Subtitles by iQIYI - Ripped by RuoXi - ~ Synced by 308Moune ~
[ Episode 3 ]
- Awak tak nak turun? - Hei, jangan mengada-ngada.
Okey. Saya pergi dulu.
[ - Saya akan turun sekarang. ] - Mari. Saya lapar.
[ Saya nak jumpa Kang Jun-su, Pengarah Syarikat Makanan Donghan. ]
Tunggu sekejap.
Pengarah Urusan Kang ada janji temu?
Saya Moon Seung-mo dari Pungcheonok.
Ada lelaki bernama Moon Seung-mo.
Okey.
[ Syarikat Makanan Donghan ]
Okey.
Pengarah Kang tak ada janji temu hari ini.
Buatlah janji temu untuk saya.
Janji temu tak boleh dibuat di saat-saat akhir.
Kalau dia tak ada, saya sanggup tunggu dia.
Apa semua ini?
Dia datang nak jumpa Pengarah Urusan Kang dari Syarikat Makanan Donghan.
Maaf, tapi tolong buat janji temu dan datang semula.
Saya boleh buat janji temu dengan dia sekarang.
Kalau encik tak bekerjasama, nanti...
[ Apa yang berlaku? ]
Tiga generasi keluarga saya buka restoran di situ selama 80 tahun.
Adakah konglomerat sebegini
terpaksa curi nama restoran keluarga kami?
Ada salah faham.
Tuntutan mahkamah tentang restoran itu
berlaku sebelum saya dilantik, jadi saya tak tahu butiran kes itu.
Awak tak tahu butirannya?
Sebenarnya, apabila kes itu menarik perhatian saya,
saya berniat nak beritahu awak macam mana syarikat nak uruskannya.
Saya dengar ada kemalangan tragik.
[ Saya bersimpati. ]
Syarikat kami, Syarikat Makanan Donghan,
tak akan ambil sebarang tindakan kalau awak mahu terus buka
[ restoran itu atas nama Pungcheonok. ]
Lagipun, ramai orang tahu restoran awak
[ sebagai cawangan utama jenama kami, Pungcheonok. ]
Cawangan utama jenama kamu?
[ Ya. ]
Atau nak cakap yang restoran itu memang cawangan utama?
Saya boleh kecualikan awak daripada yuran keahlian.
Saya boleh bincang dengan yang lain.
Apa yang awak cakap ini?
[ Kalau awak perlukan duit ]
untuk baiki restoran itu,
[ kami boleh bayar kos membaikinya. ]
Dengar sini.
Ibu bapa saya yang boleh benarkan awak guna nama Pungcheonok.
Hal ini bukan sesuatu yang kamu boleh tentukan.
Saya tak tahu bagaimana mahkamah membenarkan awak buat begitu.
Tapi bagi pihak ibu bapa saya,
saya takkan benarkan awak
menggunakan nama Pungcheonok.
[ Lagipun, ]
fikiran awak yang duit boleh selesaikan segalanya...
Bukankah itu sangat tak matang?
[ Syarikat Makanan Donghan ]
Tak guna.
[ Pungcheonok ]
[ Datuk, Cucu Seol-a, Nenek ]
[ Aduhai. ]
[ Pandainya kamu melukis! ]
[ Aduhai. Itu kamu, nenek dan datuk? ]
[ Nenek buat apa dalam lukisan itu? ]
[ - Nenek masak sup nasi. - Sup nasi? ]
[ - Kamu memang comel. - Aduhai. ]
[ Datuk, Cucu Seol-a, Nenek ]
Saya terlupa beli apabila dah habis.
Awak berguraukah?
Saya tak apa-apa.
Saya akan ke pasar dan beli barang.
Saya tak ada kereta.
Kalau begitu, saya akan ke kedai teh dan beli makanan.
Aduhai, laparnya.
Kakak lapar, bukan? Ikut saya.
Kamu nak ke mana?
- Inilah tempatnya hari ini. - Apa?
[ Itu kamukah, Seol-a? ]
Kenapa kamu datang ke sini hari ini?
Saya lalu di sini dan rasa haus, jadi saya singgahlah.
Saya nak ambil air.
Kamu dah makan?
Aduhai, janganlah berikan makanan.
Saya tak nak menyusahkan mak cik.
Mana ada menyusahkan.
Mak cik hanya perlu letak dua sudu saja lagi
[ atas meja. ]
Cik juga patut masuk.
Aduhai, saya tak patut buat begitu.
- Sedap, bukan? - Ya.
Seol-a, kamu makan makanan dengan berselera.
[ Aduhai. ]
Kamu cuma seorang budak. Apa yang kamu buat ini?
Tak apa.
[ Saya perlu bayar semula makanan itu. ]
[ - Tak perlu. ] - Kenapa dia begitu bagus?
Kamu nak minuman yogurt?
- Sorokkan ini. - Apa?
Itu kamukah, Seol-a?
Helo, pak cik. Pak cik bekerja sekarang?
[ Aduhai. Pak cik sangat tekun. ]
Sekejap. Tak ada banyak untuk pak cik beri kepada kamu.
Nah.
Kamu nak makan epal?
[ Pak cik beri saya buah sekarang? ]
Beri dia satu juga.
[ - Terima kasih. - Baiklah. ]
Buruknya perangai.
Dia patut menyapa apabila nampak orang tua.
Dalam masyarakat, adab sopan itu penting. Dia patut jaga kelakuan dia.
Macam mana?
Kamu memang hebat.
Berikan epal itu.
Apa?
Apa yang berlaku?
- Aduhai. - Helo.
- Seol-a datang. - Hai, Seol-a.
Makanlah epal.
- Aduhai. Okey. - Itu untuk kami?
- Aduhai. - Baiknya.
Kamu nak rasa?
[ - Cubalah. - Mak cik tak perlu beri makanan. ]
Siapa dia?
[ - Cuba rasa ini. ] - Beri kepada dia.
- Buka mulut. - Aduhai.
[ - Itu dia. ] - Dia menakutkan.
[ Comelnya. ]
[ Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi. ]
Apa yang berlaku kepada Bella?
[ Cik Jang Sun-young. ]
Siapa yang hantar awak?
Encik Lim minta saya iringi awak.
Encik Lim?
Pengarah Urusan Antarabangsa Donghan, Lim Chul-yong.
Bella putuskan nak bekerja dengan Donghan tanpa bincang dengan saya dulu?
Awak ingat saya akan percaya?
Itu terpulang kepada awak, Ketua Jang.
Maksud saya, terpulang kepada awak, Pengarah Jang.
Kami dah sediakan musim ini berdasarkan janji Bella.
Tapi keadaan cemas sebab kami tak dapat hubungi dia.
Kerugian terlalu teruk.
Sekurang-kurangnya semasa saya bekerja di Syarikat Antarabangsa Donghan,
kamu semua tak rendahkan martabat begini.
Saya kena buat laporan orang hilang dulu untuk Bella.
Awak tahu tak?
Saya tanya sebab nak tahu tentang ini.
Yoo Hyo-myoung.
Bella tahu tentang dia?
Ia buat saya tertanya-tanya jika dia tak kisah apabila awak ada
dalam hidupnya kalau dia tahu ibunya meninggal disebabkan awak.
Melihat muka awak, saya andaikan yang awak rahsiakannya.
[ Yoo Hyo-myoung. ]
Dia seorang model yang cantik.
Dia juga seorang pereka yang berbakat.
[ Apabila dia tahu tentang takdir yang malang ini, ]
apa yang dia akan fikir tentang awak?
Apa yang Bella akan fikir?
Awak...
Apa yang awak merepek ini?
Cik Jang.
Mari kita cuba sekali lagi sebagai ahli perniagaan.
Memandangkan kontrak dengan Louis sudah tamat,
kalau dia tak tandatangan kontrak lain,
dia hanya membazir seluruh musim.
Apabila orang dapat tahu Bella pergi entah ke mana sesuka hatinya,
nampak sangat reputasi Belle Ombre
akan musnah.
Saya pasti awak tahu cara industri ini.
[ Susah nak naik, tapi sekejap saja nak jatuh. ]
Belle Ombre.
Bella tubuhkan Belle Ombre seorang diri?
Tidak.
[ Syarikat itu dibina atas ]
titik peluh awak selama 20 tahun.
[ Awak mesti buat sesuatu, bukannya tengok ia musnah. ]
Ia takkan musnah. Apa yang awak cakap ini?
Belle Ombre takkan musnah walau apa pun berlaku.
Tepat sekali. Tentulah tidak.
[ Itu buat saya terfikir. ]
Untuk membantu awak hadapi kesusahan ini,
saya dah sediakan sesuatu.
Macam mana...
Nampak macam studio Bella.
Apa pendapat awak?
Mengejutkan tak apabila lihat rekaan itu serupa dengan milik Bella?
Aduhai.
Macam mana...
Apa yang awak rancang?
Baiklah.
Biar saya perkenalkan, Bella yang baru.
Apa?
Awak siapa?
Hyun-a, kamu patut sapa dia.
Dia anak saya.
Saya risau
[ dia terlalu dipengaruhi karya Bella lepas tamat sekolah seninya. ]
Saya tak sangka idea ini akan muncul untuk selamatkan saya.
Yang penting,
kita hanya perlu cakap
yang Bella bekerja dengan Antarabangsa Donghan untuk musim ini.
Ya, kalau Bella muncul sebelum semua ini selesai,
dia boleh teruskan projek ini sendiri.
Jangan risau.
[ Anda mahu memadam fail? ]
[ Ambillah. ]
[ - Tak perlulah. ] - Yuran pengajian anak awak. Ambil.
Tak apa.
Ambillah. Ini wang saya sendiri. Awak memalukan saya.
Ambillah. Nah.
Aduhai.
Hei, saya nak minta tolong.
- Apa? [ - Padam rakaman kamera keselamatan ]
[ bukannya susah sangat. ]
Saya terima panggilan yang mereka dah uruskannya.
Bagus.
Mereka jumpa ini di cenuram.
Tengok ini.
Ini laporan yang Pengarah Urusan Syarikat Makanan Donghan dapat
daripada pengarah urusan junior.
[ Projek Restoran Lama, Restoran Pertama, Pungcheonok ]
Awak dibuli di tempat kerja?
Awak disisihkan?
Taklah.
Sistem Encik Lim kukuh dan dah lama digunakan.
Semua pengarah menyebelahi dia.
Tengoklah macam mana mereka layan saya.
Saya mahu awak bekerja dengan cepat.
Mula minggu depan.
Kenapa tiba-tiba saja?
Jadi awak mahu saya dibuli
bersama awak di tempat kerja bermula minggu depan?
Sebab itulah saya belanja awak makan makanan yang sedap.
Begitu. Okey.
Saya sangat berbesar hati dapat makan bersama awak.
[ Datuk, Cucu Seol-a, Nenek ]
[ - Ada apa? - Hei, besarnya! ]
Seung-mo.
Apa ini?
[ Cuaca akan mendung. ]
- Tak guna. - Seol-a.
Kamu yang lukis ini?
Saya lukis ini di restoran.
[ Bersama datuk dan nenek. ]
Awak pergi ke Seoul sebab Pungcheonok?
Kenapa awak perlu pergi seorang diri?
- Kenapa tak ajak kami? - Kenapa tak ajak kami?
Kenapa ayah tak ajak kami?
Lagi satu, pukul berapa kamu balik malam tadi?
- Saya tertidur sebab menunggu awak. - Saya tahu.
Saya sangat takut
[ apabila fikir ayah tinggalkan saya. ]
Seol-a, ayah kamu bukannya lelaki bangsat...
Salah. Tak guna. Betul tak?
Awak tak bawa balik hadiah dari Seoul?
Dia beri kita makan tiga kali sehari.
Takkanlah kita nak minta lagi? Tak boleh.
Saya dengar pasar dibuka hari ini. Apa kata kita pergi?
Kita boleh beli pakaian musim sejuk dan barang dapur.
Pasar?
Kita akan ke pasar!
- Jom kemas katil. [ - Kemas katil. ]
[ Pasar Dodo ]
[ Apa ini? ]
Besarnya!
- Mari kita ke sana. - Okey.
Apa yang mereka teruja sangat?
Tengoklah mereka.
[ Tidak! ]
Kamu serius nak pakai warna itu?
Itu padanan paling teruk untuk orang Asia
dengan badan yang panjang dan kaki pendek seperti kamu.
Kasarnya!
Cuba yang ini. Pergi tukar baju.
Tapi saya lebih suka yang ini.
Kamu ingat kamu krayon? Kenapa kamu pakai semua warna?
Pergi tukar sekarang juga. Ikut kakak.
Sekarang.
Kenapa lama betul mereka beli baju?
Saya tunggu di luar.
Betulkah itu saya? Kakak pasti itu bukan puteri?
Mestilah tak.
Itu cuma gaya kakak
yang kakak pilih sebaiknya mengikut badan dan tona kulit kamu.
Yakah? Gaya apa yang sesuai dengan saya?
Boleh kakak bantu saya sekali lagi?
Yang ini dan ini.
[ Ini. ]
Pergi tukar baju.
Ya, tuan!
Cantik, bukan?
Saya rasa ia sesuai dengan baju ini.
Tak, ia nampak lebih cantik pada kakak.
Kakak rasa ia boleh jadi pelengkap untuk pakaian kakak.
[ Awak ada duit? ]
Tengok. Apa pendapat awak? Nampak cantik, bukan?
Sempurna, bukan? Mesti awak mahu belikan untuk saya.
Apa pendapat awak?
Ya, tengok betul-betul. Siapa punya nampak lebih cantik?
Saya rasa tak apalah. Saya tak bernilai.
Tak mahal pun. Biasa saja.
Berapa harganya?
Enam dolar satu,
tapi saya akan beri 10 dolar untuk dua jika awak bayar tunai.
[ Kenapa mahal sangat? ]
Ia organik atau apa?
[ Awak dari luar negara? Begitulah harga di Korea. ]
Itu boleh dikatakan harga borong.
Kami beri harga paling murah di sini.
Apa kata beri kami lapan dolar saja?
[ Sudahlah. ]
[ Biar saya beri kepada anjing saya. ]
[ Jomlah. ]
Kita sama saja macam anjing dia.
Baiklah. Mari.
Awak ini...
- Saya nak cuba. - Saya pun sama.
Seung-mo.
Awak nak kopi?
Kenapa dengan awak? Ada orang di sana, bukan?
Apa yang awak cakap ini? Tentulah tidak!
- Jangan buat begitu. - Buat apa?
Awak tak ingatkah macam mana awak hilang akademi seni di Seoul?
Awak sanggup serahkan segalanya apabila berkaitan dengan wanita.
Saya bukan begitu lagi!
Yalah. Lagipun, awak dah tak ada apa-apa.
Kawal diri awak!
Kalau tak, saya beritahu ayah awak yang awak ada di sini.
Aduhai, tak guna dipanggil kawan.
Okey! Saya akan berhenti minum kopi.
Suka tak?
[ Macam mana awak buat? ]
Nampaknya awak suka kopi.
Helo, puan.
Cef Moon. Cat.
Bukan "cat". "Pelukis". Saya seorang pelukis!
Saya bukannya pekak! Kenapa awak menjerit?
Apa pun, macam mana nak panggil wanita itu?
Saya tak tahu pun nama dia.
- Apa? - Awak tahu nama dia, bukan?
Awak bukan sekadar kata "hei", bukan?
Nama dia? Siapa nama dia tadi?
[ Anehnya wanita macam dia itu. ]
Sangat aneh.
"Aneh"? Awak bercakap tentang saya?
Dia...
- Namanya Yoo Byeol-na. - Yoo Byeol-na?
"Yoo Byeol-na"?
Ya, betul! Ya!
Saya dah berhenti makan pil omega-3, jadi ingatan saya teruk kebelakangan ini.
Namanya Byeol-na.
"Byeol-na".
Patutlah orang kata nama kita menunjukkan diri kita.
Dia sangat aneh, sama seperti namanya.
Betullah!
[ - Kenapa awak masih di luar? ] - Helo, puan.
Panjang umur dia!
Byeol-na. Yoo Byeol-na!
Kenapa dengan dia?
Itu nama awak, bukan?
Yoo Byeol-na.
- Saya? - Ia sangat sesuai dengan awak.
Ibu bapa awak mesti ada wawasan.
Byeol-na? Nama saya?
[ Apa ini... ]
Byeol-na? Nama saya?
[ Apa ini... ]
Apa? Kolot betul!
Orang kata plagiat juga satu bakat.
[ Nampaknya ia bukanlah tak bernilai langsung. ]
Dengar sini.
Awak boleh tolong tambah
apa saja yang kurang daripada rekaannya, boleh?
Sebab itulah kita sepasukan.
Bella dah boleh jadi pereka bertaraf dunia
kerana awak ada bersama dia, bukan?
Jadi maksud saya...
Jangan bazirkan masa lagi
dan tandatangan kontrak itu sekarang.
Saya akan bercakap dengan peguam saya
dan kemudian buat keputusan.
[ Kontrak ini nampaknya bagus. ]
Awak boleh tandatangan.
Saya rasa tiada apa-apa yang menghalang kita
dari segi duit atau syarat-syarat.
Yakah?
[ Encik, boleh keluar sekejap? ]
Sekejap.
[ Salinan Pendaftaran yang Disahkan ]
[ "Perkampungan Seoha"? ]
[ Salinan Pendaftaran yang Disahkan ]
Ini milik klien saya yang lain.
Maafkan saya. Saya melihat-lihat lukisan ini.
Tak apa.
Apa yang awak nak buat dengan kontrak itu?
Saya rasa awak patut sahkannya.
Saya perlu fikir dulu.
Saya akan beritahu apabila dah buat keputusan.
Oh, ya.
Ada tak...
Yu-jin datang ke sini?
Yoo Yu-jin?
- Ya. - Tidak.
Dia dah balik ke Korea?
Tak apalah.
Terima kasih.
Helo.
Jang Sun-young ada di sini tadi.
Saya rasa tuan akan menang tak lama lagi.
Kalau begitu,
saya anggap firma kita
akan mengendalikan
semua urusan undang-undang Kumpulan Donghan sekarang.
Ya, tuan.
[ Baiklah. ]
[ Da-hoon. ]
[ Bang Da-hoon! ]
Ada apa? Saya nak ke tandas.
Ada sesuatu yang kurang.
- Mari sini. - Apa?
Cuba rasa.
Awak ingat sup Pungcheonok, bukan?
Apa pendapat awak?
Saya rasa ada sesuatu yang kurang, tapi saya tak ingat.
Sedap.
Salah saya sebab tanya awak.
Tolong jaga ini sekejap.
- Saya nak pergi ke dapur. - Saya dah cakap, saya nak ke tandas.
Aduhai, ada sesuatu yang kurang.
Tak guna.
Byeol-na!
Byeol-na! Relau ini!
Tolong jaga relau ini.
Awak nak saya buat apa dengannya?
[ Letak sedikit kayu ]
[ kalau api itu padam. ]
Jijiknya!
Ini terlalu kecilkah?
Saya pun tak tahu.
Saya rasa ini tak cukup.
Ada kayukah?
Kayu?
[ Pungcheonok ]
Ini kayu.
[ Pungcheonok ]
Itu dia.
Itu daging lembu?
Saya nak periksa
jika ini masak.
Awak dengar, bukan?
Panasnya.
Hebatnya.
[ Awak buat apa? ]
Aduhai, awak...
[ Pungcheonok ]
Kenapa awak tolak saya begitu?
Kenapa awak pukul saya kerana makan daging?
Awak tahu ini apa?
Saya disuruh masukkan sedikit kayu. Kenapa awak salahkan saya?
Cakap sahaja ia sebab daging!
Setidaknya, sedarlah diri kalau awak dah hilang ingatan!
Ini nampak macam kayu apikah?
Awak fikir awak boleh terlepas
hanya kerana hilang ingatan?
Apa awak cakap? Sampai hati awak?
Kenapa? Kenapa awak berdua bergaduh?
[ Jangan bergaduh! ]
Awak bawa itu ke sini?
[ Pungcheonok ]
Tak guna.
Pergi!
Pergi dari sini!
Saya nak pergilah ini!
Kenapa, Byeol-na?
Hei, kenapa awak marah sangat?
Tak guna.
"Pergi"?
Dia ingat saya tak ada tempat lain nak dituju?
Saya juga tak mahu ke sana.
Laparnya.
Suapan daging lembu itu membuatkan saya lebih lapar.
Bella.
Di mana awak sekarang?
Apabila orang dapat tahu Bella pergi entah ke mana sesuka hatinya,
nampak sangat reputasi Belle Ombre
akan musnah.
Saya pasti awak tahu cara industri ini.
Susah nak naik, tapi sekejap saja nak jatuh.
Belle Ombre. Awak mesti buat sesuatu, bukannya tengok ia musnah.
[ Jang Sun-young ]
[ Baiklah. Saya akan jadi macam Seol-a. ]
Kenapa semua orang tidur awal sangat?
Apa patut saya buat?
Maruah boleh beri saya makanan? Tak, saya kelaparan.
Apa-apa sajalah.
Apa awak buat di luar seorang diri?
Helo.
Saya keluar ambil angin.
Awak macam lapar saja. Awak nak duduk?
Baiklah.
Tapi saya datang bukan sebab lapar.
Saya cuma bersikap baik sebab awak yang tawarkan.
Apa yang awak buat? Awak tak nak?
Apa ini? Tak mungkin awak jumpa di tempat lain.
Awak belikah? Hanya untuk saya?
Saya belikan untuk awak semasa belikan untuk Seol-a supaya kamu tak bergaduh.
Berikan ini kepada Seol-a.
Terima kasih.
Seperti yang dijangkakan daripada Cef Moon! Sedapnya.
Tuangkan minuman untuk saya.
- Dah habis. - Awak cuma ada sebotol?
Ya.
Sekejap.
Apa yang dia buat?
Macam mana awak tahu ada minuman?
Saya tak tahu macam mana saya tahu.
[ Naluri saya saja. ]
[ Apa-apa sajalah, selagi saya ada minuman untuk diri sendiri. ]
Sedapnya!
Jangan minum terlalu cepat.
Minuman juga patut dinikmati dan dihargai.
Ini baru gelas kedua saya. Awak tak pandai minum, bukan?
Saya?
Kawal diri awak.
Saya tak nak jaga awak.
- Baiklah. - Baiklah.
[ 80 tahun. ]
80 tahun.
Mereka habiskan masa bangun awal pagi untuk bekerja.
Tapi oleh sebab mereka cukup malang kerana ada anak yang angkuh,
cuma papan tanda itu yang tinggal.
Saya jadi gila
setiap kali memikirkan tentangnya.
Saya tak tahu.
Maafkan saya, Cef Moon. Saya betul-betul minta maaf.
Tapi bukan papan tanda itu saja
yang mereka tinggalkan kepada awak.
Ada banyak minuman di sini.
Betul.
Saya ada semua minuman yang ayah saya buat.
Ayah.
Dah habis.
Ayah...
Saya tak percaya saya habiskan ini.
Saya sampah!
Hentikan!
- Jangan panggil diri awak sampah. - Saya teruk.
Awak fikir saya gembira?
Saya pun geram sama macam awak.
Saya tak ingat apa-apa.
Saya tak tahu pun
siapa saya.
Kenapa awak menangis?
Berhenti menangis.
Aduhai. Moon Seung-mo!
Diamlah, kepala saya sakit.
[ Awak buat apa? Ada budak di sini! ]
Penyumbaleweng! Apa yang awak buat?
Saya? Apa yang saya dah buat? Kenapa awak tidur di sini?
- Kenapa saya tidur di sini? - Awak tidur di sini.
- Kenapa awak tidur di sini? - Kenapa saya tidur di sini?
- Mana saya tahu? - Mana saya tahu?
Seol-a, mari pergi.
Awak bertuah.
Kenapa awak senyum sinis?
Berseronoklah.
Tidak!
- Bukan macam itu! - Awak pula yang perlu bercakap?
Bukan macam itulah!
Bang Da-hoon!
Penyumbaleweng.
Penyumbaleweng?
Kenapa awak salahkan saya?
Kenapa awak menangis?
Berhenti menangis.
Kami bercium?
Tak mungkin.
Tidak sama sekali.
Kenapa kamu pandang kakak begitu?
[ Tidak! ]
Aduhai. Cef Moon, lelaki itu...
Apa yang kamu fikirkan?
Pin rambut itu. Dapat dari mana?
Apa?
Ini? Ayah kamu belikan untuk kakak.
Kamu punya ada dalam jaket kakak di ruang tamu.
[ Ayah, mana jaket Kakak Byeol-na? ]
[ Donghan dan Belle Ombre ]
[ Kami akan umumkan ]
Antarabangsa Donghan akan melancarkan
jenama fesyen baru bersama pereka terkemuka dunia, Bella,
dan akan bekerjasama dengan jenamanya.
[ Kerjasama Khas ]
Saya akan perkenalkan pengasas bersama Bella Ombre,
Puan Jang.
[ Majlis Tandatangan Kerjasama Khas ]
Cakaplah sesuatu.
Tak apalah.
Bella, secara khususnya,
[ akan berkongsi pengetahuan dan pengalamannya ]
[ yang diperolehi ketika bekerja dengan banyak jenama antarabangsa ]
dengan Donghan, jenama fesyen pertama Korea.
[ Kami semua akan ]
bawa fesyen Korea ke peringkat antarabangsa.
[ Majlis Tandatangan Kerjasama Khas ]
[ Seung-mo! ]
Terkejut saya.
- Nah! - Apa ini?
Papan tanda itu terbakar semalam.
Saya tahu bukan saya yang bakar,
tapi lepas itu saya rasa tak seronok.
Jadi saya gunakan deria artistik saya
untuk buat yang baru.
Apa pendapat awak? Hebat, bukan?
[ "Hebat"? ]
Yang asal lebih baik walaupun dah hangus.
Siapa yang boleh baca itu?
Kenapa awak sangat tak sensitif, tapi masih jadi cef?
Kenapa tak ada orang boleh baca perkataan ini?
Semua orang boleh baca!
Seol-a, mari sini. Cuba baca ini.
[ Pungcheonok ]
[ Cuba baca, ayuh. ]
Nampak? Tiada siapa boleh baca.
Tak, saya tak rasa begitu.
Seol-a, kamu buta hurufkah?
[ Biar betul. ]
Budak-budak sebaya kamu dah pandai baca komik sekarang.
Kenapa awak tak tahu sedangkan awak ayah dia?
Aduhai.
Betul kamu tak pandai membaca?
Bukan mudah nak besarkan anak.
Masih belum terlambat. Kita boleh ajar dia.
Berhenti mengarut.
Apa pun,
di mana Byeol-na?
Memalukan betul!
Apa saya nak buat? Bagaimana saya nak jumpa mereka?
Macam mana kalau semua orang tahu?
Semuanya dah berakhir bagi saya.
Semuanya.
Ada apa? Awak bosan?
Ikut saya dan awak akan dapat duit semasa berseronok.
Saya juga akan beri awak makan.
Baiklah, saya akan cari duit.
Keluar waktu pagi
dan balik waktu petang. Saya takkan selalu jumpa dia.
Nampak? Berfikir memang membantu.
Yoon-ja!
Siapa kata ini menyeronokkan?
Apa yang seronoknya?
Yoon-ja, awak tipu saya?
Tipu? Apa yang awak cakap ini?
Kenapa pula tak seronok?
Awak memang pelik.
Tak guna. Apa-apa sajalah.
Ini langsung tak menyeronokkan.
Saya pergi dulu. Bayar upah saya sekarang.
Jika awak pergi sekarang, itu melanggar kontrak kita.
Saya tak boleh bayar. Awak tak kisah?
Berapa lama lagi saya perlu bekerja?
Kenapa awak nak tahu?
Kita kena buat seluruh kebun.
Seluruh kebun?
[ Tersembur air liur awak di kubis ini. ]
Tak lama pun nak siapkan.
Aduhai.
Beginilah
cara bertani.
Kami menyemai benih pada musim bunga,
mencabut rumput pada musim panas,
bekerja dan menuai pada musim luruh,
kemudian bersedia untuk musim bunga pada musim sejuk.
Orang mungkin mengkhianati saya,
[ tapi tanaman tidak. ]
Awak cuma semai...
Apa? Ke mana dia pergi?
Dia dah lari?
[ Bukankah awak wanita di rumah Cef Moon? ]
Kenapa awak datang ke sini?
[ Saya boleh nampak diri saya bekerja di sini. ]
Berapa banyak upah saya
jika saya petik semua epal di sini?
Kenapa? Awak nak kerja?
Saya akan beri lima kilogram epal
jika awak petik semua sepanjang jalan ini.
Yakah?
Awak lapar?
Sekejap.
Makanlah epal.
Bong-doo, awak yang terbaik!
Sedapnya.
Macam mana epal boleh jadi sesedap ini?
Oh, ya. Kenapa awak
bercakap begitu?
- Apa? - Saya dengar tiada bahasa lain
untuk orang lebih tua di negara asing. Awak dari Australia?
Saya?
Mungkin sebab awak tak ingat apa-apa,
tapi awak tak hormat orang tua apabila awak bercakap.
Awak tak tahu Tiga Ikatan dan Lima Hubungan dalam Konfusianisme.
Saya cuma...
Biar saya beritahu awak tentang Tiga Ikatan dan Lima Hubungan itu.
Ia satu set prinsip
adab asas yang mesti diikut oleh semua manusia.
Terutamanya bagi orang dewasa,
kita mesti hormat orang tua.
[ Utamakan orang-orang tua dulu. ]
[ Dalam semua perkara, ]
orang yang lebih tua daripada awak
mesti diutamakan.
Begitulah.
Jadi awak kena hormat...
Awak nak ke mana?
[ - Kasihan. ] - Berani lari masa saya bercakap?
- Tengoklah perangai buruknya. [ - Jika awak mulakan, ]
[ dia akan bercakap sampai telinga awak berdarah. ]
Sebab itu ramai orang terpaksa pergi ke bandar
untuk jumpa doktor telinga.
Aduhai, awak dah penat hari ini.
Sekarang dah okey. Teruskan mengupas.
Awak buat dengan baik.
Awak tahu tak?
Bawang putih Nonyang...
Ia bukan bawang putih, tapi ubat.
Betul.
- Yakah? - Ya.
Pernah tak awak dengar cerita rakyat
yang beruang menjadi manusia selepas makan bawang putih?
Bawang putih itu ialah bawang putih Nonyang.
Saya jadi penjawat awam selepas makan bawang putih ini.
Betul!
Sebelum ini, dia bukan manusia.
Dan bawang putih Nonyang ini sangat manis.
Ia lebih manis daripada epal. Awak nak juga, sayang?
[ - Manis, bukan? ] - Ya.
[ - Sedapnya. - Betul. ]
Awak nak cuba?
- Baiklah. - Saya akan berikan yang paling besar.
Buka mulut.
[ Nah. ]
Kenapa awak menangis? Awak sedih?
Saya hampir mati.
Cat. Cat!
Dia nak ke mana?
Wanita tak patut basahkan tangan.
Ekzema sangat menyakitkan.
Selamat datang.
Cat! Awak bekerja di sini?
Berapa upah awak di sini?
[ Upah dia? ]
Dia hanya sukarela dan ikhlas.
- Betul tak? - Ya.
Saya cuma membantu saja.
Seorang artis tak patut tamak.
Bandar apa ini? Semua orang pencuri!
Tapi
siapa awak?
Saya tak pernah nampak awak sebelum ini.
[ Kedai Teh Seoha ]
[ Apa ini? ]
[ Kenapa keinginan saya membuak-buak untuk kritik pakaian dia? ]
Saya?
Saya Byeol-na.
Saya Yoo Byeol-na.
[ Kenapa perempuan ini? ]
[ Saya boleh rasa yang dia ditakdirkan untuk jadi musuh saya. ]
Selamat berkenalan.
Saya...
Gong Da-mi.
Apabila tengok
awak meredah masuk ke sini dan bercakap kasar dengan saya,
nampaknya awak tak belajar adab di sekolah.
Mana adab awak?
[ Saya dapat mata pertama! ]
[ Jadi awak nak buat begini? ]
Bahu kiri awak mengendur. Postur awak teruk?
Lihat! Kaki awak kengkang!
Tegangkan perut dan punggung awak!
Lebih baik. Saya pergi dulu.
Terima kasih...
Kenapa dengan saya?
[ Kilang Beras Seoha ]
Bagus!
- Hei! - Kenapa?
Ada orang calarkan kereta Encik Jin.
Nanti kita yang kena tengking.
Saya suruh letak kereta betul-betul!
Maaf, tuan.
Kereta ini yang buat.
- Yang mana satu? - Ini.
Tak guna. Macam mana saya nak cari dia?
Boleh awak berhenti di sini?
- Di sini? - Ya.
Berhenti.
Berhenti! Saya suruh awak berhenti!
Wanita ini...
Apa yang awak buat? Awak sedang cari seseorang?
Cuma tertanya-tanya di mana semua orang.
Seol-a ada di rumah Yoon-ja
dan saya suruh Da-hoon jemput dia.
Tapi kenapa tiba-tiba saja awak nak tahu?
Sebab...
saya cuma nak mengelak daripada awaklah.
Awak rasa bolehkah kita hidup bersama?
Jadi? Awak nak halau saya?
- Saya tak cakap begitu. - Apa-apa sajalah. Lupakan saja.
Saya akan ke sini.
Awak pergi ke sana.
Okey.
Meletihkan betullah.
Kenapa saya tak boleh berhenti fikir tentang dia?
Kenapa saya yang patut rasa malu?
Biar betul.
Saya juga tak apa-apa.
Saya akan pura-pura yakin.
Tidak.
Saya memang yakin.
Dia masih hidup?
Awak pasti?
Ya.
Jadi kenapa...
Sampaikan pesanan saya.
Cari wanita itu
dan bunuh dia...
tanpa pengetahuan sesiapa.
Subtitles by iQIYI Ripped by RuoXi Synced by 308Moune
[ Eccentric! Chef Moon ]
[ Jadi, kakak jatuh cinta? ]
[ Jangan cakap begitu di depan ayah kamu! ]
[ - Terima kasih, Cef Moon. - Apa awak berdua buat? ]
- Maaf, saya salah faham. - Apa?
Awak seorang saja yang saya ada.
[ Awak menyusahkan saya. ]
[ Sebenarnya, saya rasa hampir gila. ]
[ Jangan terlalu memaksa. Lama-kelamaan, memori awak akan pulih. ]
[ Di mana Byeol-na? Dia diculik? ]
[ - Hentikannya! - Ayah! ]
[ Biar betul? ]
[ Dia diculik. Kita perlu buat sesuatu! ]
Byeol-na!