saya, awak tak boleh terlepas.
Ia mustahil untuk melupakan saya.
Saet-byul, awak patut balik dan tidur. Awak tak penat?
Awak patut pergi. Saya akan tunggu di sini.
Okey, saya akan balik.
Awak tahu tak? Saya akan berusia 30 tahun tak lama lagi.
Setiap hari adalah cabaran bagi saya.
Tubuh saya rasa sangat berbeza daripada zaman saya muda.
Aduhai, jahatnya. Bila masa awak dengar?
- Encik Choi. - Apa?
- Awak tahu tak? - Apa?
Sebab itukah awak tunjukkan dahi awak kepada saya?
Tak, bukan begitu. Sebenarnya,
saya gayakan rambut seperti ini dari semasa ke semasa. Sama dengan Ji-wook.
Tengoklah. Saya tak ada kedutan.
Awak nampak segak.
Selamat tinggal.
Mustahil untuk melupakan dia.
Aduhai, letihnya.
Ji-wook.
Apa awak buat di sini?
Saya cuma...
- Nampaknya saya tak patut ganggu awak. - Apa?
- Encik Choi. - Ya.
- Saet-byul... - Kenapa dengan dia?
Bagaimana dengan Saet-byul? Dia ada masalahkah? Ada apa?
Tak ada apa-apa. Tapi,
gaya rambut awak macam biasa dilihat.
Ini? Ia gaya rambut yang popular.
Ramai selebriti ikut gaya ini, tapi dah lama saya bergaya begini.
- Awak nak ke mana? - Ya, balik rumah.
Selamat tinggal. Saya akan tinggal dengan Saet-byul.
- Tak, awak baliklah. - Saya?
Ya, awak baliklah.
Tapi awak cakap awak nak balik.
Tak, saya tak pernah cakap begitu. Saya memang nak suruh awak balik.
Saya ingatkan awak penat. Awak perlu berjaga sepanjang malam.
Tak, saya terlalu muda untuk penat daripada berjaga sepanjang malam.
Awak nampak penat, Encik Choi. Sangat penat.
Tak. Saya tak penat langsung. Saya penuh dengan tenaga.
"Penuh dengan tenaga." Dah lama saya tak dengar ungkapan itu.
Orang tua selalu guna ungkapan itu. "Penuh dengan tenaga."
Tak, itu tak benar. Saya dengar anak muda gunakannya juga.
Kebelakangan ini, ia dah menjadi trend. Temanya, retro.
"Retro".
Kalau begitu, saya masuk dulu.
Saya baru saja nak masuk.
Apa ini? Kamu macam bertanding dalam perlumbaan 100 meter.
Saet-byul, saya masuk semula, untuk tinggal dengan kamu.
Saet-byul, mari kita berbincang.
Saya ingat awak pulang ke rumah, Encik Choi.
Bila saya cakap saya nak balik rumah? Saya cuma nak hirup udara segar.
- Jadi awak akan tinggal di sini, bukan? - Sudah tentu.
- Awak akan tinggal di sini juga? - Sudah tentu.
Kalau begitu, kamu berdua duduklah dan bermesyuarat juga.
Saya patut tidur sekejap.
- Saet-byul. - Saet-byul.
[ Ayuh Star25! ]
[ Baiklah. Saya baru selesai bekerja di kedai selama 25 jam. ]
[ Ia sukar, tapi selesa macam di rumah. ]
[ Berbelanjalah di kedai serbaneka kami selalu. ]
[ Selamat tinggal. ]
Berhenti. Syabas.
- Bagus. - Bagus.
- Kalian, ambil barangan kamu dan keluar. - Bagus.
- Mari ambil gambar berkumpulan. - Bagus.
- Terima kasih. - Bagus.
- Bagus.
Bagus.
Encik Choi, terima kasih atas kerjasama awak.
Bagus.
- Nanti kita bincang lagi. - Okey.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal.
[ Platform Gaya Hidup, GS25 ]
- Mari berkemas dan balik rumah. Bagus. - Okey.
- Masukkan barang kita dalam kereta. - Okey.
Okey? Mari kita balik.
Tengoklah dia.
Dia senyum kepadanya dengan mata dia. Tak patut betul.
Biar betul?
Encik Choi.
Ya, ada apa?
- Boleh saya cuti separuh hari? - Cuti separuh hari?
Saya perlu ke suatu tempat dengan Anak Anjing.
Awak tak tahukah kita ada banyak benda nak buat?
Awak seorang pekerja. Kenapa awak asyik nak bercuti saja?
Inikah yang kedai kita berhak dapat?
Tak, bukan sebab saya nak keluar.
Saya dengar pertunjukan Eun-byul hari ini. Yang saya ceritakan semalam.
- Pertunjukan itu hari ini? - Ya.
Awak patut pergi.
Perlukah awak pergi dengan Encik Kang?
Anak Anjing kenal semua orang dari agensi Eun-byul.
- Jadi saya kena pergi dengan dia. - Nak saya ikut awak?
Apa? Kenapa?
Saya anggap ia sesuatu yang gembira untuk kedai serbaneka kita.
Saya akan tonton pertunjukan itu dan kembali ke sini.
- Tidak? - Pergilah.
Nanti saya balik, okey? Encik Choi.
- Pergilah. - Terima kasih.
- Berseronoklah. - Anak Anjing!
Mari.
- Saya tukar baju dulu. - Okey. Cepat.
Ji-wook.
Penerbitan filem itu baru saja telefon.
Awak perlu bersedia untuk filem itu hari ini.
Suruh mereka jadualkan semula. Beritahu mereka saya ada janji temu lain.
Bagaimana saya nak beritahu mereka apabila awak lapang?
Ini kerja.
Hei, awak patut pergi kerja. Kerja awak lebih penting.
Saya akan pergi sendiri.
Ya. Pergi. Pergi saja.
- Sekejap. - Tak apa. Cepat.
- Bagus. Terima kasih. - Okey.
Awak perlu pulangkan pakaian seragam.
- Terima kasih. - Terima kasih.
Alamak. Tengoklah dia!
- Dia sangat kacak. - Aduhai.
- Kacaknya. - Sebenarnya...
dia tak perlukannya. Kenapa dia...
- Fancy Girls! - Fancy Girls!
Mari kita buat dengan baik.
- Fancy Girls! - Kita dah dapat semua yang kita perlukan?
[ Fancy Girls ]
Saya sayang kamu, Fancy Girls!
- Fancy Girls! - Fancy Girls!
[ Fancy Girls ]
- Fancy Girls! - Fancy Girls!
Fancy Girls!
- Fancy Girls! - Fancy Girls!
Eun-byul!
Saya sangat bangga dengan awak.
Awak nampak cantik.
- Terima kasih. - Eun-byul, mari masuk ke dalam.
- Mari masuk. - Fancy Girls!
- Fancy Girls!
Fancy Girls!
- Saya sayang kamu, Fancy Girls! - Fancy Girls!
- Fancy Girls!
- Ya! - Aduhai.
[ Kumpulan baru yang hebat, Fancy Girls, semoga berjaya! ]
[ - Siapa yang hidung berdarah? - Tak mungkin. ]
[ - Adakah itu yang benar? - Dia begitu gigih. ]
[ Ahli kumpulan baru jatuh atas pentas! ]
[ Siapa itu? Dia budak baru? ]
[ Hidung dia patah? Dia okeykah? ]
[ Dia tetap teruskan dengan hidung berdarah. ]
[ Dia tamatkan persembahan dia dengan hidung berdarah. Mengagumkan. ]
[ "Kelahiran Kumpuan Idol Hidung Berdarah" ]
[ Kumpulan Idola Hidung Berdarah. ]
[ Eun-byul, ahli kumpulan Fancy Girls... ]
[ Itukah tenaga kumpulan baru? ]
[ Saya menyokong kamu, Fancy Girls! ]
[ Mulai hari ini saya akan jadi peminat Eun-byul. ]
[ Hidung berdarah dia tak mematahkan semangatnya. ]
[ Hebatnya! Mereka bekerja keras! ]
[ Dia sangat bersemangat. ]
[ Benarkah hidung dia berdarah? ]
Selamat datang.
Hei, Saet-byul.
Saet-byul. Hei, cakaplah macam mana tadi.
Dia buat dengan baik?
Mungkin?
"Mungkin"?
Kenapa mungkin? Awak tak boleh pergi?
Hei, awak...
Adakah sebab Encik Kang tak ada bersama awak?
Tak. Saya terlalu gementar untuk menontonnya.
Begitu. Awak gementar, jadi awak tak dapat menontonnya.
- Adakah awak makan ramyeon? - Ya.
Hei, Eun-jo.
Saet-byul, ada sesuatu berlaku pada Eun-byul.
Eun-byul? Ada apa?
Letak telefon itu dan tengok video yang saya hantar.
Tengok sekarang!
Aduhai, apa ini? Apa?
Itu mesti adik awak.
- Aduhai. - Aduhai.
Alamak.
[iQIYI Ver] SBS E12 'Backstreet Rookie' -♥ Ruo Xi ♥- Synced with Subcake Android
[ Ya! ]
Saet-byul, awak dah tengok?
Bodoh. Kenapa awak terjatuh?
Tapi. Saya bangkit semula.
Bagus, adik kakak.
Hidung awak dah berhenti berdarah?
Ya, awak selalu pukul saya semasa saya kecil.
Itu perkara kecil bagi saya.
Kalau saya tahu ia akan berguna, saya patut pukul awak lebih lagi.
Selepas turun dari pentas,
awak orang pertama yang saya fikirkan.
[ Pada saya, awak adalah ]
ayah dan mak saya.
Awak dah lalui banyak perkara disebabkan saya.
Terima kasih.
Saya minta maaf.
Hei, awak seriuskah?
Awak dah besar?
Awak tahu tak betapa saya nak beritahu awak tentang ini?
Saet-byul, sabarlah sedikit lagi.
Saya akan beri awak kehidupan yang baik.
Hei, awak belum apa-apa pun lagi.
Awak baru saja debut.
Awak perlu bekerja keras, okey?
Okey.
Selamat tinggal.
[ Selamat tinggal. ]
Saet-byul, awak menangis? Yakah?
Tidak.
Hei. Kenapa awak menangis?
Nampaknya awak juga menangis.
Biasalah kalau menguap dan menitiskan air mata.
Awak tak boleh dapat sindrom mata kering.
Tak sangka betul. Awak ini teruklah!
Hei, Saet-byul. Tahniah.
Adik awak sangat hebat. Saya rasa dia akan berjaya.
Sebenarnya, banyak yang saya lalui disebabkan dia.
Dia membebankan dan saya nak tumbuk dia.
Tapi melihat betapa kuatnya dia bekerja walaupun hidung dia berdarah,
saya bangga dengan dia dan juga rasa bersalah pada masa yang sama.
Saya pasti dia tahu perasaan awak.
Dia keluarga awak.
Terima kasih, Encik Choi.
Sama-sama. Saya tak buat apa-apa sangat.
Selalunya, apabila orang berterima kasih,
mereka berikan hadiah sebagai tanda penghargaan. Orang selalu buat begitu.
Bukannya awak yang debut.
Apa yang awak jangkakan? Ini yang awak nak?
Saet-byul.
Tiada siapa pernah beri saya jambangan bunga sebelum ini.
Saya tak tahu jika saya layak. Terima kasih banyak.
- Encik Choi. - Ya?
- Masukkan ke dalam pasu, okey? - Apa?
Pastikan ia nampak cantik.
- Awak nak saya letak dalam pasu? - Ya.
Saya dah agak.
- Aduhai. - Selebriti dah sampai.
Saya hampir tak cam awak.
Jangan terlalu takut.
Mari ambil gambar untuk memperingati saat ini.
"Gambar"?
Berkumpul.
Mulai sekarang, fikir betul-betul sebelum ambil apa-apa gambar.
Satu gambar pun boleh membahayakan kerjaya awak.
Ingat itu, okey?
- Okey. - Okey.
Boleh kita bergambar nanti?
- Aduhai. - Satu pun jadilah.
- Senyum. Tengok. - Senyum. Satu, dua, tiga.
Senyum.
- Gambar ini cantik. - Ya.
- Kita simpan saja dalam fail Eun-byul. - Simpan sajalah.
"Fail Eun-byul"?
Ya, telefon ini ada banyak gambar masa silam awak.
Awak nak tengok?
Eun-byul, awak dah janji nak beri separuh pendapatan, bukan?
Tapi saya belum terima bayaran lagi.
Ya, saya tahu. Tapi kami dah tak ada duit sekarang.
Kami tak ada duit.
Jawablah.
- Pergilah. - Aduhai.
Tak guna.
Helo?
[ Tahniah, Eun-byul. ]
Apa? Siapa ini?
Nampaknya awak tak ada nombor telefon saya. Ini Ji-wook.
Hei, Ji-wook.
"Kang Ji-wook"?
Diamlah.
[ Eun-byul, jangan jadi cuai hanya sebab awak dah jadi terkenal. ]
Pastikan awak sentiasa berhati-hati. Jumpa lagi.
Okey. Terima kasih.
Eun-byul, saya ada idea.
Apa?
Mari buat yang terbaik seperti biasa, Saet-byul.
[ Tamat tempoh ]
Hei, tunggu sekejap. Kenapa awak buang terlalu banyak barang?
Dal-sik selalunya makan kicap mentega...
Saet-byul, bila kali terakhir awak jumpa Dal-sik?
Kawan awak?
Saya rasa sudah beberapa hari.
Tunggu sekejap. Dal-sik... Saet-byul, tunggu di sini sekejap.
Dal-sik.
Hei! Oh, Tuhan! Dal-sik!
Aduhai!
Dal-sik, bangun! Dal-sik!
Dal-sik! Hei!
Hei, awak tak apa-apa? Bangun!
- Hei! - Biar saya mati begini saja.
Kenapa awak nak mati? Hei, bangun.
Hei! Tunggu. Awak...
Awak jumpa peminat awak itu, bukan?
Lelaki, bukan? Apa saya cakap? Saya dah cakap dia lelaki.
Lebih baik kalau dia seorang lelaki.
Dal-sik! Awak tak apa-apa?
Dal-sik! Hei, bernafas!
Hei!
Saet-byul! Cepat!
- Hei, buka pintu! - Apa yang berlaku?
Beri saya gimbap segi tiga daging mentega dan susu pisang.
- Okey, tunggu sekejap. - Cepat.
Dal-sik, awak tak apa-apa? Dal-sik, bangun!
Dal-sik.
- Ambil yang baru! - "Yang baru"?
Dal-sik, bangun! Dal-sik, bernafas!
Hei. Cepat.
Dal-sik, ini daging mentega kicap.
Ia masih belum tamat tarikh luput. Ia masih sedap.
Hei. Makan ini. Bangun.
Dal-sik, makan ini.
Itu dia. Awak rasa lebih baik sekarang? Awak tak apa-apa?
Nah.
Elok saja dia makan.
Awak dah okey sekarang, bukan?
Makanlah sendiri. Tak guna.
Terkejut saya. Saya selamatkan nyawa awak.
Ada apa-apa berlakukah?
Tak adalah.
Dia ingat dia jumpa wanita, tapi sebenarnya lelaki.
Aduhai, saya rasa kasihan kepada awak.
Bukan seorang lelaki. Dia seorang wanita yang lasak.
Seorang wanita? Siapa itu? Beritahu saya siapa.
Kenapa awak tak boleh beritahu saya?
Saet-byul, kenapa...
Kenapa awak menyusahkan saya?
Dia dah gilakah?
Kenapa dengan dia?
Saet-byul, dia bukan orang yang kita boleh faham.
Kita hanya perlu terima siapa dia.
[ Bilik EV ]
Ji-wook, tolonglah kali ini saja.
Boleh tak awak tolong saya kali ini saja?
Mereka ambil gambar saya setiap kali kami berjumpa.
Saya tak nak mereka sebarkan gambar-gambar itu.
Kenapa awak melepak dengan pembuli? Awak sepatutnya lebih tahu.
Sumpah saya bukan pembuli.
Saya tak pernah buat jahat.
Budak-budak itu ejek saya
sebab tak ada ibu bapa dan miskin.
Jadi saya nak nampak kuat.
Gadis-gadis itu berjanji untuk padam semua gambar itu
jika saya yakinkan awak untuk berjumpa mereka.
Awak malaikat pelindung Eun-byul. Lindungi dia dengan baik.
[ Bergembiralah! Kang Ji-wook ]
- Terima kasih. Tangan awak sangat cantik. - Saya tahu.
Saya dengar awak sangat rapat dengan Eun-byul.
Dia baru memulakan kerjayanya, jadi tolonglah sokong dia.
Tentulah. Kalau ada orang halang dia, kami takkan berdiam diri.
Kita akan belasah mereka. Betul tak, Eun-byul?
Betul.
Lagipun, Eun-byul masih bawah umur.
Tak baik panggil dia ke pub begini.
Oh, ya.
Kami akan ingat. Ingat itu, okey?
Saya datang berjumpa kamu, jadi, sila tunaikan janji kamu kepada Eun-byul.
Ya, sudah tentu. Kami juga dapat autograf awak.
Terima kasih.
Eun-byul, kami pergi dulu.
- Selamat tinggal. - Terima kasih untuk makanan ini.
Eun-byul, saya rasa awak tak patut rapat dengan mereka.
Baiklah.
Terima kasih, Ji-wook.
Tolong jangan beritahu Saet-byul
awak jumpa saya hari ini.
Dia memang tak suka minta bantuan orang.
Kalau dia tahu saya minta tolong, dia akan bunuh saya.
Tak apa.
Kang Ji-wook yang menyuruh kita supaya berhati-hati,
tapi tengoklah betapa baiknya dia kepada Eun-byul.
Ego saya sakit.
Berani dia malukan kita begitu?
Tak lama lagi dia akan tahu kita yang terbaik dalam hal ini.
- Awak ada ambil gambar? - Nah.
Ia menjadi dengan cantik.
[ Mi Shinseong sangat sedap. ]
[ Saya kembali untuk mi Shinseong. ]
Ini dia.
[ Ia sangat menjimatkan dan sedap. ]
- Di sini! [ - Ia sangat sedap. ]
[ Sangat sedap. Awak mesti cuba! ]
[ Saya akan makannya setiap hari. ]
[ - Mi ini pedas, ] - Terima kasih.
[ dan perutnya berperisa. ]
[ - Rasa sedap dimakan bersama. ] - Tunggu sekejap.
[ - Saya sarankan mi Shinseong. ] - Tolong tunggu di sana.
- Awak ada mi Shinseong? - Ya.
Awak perlu masuk ke dalam
dan beli mi pedas dulu.
Terima kasih.
Hei. Saet-byul, mereka semua suka.
Ini hebat.
- Bagus. - Bagus.
[ Awak ada dengar kumpulan baru yang menjadi buah mulut orang ]
[ di media sosial sebelum mereka debut? ]
[ Tentulah. Dia menyentuh hati semua orang dengan terus menari di pentas, ]
[ walaupun hidungnya mula berdarah. ]
[ Ini persembahan debut mereka. "Emotion" oleh Fancy Girls. ]
[ - "The Show", mainlah. - Mainkan. ]
Hei, itu adik awak. Dia di sana.
- Itu dia, bukan? - Ya.
[ Fancy Girls ]
Dia pandai menari.
Eun-byul.
Saet-byul.
Adikku.
Saya rindukan awak.
- Awak tak jatuh hari ini. - Saya buat dengan baik, bukan?
Ya, syabas.
Encik Choi.
Awak adik perempuan dia yang keluar TV, bukan?
Ucaplah helo. Dia pengurus kami.
Helo! Menarik minat kamu!
Saya Jung Eun-byul, ahli kumpulan Fancy Girls
Banyak saya dengar tentang awak, Eun-byul. Gembira bertemu awak.
Tahniah atas debut awak.
Terima kasih.
Saet-byul, tunggu di sini sekejap.
- Saya nak ke bilik stor. - Okey.
- Awak tak laparkah? - Apa menu paling sedap di sini?
Mi Shinseong.
- "Mi Shinseong"? - Ia menu baru.
Hari ini, saya benarkan awak pilih semua yang awak nak makan.
Jangan menyesal.
Beli satu percuma satu. Saya pun nak makan.
Saet-byul.
Apa?
Apa ini? Ada apa?
Saya tak pernah buat begini.
Apa patut saya buat?
Tengok ini!
Encik Choi.
Eun-byul, saya buat kek untuk meraikan debut awak.
Buat hajat dan tiup lilin.
Tiup lilin.
Kenapa lilin itu terpadam sendiri? Mari cuba sekali lagi.
Nah. Mari cuba lagi. Kali ini betul-betul terjadi.
Hasrat awak pasti akan tercapai.
Satu, dua...
Eun-byul, tahniah atas debut kamu.
Terima kasih.
Encik Choi, Eun-byul perlu pergi sekarang.
- Saya akan kembali. - Apa? Cepatnya?
- Semoga berjaya, Eun-byul. - Terima kasih.
Semoga berjaya, Eun-byul.
Hei, apa gambar tadi?
[ Awak ada sepuluh saat untuk telefon saya. ]
Hei, saya sedang berlatih, jadi saya tak tahu awak telefon.
Maafkan saya.
Saya rasa gambar itu benar-benar menakutkan awak.
Awak telefon saya serta-merta.
[ Beri saya duit untuk raikan debut. ]
Apa?
Awak ada masa sehingga esok.
Hei, telefon nombor itu lagi dan biar saya bercakap.
Kenapa? Tak mungkin. Apa yang awak nak cakap?
Saya dah pesan jangan berkawan dengan perempuan macam mereka.
Kenapa tak dengar cakap dan timbulkan masalah?
Apa kata awak beritahu saya apa nak buat daripada marah saya tentang masa lalu?
Hantar gambar itu sekarang.
- Kenapa? - Hantar saja kepada saya.
Aduhai, apa-apa sajalah.
Hei!
Aduhai.
[ Boleh awak datang awal sikit? ]
Belum sampai masa untuk saya bekerja.
Dia memang bos yang jahat.
- Encik Choi. - Hei, Saet-byul.
- Kenapa lama sangat? - Kenapa suruh saya datang awal sangat?
Saya nak awak buat sesuatu.
- Saya perlu buat sesuatu? - Ya.
Saya dah fikir banyak perkara.
Tapi dia telefon saya untuk suruh saya buat sesuatu?
Kenapa awak merungut? Awak mengutuk saya, bukan?
- Awak mengutuk saya, bukan? - Tidak.
Awak tak tahu? Yakah?
Kalau begitu, mari sini. Mari ke bilik stor.
- "Bilik stor"? - Ya, kita perlu bersihkannya.
Aduhai, kenapa?
- Cepat. - Belum masa untuk saya bekerja.
- Masuk sajalah. - Encik Choi.
Tengoklah ini.
[ Panduan Belajar GED ]
Apa...
Biar saya tolong awak
dengan pelajaran kamu.
Encik Choi.
Awak cakap awak nak belajar.
Mari mula sekarang.
Kalau awak nak jadi pengurus kedai,
awak patut lulus sekolah tinggi.
Apa yang berlaku? Awak terharukah?
Awak bekerja dengan bos hebat yang ambil berat tentang perkembangan
dan pembangunan diri pekerja dia.
Hei, Saet-byul. Apa yang awak akan buat tanpa saya?
Mesti awak buat sesuatu yang baik dalam kehidupan lepas.
Saet-byul, ada apa? Kenapa?
Apa? Apa yang awak...
Hei, Saet...
Terima kasih.
Baiklah.
Saet-byul, sebenarnya...
Saya sebenarnya mahu
peluk awak dulu.
Apa-apa pun,
ini semua sebahagian rancangan saya.
Awak tak tahu apa-apa.
Apa pun, kerja dan belajar rajin-rajin, okey?
Ya, tuan.
Mari buat dengan baik.
Bagus!
Mari kita duduk.
Dia juga belikan saya kusyen. Aduhai.
[ Bos awak sedang perhatikan awak! ]
Aduhai, comelnya.
Tengoklah semua ini.
Saya kagum dengan diri sendiri.
Saya sangat kagum. Saya gelar diri saya ketua yang hebat.
Macam mana kalau dia terlalu gembira dan mula menangis?
[ Panduan Belajar GED ]
[ Jung... ]
[ Jung Saet-byul ]
[ Panduan Belajar GED ]
Encik Choi tak boleh dipercayai.
Memang mustahil untuk lupakan dia.
[ Gabungan hebat perut dan mi pedas! ]
Aduhai, lihatlah komen-komen di sana. Cik Yoo, tahniah.
[ Sedang ditonton oleh 1.8 juta orang. ]
[ Saya makan dua mangkuk. ]
[ Saya makan mi Shinseong untuk makan tengah hari. Sangat sedap! ]
Ini semua sebab Cik Yoo sangat bijak dan berkebolehan.
[ Saya tak boleh makan sebab saya dalam tentera. ]
Kenapa awak rasa mi Shinseong
[ Tolong keluarkannya di kedai pangkalan tentera juga! ]
lebih mendapat perhatian daripada Kang Ji-wook?
[ Ia gabungan yang menakjubkan! ]
Kami dah periksa dengan cawangan Shinseong-dong,
[ Saya makan dengan rakan-rakan. Rasanya pedas dan kaya dengan perisa. ]
dan mereka mula menjual menu itu.
[ Perut itu melegakan kepedasan. Memang sedap. ]
Mi pedas ini dijual dengan baik.
[ Saya nak Shinseong-mi dijual di kedai berdekatan rumah saya! ]
Sebab Kang Ji-wook kata sedap.
Ya, memang betul dia mainkan peranan.
[ Saya berada di kedai dan ramai orang beratur. ]
Tapi ramai orang kata menunya sangat unik.
Sejak Encik Choi bekerja di ibu pejabat ini,
dia nak bekerjasama dengan perniagaan tempatan.
Ya, betul.
Dia patut kekal di ibu pejabat.
Dia sangat berlagak.
Dia pura-pura tenang apabila berhenti dan masih bersikap begitu.
Dia memang suka berlagak.
Apa maksud awak dia berlagak hebat ketika dia berhenti?
Apa?
Ia bermaksud yang dia kacak.
Saya cuma nak cakap yang dia suka berlagak.
Tengok komen.
[ Apa? Surat peletakan jawatan? Tidak, jangan serahkannya. ]
Saya dah buat.
Kenapa tiba-tiba saja nak berhenti? Kenapa awak buat begini?
Tidak, Dae-hyun. Ini tak betul.
Yeon-joo, saya rasa ini tindakan yang betul.
[ Kempen pencegahan pancingan data ]
[ Orang yang bertugas: Choi Dae-hyun ]
Ingat tak kempen pencegahan pancingan suara?
Saya bertugas,
tapi kita tak dapat habiskannya kerana selisih faham dengan polis.
Tapi orang yang bertugas itu telah ditukar dengan Choi Dae-hyun.
Ia telah diserahkan kepada jawatankuasa disiplin.
Biar saya dengar daripada awak sebab awak bos dia.
- Tak, saya tak tahu... - En. Bae!
Pengarah Cho tak benarkan saya beritahu awak.
Apa? Pengarah... Pengarah Cho Seung-joon?
Kalau awak janji nak merahsiakannya, saya akan setia dan beritahu.
Dia tahu perangai Dae-hyun.
Jadi dia takutkan Dae-hyun yang kamu mungkin akan dikenakan tindakan disiplin
dan minta dia pikul kesalahan itu bagi pihak awak.
- Ini tak masuk akal. [ - Sebagai pulangan, ]
[ Dae-hyun suruh dia untuk tak nak beritahu awak apa-apa. ]
[ Dan Pengarah Cho tahu permintaan dia. ]
[ Sejarah Korea ]
Apa... Tunggu.
Ini salah.
Apa ini?
Saya salah jawab semua soalan penting.
Sebab saya dah lama tak belajar. Susahnya.
Okey. Saya dah buat tempahan.
Kami dah banyak berubah.
Saya dah bersihkan semua tempat dan penuhkan rak.
Untuk pelajaran saya pula... Saya kena belajar bersungguh-sungguh.
En. Choi cuma perlu datang kerja dan luangkan masa untuk saya.
Sepatutnya dia dah sampai. Dia belum sampai lagikah?
Saya perlu pakai gincu.
Kenapa dia tak datang?
Itu pun dia. Dia datang.
[ Platform Gaya Hidup, GS25 ]
Saya terfikir jika Saet-byul sedang belajar bersungguh-sungguh.
Dah tiba masa saya menjadi guru sekarang?
Saya patut tegas dengan dia.
- Dae-hyun. - Dia...
Kenapa awak tak beritahu saya?
Kenapa awak tipu saya?
Maafkan saya, Dae-hyun.
Saya akan perbetulkan keadaan.
[ Backstreet Rookie ]
[ Sediakan duit itu bagi pihak Eun-byul. ]
[ Saya akan berada di sisi awak, jadi jangan lari atau bersembunyi. ]
Pengerusi nak lantik awak jadi penasihat di ibu pejabat.
[ Kamu semua sentiasa memilih tempat terbaik untuk mati. ]
Berkepit dengan saya mulai sekarang.
Macam ini?