Saya dengar awak berhenti kerja di ibu pejabat kerana saya.
Perkara dah lepas.
Awak tak perlu rasa awak perlu tebus kesalahan awak.
Ia takkan mengubah apa-apa.
Pemandu, tolong bawa saya ke Shinseong-dong.
[ Ketika dia menjadi kekasih saya, saya tak tahu ]
[ dia seorang lelaki yang hebat. ]
[ Sebab itulah ]
[ saya akan kembali kepadanya. ]
Nah.
Cantiknya.
Wangi.
Kenapa awak tiba-tiba beri saya bunga?
Tekalah.
Macam mana awak nak lulus peperiksaan kalau ini pun awak tak boleh teka?
Saya nak ucap selamat berjaya untuk GED awak.
Awak cuma ada tiga hari lagi.
Awak tahu?
Kenapa pula saya tak tahu?
Satu lagi, Saet-byul,
tolong jaga kedai kita baik-baik sementara saya di ibu pejabat.
Terima kasih, Pekerja Jung Saet-byul.
Ya, tuan!
- Encik Choi. - Ya?
Awak sengaja pilih bunga ini, bukan?
Awak tahu apa simbolik bunga tulip merah?
Simbolik?
- Sudah tentu. - Apa, ya?
Tulip merah melambangkan
negara Belanda.
- Apa? - Belanda.
Ini bunga-bunga di Belanda.
Sebab itulah ia melambangkan Belanda.
Ia melambangkan awak lulus peperiksaan GED
dan menjaga kedai dengan baik.
Terima kasih.
Saet-byul,
ada sebab sebenar
kenapa saya beri awak bunga ini
selain daripada apa yang saya cakap tadi.
Sebenarnya...
Ini dia.
Hei.
Saet-byul?
Saya...
Bos besar dah sampai!
- Helo! - Kenapa awak datang ke sini?
Saya dengar awak akan ke ibu pejabat,
jadi saya datang untuk membantu.
Mari bekerja keras bersama-sama, Saet-byul.
Apa?
♪ Mari lihat barang-barang baru yang kau ada ♪
Awak ada masalah?
Masalah apa?
Tak ada apa-apa.
Teruskanlah.
Buat apa?
Awak yang patut tahu, bukan saya.
Apa yang saya buat?
Mari kita jalan ke depan.
Tak sangka kamu ada di luar.
Saya nak beritahu cerita menarik.
Mak kenal Choi Dae-hyun, bukan?
Mak dengar dia dah kembali ke ibu pejabat. Apa yang berlaku?
Pengerusi jemput dia ke sini.
Jadi kenapa dia berhenti?
Untuk melindungi saya.
Apa?
Dia yang tanggung kesalahan saya
sebab saya patut digantung kerja.
Itu lawak siapa?
Cho Seung-joon punya.
Seung-joon tak boleh berfikir sejauh itu.
Perjalanannya masih jauh.
Saya akan dapatkan Dae-hyun semula.
Yeon-joo, kamu dah gilakah?
Tenangkan fikiran kamu. Mak akan pecat dia esok.
Kalau begitu, mak akan kehilangan saya juga.
Kamu nak ugut mak pula sekarang?
Mak cakap anak mak boleh cuba segalanya dan menyesal selepas itu.
Anak mak nak terjun ke dalam lubang api.
Ibu bapa jenis apa yang hanya akan duduk dan lihat saja?
Mak tak pernah benarkan saya mendekati api.
Semuanya demi kebahagiaan kamu.
Maksud mak, kebahagiaan mak.
Yeon-joo.
Yeon-joo!
Saet-byul!
Encik Choi!
Saya nak pergi kerja.
Semoga hari awak indah.
Kenapa?
- Saya akan buat pemeriksaan. - Pemeriksaan apa?
Saya rasa awak demam.
Demam?
Tidak, saya cuma ada semangat yang membara.
Saya lelaki yang penuh dengan semangat.
Awak sakit. Awak demam.
Memandangkan awak tak dapat tidur lena malam tadi,
apa kata awak cuti saja hari ini?
Ini bukan Jung Saet-byul yang hebat
jadi takut saya akan jumpa bekas teman wanita saya, bukan?
Apa yang awak cakap ini? Tentulah tidak.
- Suka hati awak saja. - Saya akan kembali!
Ini dia.
Semoga hari awak indah.
Pastikan awak buat semua kerja rumah yang saya beri.
Saya akan tanda nanti.
Selamat bekerja!
Wangian minyak wangi itu berbau
seperti bekas kekasihnya.
Mungkin tidak.
Mungkin hidung saya pelik.
[ Peruncitan GS ]
[ Tahniah. ]
[ Tolong wakili kami dengan baik. ]
[ Minta banyak faedah baru untuk pemilik cawangan. ]
[ Saya tahu awak dari ibu pejabat, ]
[ tapi jangan lupa menyebelahi pemilik cawangan. ]
[ Jangan hilang fokus dan kerja di situ dengan lama. ]
[ Minyak wangi lelaki ]
Selamat datang!
Helo.
Seronoknya.
Duduk begini sangat santai.
Inilah makna kehidupan.
Awak hanya perlu menikmatinya.
Kerusi urut itu baru, bukan?
Ini? Ini pembantu rumah yang baru.
Jangan beritahu sesiapa
terutamanya isteri saya.
Okey. Jangan risau.
Hei.
Apa?
Cik Yoo?
Okey, saya datang sekarang. Selamat tinggal.
Encik Choi, saya pergi dulu. Selamat tinggal.
Selamat jalan.
Saya tak boleh pergi jauh sangat. Aduhai. Selesanya.
Kenapa, Eun-byul? Awak tertinggal barang?
Apa yang awak buat?
Hei.
Saya balik sebab saya terlupa nak ambil kontrak.
Dan lihat apa yang saya jumpa. Ia nampak macam biasa dilihat.
Awak tak pulangkan kerusi ini
atau awak beli yang baru?
Yang mana akan buat awak kurang marah?
Tak apalah. Saya akan simpan sekarang.
Baiklah. Awak boleh lipat.
Saya akan lipatkan tulang belakang awak.
Marilah.
Tolong maafkan saya kali ini saja.
Kawan-kawan saya asyik berlagak mereka pergi ke Zhangjiajie.
Zhangjiajie? Awak tak pergi semasa saya suruh awak pergi.
Kenapa awak nak rasa murung sekarang?
Awak ada kekasih rahsia di sana?
- Yakah? - Tolong jangan bunuh saya.
Tolong jangan bunuh saya.
Awak dah gilakah? Lepaskan. Lepaskan saya.
Saya kata, lepaskan!
- Maafkan saya. - Saya kata, lepaskan.
- Awak pasti dah hilang akal. - Tidak.
Lepaskan. Awak dah gilakah?
Baiklah. Jangan lepaskan. Kalau awak lepaskan, matilah awak.
Yong-pil, awak dalam bahaya. Jangan lepaskan.
Lepaskan. Hei!
Tak guna. Choi Yong-pil! Lepaskan saya!
- Lepas! Lepas! Lepas! - Aduhai.
- Awak gigit saya? - Lepas!
Hei! Jangan gigit saya!
Cik Yoo.
Jung Eun-byul. Awak rasa apa makna kumpulan?
Kumpulan?
Awak masih dalam kumpulan kami dan ahli kumpulan Fancy Girls.
Berlatihlah dengan lebih gigih sementara awak bercuti.
Sehingga kita buat kemunculan semula. Faham?
Ya.
Terima kasih.
Terima kasih banyak.
Eun-byul.
[ Kontrak Francais ]
[ Pemilik ]
Ini cawangan kedai pertama kita yang berusia 30 tahun.
Kontrak itu tamat bulan depan
dan pemilik restoran nak tukarkannya kepada francais pesaing kita.
Kami sedang buat persiapan untuk acara ulang tahun ke-30.
Tapi bahagian jualan juga sudah putus asa. Kenapa awak nak saya...
Sebab saya menaruh harapan yang tinggi kepada awak.
Kalau awak tak pasti awak boleh buat, awak boleh tolak.
Tak apalah. Saya akan cuba.
Saya pergi dulu.
Biar saya lihat. Mana? Saya patut belok kanan di sini.
Ini dia.
[ Anda berada 220 meter lagi dari destinasi anda. ]
[ Ulang tahun ke-30, Terima kasih banyak-banyak ]
Aduhai, dulu tempat ini lebih meriah.
Kenapa awak di sini? Seong-tae yang patut datang.
Ada masalah dengan kedai baru, jadi saya datang mewakili dia.
Saya fikir banyak kerja untuk dibuat sendiri, jadi saya datang membantu.
Saya boleh tolong awak dan kedai pertama.
Ini demi kebaikan syarikat.
Terima kasih. Boleh kita pergi sekarang?
Ya.
- Helo. - Helo.
Selamat datang.
Hai, encik. Saya dari ibu pejabat.
Saya seorang perunding, Choi Dae-hyun.
Saya nak bercakap dengan awak.
Saya dah tak nak bercakap dengan syarikat.
Encik, saya bukan datang sebagai pekerja syarikat.
Saya datang sebagai pemilik kedai. Saya juga uruskan kedai cawangan mereka.
Apa pun, saya tak berminat.
Kalau awak tak beli apa-apa, saya nak awak pergi.
Encik, boleh kita berbincang?
Jangan ganggu saya!
- Tapi... - Itu bukan...
Jangan datang lagi.
Dae-hyun, awak tak apa-apa?
Sebab itulah awak tak patut datang.
Saya tak apa-apa, encik.
- Tak sangka betul. - Encik.
Saya kata saya tak apa-apa.
Tulang saya okey. Otot saya yang sakit.
Saya tak perlu datang ke hospital.
Awak cedera disebabkan saya.
Itu tak benar. Awak tak perlu rasa bersalah.
Ini bukan salah awak, jadi jangan risau.
Tapi...
Sekejap. Beg saya.
Saya akan singgah di kedai pertama sebelum pergi.
Aduhai, pes cili merah, pes campuran, siput air tawar...
Banyaknya barang yang awak beli.
Encik, awak nampak kacak hari ini.
Saya akan naik kapal terbang, jadi saya bersiap lebih sikit.
Kalau awak buat begitu dari dulu lagi,
ramai wanita akan rebut awak.
Baiklah. Jumlahnya 57,000 won.
57,000 won.
Encik tak ada wang tunai?
Sambungan Internet kami sedang ada masalah.
Mesin kad kredit tak berfungsi.
Sejak bila?
Apa? Baru saja.
Saya ada banyak duit. Nah, 60,000 won.
- Terima kasih. - Simpan saja bakinya.
Terima kasih.
Bergembiralah di Zhangjiajie.
- Okey. - Selamat jalan.
Jumpa nanti.
Apa? Teruskan mengemas.
- Pergi dulu. - Jumpa lagi.
- Awak ada pasport? - Ya.
- Awak dah tukar duit? - Ya.
Kalau awak jumpa Jang-mi, sampaikan salam saya kepada dia.
- Baiklah. - Beritahu dia saya baik-baik saja.
- Okey? - Baiklah.
Awak kena cepat.
Cepat pergi ke lapangan terbang.
Awak tahu apa akan jadi kalau awak lewat.
Saya pun nak pergi.
Besarnya. Tentu sebab ini lapangan terbang antarabangsa.
Mari sini.
Kita perlu ambil gambar.
- Mari sini. - Ambil video.
- Betul. - Ini video, jadi mari kita bergerak.
- Pusing. - Mari kita pusing.
- Tunggu. Awak terima panggilan. - Okey.
Helo. Adakah ini agensi pelancongan?
Kami baru sampai di lapangan terbang.
- Kami di tingkat tiga. - Bahagian D.
Ya. Kami di bahagian D.
Apa? Lapangan Terbang Antarabangsa Gimpo?
Ayuh!
Aduhai!
Macam mana awak boleh tersalah lapangan terbang?
- Saya tak sengaja. - Ada teksi!
Lari!
- Maaf. - Cepat!
Kenapa saya perlu hidup begini?
Tolonglah.
Helo?
[ Ini telefon bimbit Choi Yong-pil? ]
Ya. Siapa ini?
Lama kita tak jumpa, Yong-pil.
Saya Hong Jang-mi.
Jang-mi?
Jang-mi Pelangi?
Awak lapang tak esok?
Di sana.
Maaf, saya tertinggal beg bimbit di sini.
Jika awak lewat sedikit, saya dah tiada di sini.
Saya baru saja nak keluar.
Ke mana?
Ke hospital.
Hospital? Macam mana dengan kedai?
Saya boleh kunci saja.
Boleh saya jaga?
Macam mana saya nak percayakan awak dan serahkan kedai kepada awak?
Saya dah cakap saya juga ada kedai serbaneka.
Percayalah kepada saya. Saya baik!
Baiklah.
Awak tak apa-apa?
Ya, saya tak apa-apa.
Kalau tak ada pelanggan, tutup saja kedai dan pergi.
Saya serahkan semuanya kepada awak.
Selamat jalan!
- Mari. - Awak dah sampai.
Saet-byul, saya pergi dulu.
Kerja baik-baik.
Apa itu?
Bukankah ini benda baru?
- Awak nak pergi sekarang? - Ya.
Tentulah saya akan pergi. Selamat tinggal.
- Selamat tinggal! - Nampak sedap.
Apa yang dia buat?
Kenapa dia ambil banyak sangat barang?
Dia dah bayarkah? Sekejap.
Dia tak bayar!
Aduhai.
Mana duit 50,000 won?
- 60,000 won. - Okey.
Dia ambil semua duit 50,000 won!
Aduhai!
Geramnya!
Rasa marah saya
tak berkurangan sebab kita makan ini hari ini.
Awak jangan ingat saya dah tak marah awak.
Tiada apa yang akan berhasil. Awak kena kerja untuk bayar kerusi urut itu.
Sehari suntuk saya memasak semua ini.
Diamlah.
[ ♪ Mawar ♪ ]
[ ♪ Dalam tanganmu ♪ ]
Kenapa? Awak rindukan Jang-mi?
Kenapa lagu itu disiarkan di TV?
Hei.
Awak rindukan zaman silam bersama Jang-mi?
Tak, kenapa saya nak rindu dia?
"Jang-mi! Di mana awak?"
"Jang-mi!"
"Cik, awak ada nampak gadis bernama Hong Jang-mi? Dia sangat cantik."
- Hei. - "Jang-mi, saya dah sampai!"
- "Yong-pil ada di sini!" - Sudahlah.
Dia juga kawan awak. Awak tak rindukan dia?
Mengarut.
Saya tak nak jumpa dia lagi.
Awak sangat rindukan dia, bukan?
Hati awak rindukan dia, bukan?
Apa awak cakap ini? Kenapa saya nak rindukan dia?
Baiklah.
Helo, puan.
Esok? Ya, saya ada masa.
Okey. Jumpa esok.
Kenapa dia nak jumpa saya?
Siapa itu?
Wanita di Pyeongchang-dong itu.
Dia? Maksud awak, mak Yeon-joo?
Kenapa?
Alangkah bagusnya kalau saya tahu.
Awak nak saya ikut awak?
Saya akan ikut awak esok.
Awak tak membantu.
Saya nak masuk tidur.
[ Matematik ]
Susahnya.
Apa kata saya tanya Encik Choi?
Awak tak tahu? Senang saja.
Dengar sini. Saya akan jelaskan kepada awak. Ini bentuk tiga segi.
Satu sudut ialah 42 darjah dan satu lagi 75. Apa sudut terakhir?
Semua sudut dalam bentuk tiga segi sama dengan...
berapa darjah?
- Encik Choi! - Apa?
Kalau saya ada buku jawapan pun saya boleh buat.
Saya bukan nak tengok jawapannya.
Saya nak lihat jika mereka masih guna kaedah pengiraan yang sama.
Saya cuma nak tengok kalau kurikulum kita dah berubah.
Apa yang nak diubah dalam bentuk segi tiga?
- Kenapa pula tak boleh? - Ia hanya bentuk tiga segi.
Tiga segi boleh berubah juga.
Tiga segi...
Itu buat saya teringat. Saya belum keluarkan gimbap tiga segi.
Gimbap tiga segi juga berubah setiap tahun.
Tak apalah.
Saya perlu periksa jawapannya sekarang.
Saya bermula dari sini,
jadi saya akan periksa jawapan dari sini.
Panggilan?
Helo, anak murid.
Encik Choi!
Awak dah siapkan semua kerja rumah yang saya berikan?
Sudah tentu.
Berikan saya jawapannya.
Awak perlu beri jawapan untuk saya tanda.
Beri jawapannya sekarang.
Tak sangka betul. Berani awak main tipu begini?
Awak pernah lihat seorang guru beri jawapan kepada pelajar?
Saya akan tanda. Awak sebut saja jawapan awak.
- Sebut jawapannya. - Main tipu?
Awak tak percayakan saya?
Jangan nak main tipu dengan saya.
Aduhai.
- Ini dia. - Okey, mula.
- Soalan 1, A. - Betul.
Hebat!
Soalan dua, D.
- Salah. - Apa?
Tak mungkin.
Dari soalan tiga ke lima, C.
Betul.
- C - Ya.
- dan D. - Salah.
Macam mana awak boleh salah? Senang saja.
Ia tak mudah.
Seterusnya.
Betul.
Ya, yang itu betul.
Itu susah, tapi awak berjaya.
Saya agak bijak, bukan?
Salah! Tak sangka betul.
Budak sekolah rendah pun boleh jawab.
Macam mana awak boleh salah?
Yang ini sangat susah.
Soalan susah awak jawab betul, soalan senang awak jawab salah.
Yang terakhir. Salah.
Saya dapat lebih daripada separuh betul.
Saya dah lulus.
Saet-byul, awak pasti awak boleh lulus dengan belajar bersungguh-sungguh?
Apa yang awak cakap ini? Apa-apa sajalah.
Prestasi saya dah cukup bagus untuk seorang pekerja kedai serbaneka.
Saya tak perlu malu dengan keputusan saya.
Saya buat dengan baik.
Encik Choi,
bila awak akan datang hari ini?
Saya rasa saya tak boleh datang hari ini.
Apa? Kenapa tidak?
Saya berada di cawangan pertama kedai serbaneka jenama kita
dan pemilik kedai itu ada hal kecemasan.
Sebab itulah saya bekerja syif malam untuk dia.
Begitu.
Awak sangat hebat.
Saet-byul,
apabila awak sudah ambil peperiksaan GED, buat persiapan ke universiti.
Apa? Awak nak saya ke universiti?
Saya akan bayar yuran pengajian awak.
Saya akan bayar sampai habis. Apa pendapat awak?
Saya hebat, bukan?
Apa yang awak akan buat tanpa saya?
Betul. Apa yang saya akan buat?
Saet-byul, saya letak dulu.
Awak perlu belajar.
Saya akan belikan awak kuih beras supaya awak bernasib baik esok.
Saya akan belanja awak makan malam selepas ujian, jadi jangan buat rancangan lain.
Boleh juga.
Belajar rajin-rajin. Teruskan usaha.
Baiklah. Semangat!
Awak Yong-pil, bukan? Ini saya, Jang-mi.
Ya, puan.
"Puan"? Kita kawan, bukan?
Gembira bertemu awak.
Macam mana awak dapat nombor saya?
Saya telefon persatuan alumni Sekolah Tinggi Perniagaan Haeundae.
Jadi? Apa khabar? Apa pekerjaan awak?
Saya berniaga. Peniaga.
Berniaga? Awak berniaga apa?
Saya habiskan masa menguruskan kedai di Shinseong-dong.
Saya rasa orang di bandar itu memanggil saya ketua.
Dari dulu saya tahu awak akan berjaya.
Jadi? Awak dah berkahwin?
Ya.
Saya ada anak lelaki, anak perempuan dan isteri.
Saya ada segalanya yang lelaki patut ada.
Apa khabar, Jang-mi?
Saya uruskan restoran Korea di Zhangjiajie, China.
Saya dah lama bercerai dan tinggal sendirian dengan anak saya.
Anak saya akan berkahwin
dan dia nak ambil gambar perkahwinan dia di Korea.
Sebab itulah saya kembali selepas 40 tahun.
Yong-pil, saya nak jumpa awak hari ini
disebabkan ini.
Apa ini?
Duit yang awak pinjamkan kepada saya.
Maaf sebab lambat bayar balik.
Jangan risau. Tak apa.
Awak curi dari peti simpanan ayah awak dan bakal dihalau.
Tentu awak terkejut apabila saya terus hilangkan diri.
Itu perkara lepas.
Lupakan saja. Saya tak perlukan sejuta won. Nah.
Tengoklah betul-betul. Itu 10 juta won. Saya bayar awak balik dengan bunga.
- Ini... Ini sepuluh juta won? - Ya.
Kalau begitu, saya akan terima.
Yong-pil.
Saya nak jumpa seseorang.
Siapa?
Awak ingat lagi Boon-hee? Gong Boon-hee.
Dulu dia kawan baik saya.
Sejujurnya,
saya tak nak jumpa Jang-mi lagi sampai mati.
Yong-pil, awak tahu apa rancangan Boon-hee?
Saya tanya persatuan alumni dan mereka cuma ada nombor 018 dia.
Entahlah. Saya tak tahu apa yang dia buat sekarang.
Sekejap. Ini urusan kerja.
Aduhai, kenapalah dia telefon saya sekarang?
Boon-hee, ini saya.
Hei, nampaknya awak tak ada di rumah.
Saya dapat mesej yang kita dapat penghantaran. Ia makanan sejuk beku.
Pastikan awak simpan dalam peti sejuk, okey?
Saya keluar sebab ada hal,
jadi sebaik saja saya pulang...
Boon-hee.
Apa awak buat di sini?
Ada kawan nak jumpa saya.
Awak tak ada kawan yang akan jumpa awak di hotel.
Awak tak tahu ini siapa. Tentera. Kami kawan masa jadi tentera.
Kami berlatih di divisyen ketujuh bersama.
Macam mana dengan wanita Pyeongchang-dong itu?
- Saya datang nak jumpa dia. - Begitu.
- Awak kena pergi sekarang. - Okey.
- Jangan duduk di sini. - Okey.
Wanita Pyeongchang-dong itu tak boleh nampak awak. Pergi.
Saya pergi sekarang.
Saya akan batalkan insurans anuiti saya yang bernilai sepuluh juta won.
Tak boleh!
Apa? Apa maksud awak tak boleh?
Yalah. Tak apalah. Ya.
Jadi kenapa awak nak jumpa saya?
Saya nak tahu kalau awak baik-baik saja.
Ya, saya baik-baik saja.
[iQIYI Ver] SBS E14 'Backstreet Rookie' -♥ Ruo Xi ♥- Synced with Subcake Android
Jang-mi.
Awak ada anak yang baik. Tahniah.
Perunding yang melaporkan terus kepada pengerusi bagi francais.
Awak tahu Yeon-joo bekerja keras untuk berjaya, bukan?
Ya.
Awak nampak macam penganut agama Buddha.
Ya, saya.
Ada pepatah dalam "Diamond Sutra".
"Selepas menyeberang sungai, tinggalkan rakit itu."
Dah tiba masanya anak awak buat begitu.
Boleh tak awak ringkaskan? Saya tak sebijak itu.
Dia umpama eksekutif di ibu pejabat yang bertanggungjawab untuk semua francais.
Menguruskan kedai serbaneka tak sesuai dengan dia.
Saya cakap begini bukan untuk kebaikan anak awak saja.
"Selain".
"Berbeza daripada".
Awak tak boleh masuk kedai ini mulai hari ini.
Aduhai, apa yang awak cakapkan ini?
Jangan mengarut. Ke tepi.
Aduhai.
Hei! Awak ingat awak siapa?
Pekerja di sini. Kedai serbaneka ini tempat kerja saya.
Pekerja? Apa-apa sajalah.
Hei! Awak! Saya pemegang saham terbesar di sini!
Kedai ini dibuka kerana saya!
- Jadi awak juga nak tutup kedai ini? - Apa?
Kedai ini seperti nyawa Encik Choi
dan saya bekerja siang dan malam
cuba memajukan kedai sehingga saya boleh buka lokasi kedua.
Tapi awak anggap tempat ini sebagai taman permainan awak.
Awak selalu melepak, makan dan curi barang-barang di sini.
Awak tak patut buat begitu jika awak terima bayaran setiap bulan.
Apa? Saya tak boleh...
Keluarga dia mungkin dah lepaskan awak, tapi saya takkan buat begitu.
Kalau awak tak nak kerja, jangan sibuk nak datang sini.
Sekejap, itu... Budak ini...
Tak sangka betul.
Saya ada hal kecemasan tadi,
jadi saya perlu pergi sekarang.
Saya akan ajar awak cukup-cukup apabila saya jumpa awak lagi.
Aduhai, budak tak guna ini.
Tak sangka betul.
Saya tak ada ilham langsung.
Sudahlah, Han Dal-sik.
Semuanya jadi tak tentu hala.
Semuanya dah berlaku.
Wanita itu.
Hati saya sakit. Apakah perasaan ini?
Dal-sik?
Saya kena ambil angin.
Sekarang saya berhalusinasi pula.
Lupakan dia.
Dia nak teruskan hidup seolah-olah tiada apa yang berlaku.
Kenapa saya selalu nampak benda-benda yang pelik?
Macam mana awak tahu saya ada di sini?
Saya tak datang cari awak.
Awak yang muncul tiba-tiba macam awak ini jodoh saya!
Jodoh?
Sangat tragis.
- Encik Han. - Apa?
Kenapa?
Awak nampak muram.
Tarikh akhir saya ialah esok,
tapi saya tak tahu macam mana nak tulis cerita.
Saya akan habiskan "Budak Reggae Dia".
Saya tak boleh melukis
dan saya perlu bayar sewa saya.
Berhenti! Apa maksud awak awak tak boleh fikirkan apa-apa?
Buku nota idea saya penuh dengan idea yang saya dapat daripada kartun awak
berbanding buku nota pelajaran saya.
Beritahu saya awak tersekat di bahagian mana.
Saya akan reka cerita yang hebat untuk awak.
Cerita yang hebat?
Awak jalan di depan.
- Awak kupas ikan bilis? - Ya.
Awak dah jumpa dia?
Apa yang perempuan itu cakap?
Dia bermula dengan memuji saya
mengatakan yang dia dah dengar semuanya daripada Yeon-joo.
Kemudian,
dia mencadangkan Dae-hyun menutup kedai serbaneka itu
jika Dae-hyun mahu memajukan diri.
Apa?
Apa yang dia cuba sampaikan?
Memang sakit telinga saya pada mulanya,
tapi dia tak salah.
Dia buka kedai selepas berhenti kerja di ibu pejabat,
tapi sekarang, dia dah kembali ke sana,
kedai itu dah jadi bebanan untuk Dae-hyun.
Betul.
Kenapa awak jumpa kawan di hotel itu?
Kenapa? Dia nak pinjam duit daripada awakkah?
Tak. Perempuan itu bayar semua hutangnya.
Perempuan?
Saya kata perempuan?
Ya.
Saya maksudkan lelaki itu.
Awak salah dengar.
Awak baru saja kata perempuan!
Choi Yong-pil! Awak pinjamkan duit kepada perempuan?
Dia memang sebut perempuan.
Saet-byul!
Encik Choi!
- Berhenti. - Kenapa?
Hei! Apa yang awak buat?
- Saya sedang mensanitasikan awak - Kenapa?
daripada virus selesema dan virus bekas teman wanita.
Aduhai.
Nah. Makanlah.
Kenapa dengan pergelangan tangan awak? Awak cedera?
Tak ada apa-apa. Saya terseliuh saja.
- Saya tak apa-apa. Tengok. - Tapi...
Ini kuih beras yang akan bantu awak lulus peperiksaan.
Terima kasih.
Saet-byul, awak balik dulu.
Esok ada peperiksaan.
Saya rasa awak patut berehat di rumah.
Saya tak apa-apa. Lagipun, saya ada banyak kerja.
Saya boleh buat semasa saya di sini. Pergi balik sekarang.
Betulkah saya dibenarkan pulang?
Tentulah.
Baiklah. Tapi pastikan awak makan ubat.
Baiklah. Semoga berjaya untuk esok!
Semoga berjaya.
Saya ada idea.
Tangga kecemasan di kelab.
Mereka terserempak di tangga kecemasan di kelab.
Ia terlalu sempit. Jadi untuk saling melepasi,
mereka tiada pilihan melainkan saling bersentuhan.
Dengar sini.
[ Yang perempuan akan turun ke bawah, ]
[ dan yang lelaki naik ke tingkat atas. ]
[ Sebaik saja tubuh mereka bersentuhan... ]
- Saya dah dapat! - Awak faham?
Ya!
Aphrodite, awak beri saya inspirasi.
Bagus!
- Kenapa dengan lampu? - Lampu kelab.
Lampu kelab?
Saya boleh dengar muzik.
DJ, tukar muzik!
Lompat!
Encik Choi!
Bangun! Awak tak apa-apa?
Encik Choi!
Apa saya nak buat?
Encik Choi?
[ Wad Kecemasan ]
Dia bekerja terlalu kuat.
Wanita Pyeongchang-dong itu tak salah.
Kita patut tutup kedai.
Ya, saya setuju.
Pergilah berehat.
Saya boleh tunggu di sini. Kamu berdua boleh pergi.
Tak apa. Kamu boleh pergi.
Esok kamu ada peperiksaan.
Tentu dia marah kalau dia tahu saya benarkan kamu tunggu di sini. Pergi.
Ya, doktor pun cakap yang dia takkan apa-apa.
Baiklah.
- Saya pergi dulu. - Okey.
[ Wad Kecemasan ]
Mari kita lihat.
Saya harap Encik Choi tak apa-apa.
Mungkin saya patut tunggu di hospital.
- Encik Choi? [ - Saet-byul. ]
Macam mana keadaan awak? Awak rasa lebih baik?
Ya, saya tak apa-apa.
Saya dengar saya sampai ke sini dengan cepat disebabkan awak.
Kenapa awak kembali ke kedai?
Sebenarnya...
Saja. Saya nak jumpa awak.
Awak memang kelakar.
Saya ganggu awak tidur tadi?
Tidak.
Saya memang tak boleh tidur.
Sebab awak risaukan peperiksaan esok?
Saya janji saya nak temankan awak,
tapi saya menyusahkan awak pula.
Saya bukan budak-budak.
Ya, awak memang budak-budak. Lambat lagi awak nak matang.
Encik Choi, awak patut jaga diri.
Tak bolehkah awak bawa bertenang dan kurangkan bekerja keras?
Baiklah. Oh, ya. Saet-byul.
Sebenarnya, saya ada benda nak cakap. Sebab itulah saya telefon awak.
Ada apa?
Saet-byul.
Kalau awak tak tahu jawapannya esok, pilih saja nombor tiga.
Tiga?
Baiklah. Nombor tiga.
Apabila awak balik dari hospital nanti,
saya akan cucuk awak sama banyak dengan saya pilih nombor tiga.
Okey. Selamat malam, Saet-byul.
Semoga berjaya esok.
Semangat!
Tolonglah.
[ Peperiksaan kelayakan sekolah tinggi kedua tahun 2020 ]
[ Mana satu antara berikut yang dipersetujui oleh mereka berdua? ]
Hei, Saet-byul. Awak sedang mengulang kaji?
Ya, saya sedang ulang kaji subjek Etika.
Saet-byul, yang ini.
Cendekiawan Jung Yak-yong pasti akan keluar dalam peperiksaan.
Gariskan. Kemudian lukis spring dan tiga bintang di sebelahnya.
Kalau ini tak keluar, saya akan jadi adik awak.
Ia pasti akan keluar dalam peperiksaan. Tiap-tiap tahun sama saja.
Saya tak bergurau.
Saya akan gariskan. Dae-hyun akan jadi adik saya.
[ Seni membantu perkembangan moral. ]
Syarikat akan bayar bil hospital.
Ia manfaat untuk ahli lembaga.
Aduhai. Susah-susah saja.
Dia menguruskan kedai dan bekerja sebagai perunding pada masa yang sama
dan mungkin sebab itulah dia sakit.
Betul.
Bercakap tentang itu, semasa dia bekerja sebagai perunding,
apa kata kita biar syarikat yang uruskan kedai?
Apabila dia selesai berkhidmat, awak boleh tandatangan kontrak francais lagi.
Apa?
Awak akan biar syarikat menguruskan cawangan Shinseong.
Awak akan dapat hasil pelaburan
dan terima semua keuntungan daripada jualan.
Kami boleh dapatkan hasil pelaburan itu semula?
Ya. Dalam erti kata lain,
awak akan dapat keuntungan tanpa perlu risau tentang hal lain.
Baguslah kalau begitu.
Mak awak pun cakap begitu.
Awak dah jumpa mak saya?
Dia telefon saya.
Dia buat awak rasa tak selesakah?
Tak adalah.
Memandangkan kami ibu bapa kepada anak-anak yang bekerja bersama,
kami boleh saling memahami.
- Puan Gong. - Hei, Saet-byul.
- Kamu dah duduki peperiksaan itu? - Ya.
Bagus. Sebenarnya, saya gembira awak ada di sini.
Saya nak pergi jumpa pelanggan. Boleh kamu tolong jaga Dae-hyun?
Boleh. Puan boleh pergi.
Bagus. Terima kasih.
Saya akan fikirkan.
- Baiklah. Saya pergi dulu. - Jumpa lagi.
Awak menduduki peperiksaan GED nampaknya.
Saya harap awak dapat keputusan yang baik.
Terima kasih.
Awak patut dengar apa yang saya cakap kepada Puan Gong tadi.
Sebab awak pekerja di sana.
Apa yang awak cakap kepada dia?
Kami bercadang untuk tukar cawangan Shinseong
kepada kedai yang syarikat uruskan.
Apa?
Dae-hyun bekerja terlampau kuat dan itu mungkin akan memburukkan keadaan.
Kedai itu adalah segala-galanya bagi dia.
Saya pasti dia hargai kedai itu.
Awak boleh miliki kedai serbaneka bila-bila masa yang awak mahu,
tapi keadaannya berbeza apabila awak jadi perunding.
Ini peluang Dae-hyun untuk mencapai impiannya.
Fikir masak-masak apa yang terbaik untuk Dae-hyun.
[ Notis ]
Saya cuma nak tengok pergelangan tangan dia.
Nampaknya dia tak beritahu awak. Dia terjatuh kerana saya.
Encik Choi.
- Hei, Saet-byul. - Awak rasa lebih baik?
Ya. Peperiksaan awak...
Pengarah Yoo, ada apa awak ke mari?
Sekarang saya tahu awak tak apa-apa, saya pergi dulu.
Selamat tinggal.
Hei, Saet-byul. Peperiksaan macam mana? Awak rasa awak buat dengan baik?
Baguslah.
Awak lapang petang ini, bukan? Saya akan belanja awak makan malam.
- Saya tak lapang hari ini. - Kenapa?
Ada lebihan stu doenjang di rumah.
Begitu. Saya lapar.
- Awak pasti awak dah okey sekarang? - Ya.
Maksud awak, awak tak pernah bercinta sebelum ini?
Saya menunggu cinta yang istimewa.
Awak tahu, cinta platonik.
Awak sama macam saya.
Berdasarkan penampilan pertama awak, saya sangka awak seorang yang manja.
Saya agak manja.
Apabila saya garu tulang buku lali, kulit saya seperti kerak nasi.
Habis tertanggal semua kulit mati saya.
Tapi jiwa saya suci seperti bayi yang baru lahir.
Aduhai.
Jiwa awak sangat suci,
tapi awak melukis kartun orang dewasa hanya untuk mencari duit.
Saya pasti ia sukar.
Terima kasih
sebab menenangkan jiwa saya.
Jangan risau.
Mari sini. Biar saya pujuk awak.
Yakah? Tunggu.
Kalau saya peluk awak sekarang, saya rasa saya akan menangis.
Awak takkan kehilangan saya.
Perasaan ini...
Saya tak nak hilang inspirasi untuk kreativiti saya.
Sejujurnya, saya nak sangat peluk awak sekarang.
Tapi saya cuba melawan keinginan saya dan menegangkan jari kaki saya.
Sampai bila saya patut tunggu?
Apabila "Budak Reggae Dia" tamat.
Apabila tiba masanya, tolonglah jadi budak reggae saya.
Baiklah.
Saya tak boleh kawal diri saya lagi!
Tidak.
- Tarik balik. - Bagus.
Saya dah tak tahan lagi.
Aduh, sakitnya. Baiklah. Awak menang.
Telinga saya sakit.
- Awak sabarlah sikit lagi. - Baiklah.
Saya juga tak boleh kawal diri saya.
Lepas!
- Awak boleh sambung kerja sekarang. - Okey.
Apa maksud mak nak biar syarikat uruskan kedai?
Saya takkan buat begitu.
Kamu akan pengsan lagi!
Bukankah lebih baik
untuk serahkan saja kedai itu dan bekerja di ibu pejabat?
Mak!
Dae-hyun.
Mak tak suka kamu buka kedai serbaneka dari awal lagi.
Mak benci kamu berhenti kerja di ibu pejabat.
Mak dah suruh kamu buka kedai
sebab mak tak nak kamu jadi macam ayah kamu.
Semasa Yeon-joo beritahu kami bahawa
ibu pejabat boleh uruskan kedai itu,
mak hampir menangis kegembiraan.
Itu pendapat mak yang jujur.
Betul.
Kamu fikir kedai akan berjalan lancar tanpa kamu di sana?
Ayah sangat bersetuju dengan mak kamu.
- Ayah bagus, bukan? - Ayah!
Kamu tak patut fikir pun tentang perkara ini.
[ Awak boleh ada kedai serbaneka bila-bila masa saja, ]
[ tapi lain keadaannya kalau awak jadi seorang perunding. ]
[ Inilah peluang untuk Dae-hyun mencapai impiannya. ]
Fikir masak-masak
apa yang terbaik untuk Dae-hyun.
Pengarah Yoo,
apa yang awak fikir semasa awak buat tawaran kepada mak saya?
Kalau saya perlu pilih antara dua,
saya akan pilih kedai serbaneka
berbanding menjadi perunding.
Pemilik cawangan pertama telefon semalam
dan ucapkan terima kasih
sebab semuanya berjalan lancar kerana awak.
Banyak kedai perlukan perunding macam awak.
Membantu orang itu penting,
tapi saya percaya
yang jaga kedai sendiri sebagai pemilik kedai adalah lebih penting.
Saya faham awak ambil berat
tentang kedai awak sebagai pemilik.
Saya pasti awak paling risau tentang pekerja awak.
Sebab itulah saya nak buat tawaran.
Kenapa awak belikan saya sasyimi?
Awak kata awak nak makan.
Awak bekerja keras untuk peperiksaan
dan juga untuk meraikan kepulangan Eun-byul.
Ini ikan kakap merah liar!
- Yakah? - Ya. Makanlah.
Terima kasih.
Saya akan ambil ini sedikit
dan itu sedikit.
Apa? Kenapa awak pandang saya begitu?
Awak khusyuk sangat makan, saya rasa macam menonton rancangan makanan.
Saya perlu makan.
Awak mungkin akan sibuk dan tak ada masa untuk belanja saya makan.
Tak mungkin.
Kenapa?
Adakah ketua pejabat perasan prestasi kerja awak tak memuaskan?
Apa yang awak cakap ini? Saya pandai buat kerja.
Tiada siapa yang mahir tentang ibu pejabat dan kedai seperti saya.
Aduhai.
Sebab itulah ia sangat memuaskan hati.
Jadi kenapa?
Tapi
ibu pejabat
minta saya letak jawatan.
- Dari ibu pejabat? - Tidak, dari kedai serbaneka itu.
Mereka nak saya berhenti uruskan kedai dan fokus kepada kerja di sana.
Sebab itulah saya nak letak jawatan.
Sebagai pemilik kedai?
Tak, sebagai seorang perunding.
Lagipun, kerja utama saya ialah menguruskan kedai serbaneka itu.
Syarikat ini memang mengarut.
Macam mana mereka boleh suruh awak buat pilihan begitu?
Bukan begitu.
Mereka tawarkan untuk mengambil alih kedai
dam apabila saya berhenti kerja sebagai perunding,
mereka akan pulangkan kedai itu kepada saya.
Mereka juga cakap akan lantik awak sebagai pembantu pengurus kedai.
[ Fikir masak-masak ]
[ apa terbaik untuk Dae-hyun. ]
Encik Choi,
apa impian saya yang saya beritahu awak dulu?
Untuk menjadi pengurus kedai.
Jawatan apa yang awak tawarkan kepada saya tadi?
Pembantu pengurus.
Apa yang berlaku apabila seorang pembantu pengurus dinaikkan pangkat?
Mereka menjadi pengurus.
Nampak? Awak tahu.
Awak nak halang saya daripada mencapai impian saya?
Bukan mudah budak lepasan sekolah menengah macam saya
untuk menjadi pengurus sebuah kedai.
Encik Choi, awak boleh kembali ke kedai selepas awak berhenti jadi perunding.
Awak tak rasa begitu?
Telefon sajalah mereka!
Hubungi mereka sebelum mereka ubah fikiran.
Saet-byul,
awak tak tahu mereka akan hantar siapa sebagai pengurus.
Jadi?
Awak tak kenal saya?
Bagus, saya dapat jadi pembantu pengurus!
Pembantu Pengurus Jung Saet-byul.
Pengurus kedai?
Anggap ini peluang awak untuk mendekati saya.
Apa yang saya perlu buat?
Buat apa yang terbaik.
Singkirkan Jung Saet-byul.
Saya akan benarkan awak kembali sebaik saja awak berjaya.
Ya, saya pakar tentang itu.
Selamat petang!
- Terima kasih untuk makan malam. - Sama-sama.
Bukankah awak kata awak nak beri saya sesuatu?
- Itu? - Ya.
Beri kepada saya.
Tutup mata awak.
Kenapa saya perlu tutup mata? Ada apa?
Jangan buat saya teruja.
Cepatlah.
Apa dia?
Sakitkah?
- Apa yang awak buat? - "Apa yang awak buat?"
- Saya akan beri awak jika awak bagus. - Kalau saya bagus?
Ini tak boleh jadi. Ikut saya.
Marilah.
Apa semua ini?
Macam mana awak tahu tempat ini?
Saya tahu betapa pentingnya tempat ini bagi awak.
Sebab itulah saya nak bawa awak ke sini.
Saya nak cakap sesuatu dengan awak di sini.
Apa dia?
Saet-byul,
saya sebenarnya tahu apa simbolik tulip merah.
[ Tulip merah melambangkan ]
[ pengakuan cinta. ]
Saya sangka saya perlu jatuh cinta pandang pertama untuk bercinta.
Saya ingatkan itu yang berlaku apabila manusia ditakdirkan bersama.
Tapi kali pertama saya nampak awak tiga tahun lalu
dan sekali lagi sebagai pekerja sambilan di kedai serbaneka,
awak ubah fikiran saya.
Saya mula fikir yang takdir adalah sesuatu yang luar biasa,
sesuatu yang awak cipta dengan memori.
Saya rasa perasaan itu sekali lagi ketika saya luangkan masa dengan awak hari ini.
Awak sangat istimewa bagi saya.
Saet-byul,
saya ingin menjadi
seseorang yang istimewa bagi awak juga.
Boleh awak terima bunga tulip merah saya?
[ Backstreet Rookie ]
[ Saya rasa kita perlu kata laluan baru. ]
- Anggur. - Anggur?
Helo. Saya Hong Jang-mi.
Ia terlalu terang dan kita di luar...
[ Aduhai. Pemalunya awak. ]
[ Yeon-joo sangat bertimbang rasa. ]
[ Apa patut saya buat? ]
Bersama dengan dia semula? Itu yang mak nak?