Subtitles by iQIYI - Ripped by RuoXi - ~ Synced by 308Moune ~
[Maksud awak,]
Encik Hong, pegawai daerah, bekerjasama dengan Donghan
dan mereka nak robohkan kampung kita?
[Janganlah cakap begitu.]
- Ini adillah. [- Adil?]
Sebagai pegawai kerajaan, awak menyebelahi pegawai daerah?
Saya cakap begini bukan kerana anak saya polis,
tapi kita perlu mempertimbangkannya dari perspektif mereka.
Ini bukan masa untuk berborak.
Ini masalah yang serius, jadi mari kita berkongsi pendapat.
Nak cakap apa lagi?
Saya tak setuju. Kami semua bantah!
Ya, kami membantah.
[Saya tak tahu apa salah saya dalam kehidupan yang lepas.]
Kenapa saya perlu dihalau dari rumah saya lagi?
[Selepas berkahwin di Nonyang,]
saya kehilangan tanah nenek moyang saya kerana banjir
dan saya tak boleh cakap apa-apa
kerana saya miskin dan tak berpelajaran.
Betul.
Rumah kami tenggelam.
Kami hampir tak ada makanan, tapi tetap kena berkongsi.
[Seluruh keluarga kami terpaksa berpecah.]
Awak nak kami lalui semua itu lagi?
Apa maksud pak cik, "tenggelam"?
[Lebih kurang 30 tahun lalu,]
mereka cuba bina empangan yang besar di sini
dan seluruh Nonyang dibanjiri air.
[Tempat ini ibarat tasik selepas saya tamat khidmat tentera.]
Kamu dah lupakah?
Sebab kenapa kita semua boleh hidup begini?
Semuanya disebabkan Byung-soo, bukan?
Kamu mahu lalui lagi?
Apa yang awak cakap ini?
Kita tak patut lupakan asal usul kita.
[Mendiang ayah awak juga.]
Sia-sia saja mereka beri kita makan
[dan jual tanah mereka untuk kita berteduh]
[sebab mereka kasihankan kita!]
Awak tak patut cakap begitu,
sekurang-kurangnya di rumah ini!
Kenapa?
Entahlah.
Sedihnya dengar cerita ini.
[Aduhai.]
Tengoklah dia.
Byeol-na yang bukan berasal dari sini pun marah.
[Kita tak boleh duduk saja.]
Kita tak boleh duduk saja kalau mereka nak robohkan kampung kita!
Biar saya tuangkan.
Seperti yang awak tahu, Encik Hong,
masa sangat penting dalam perniagaan.
[Sudah tentu, tuan.]
[Maaf sebab cakap begini,]
tapi jika awak tak boleh tunjukkan hasil dalam masa tiga bulan,
kami perlu melabur di tempat lain.
[Apa awak cakap ini?]
Semuanya demi kebaikan daerah kami.
Siapa akan bertanggungjawab kalau bukan saya?
Awak boleh percayakan saya.
Sekarang, mari minum untuk Kumpulan Donghan dan Nonyang!
Minum.
[Belajar Huruf Korea]
Jangan bergerak.
Apa?
[Belajar Huruf Korea]
[Byeol-na! Awak dah tidur?]
Aduhai. Kenapa dia tidur dengan buku Seol-a?
[Belajar Huruf Korea]
Apa...
Apa kena dengan saya ini?
[Antarabangsa Donghan]
[Kolaborasi Antarabangsa Donghan dengan Pereka Fesyen Dunia, Bella]
[Lim Chul-yong, Syarikat Makanan Donghan Ketua Baru Antarabangsa Donghan]
"Syarikat Makanan Donghan".
Tuntutan mahkamah tentang restoran itu berlaku sebelum saya dilantik,
jadi saya tak tahu butirannya.
["Lim Chul-yong".]
"Pengarah Urusan Lim Chul-yong"?
[- Nombor yang anda dail tak dapat...] - Tak guna.
[Sila tinggalkan pesanan selepas bunyi bip.]
[Encik Jin Tae-soo]
[Awak tahu tiada apa yang percuma.]
[Tolong uruskan sesuatu untuk saya.]
[Polis]
Masuklah.
[Awak buat apa?]
[Amboi.]
- Encik Park, awak ada di sini? - Apa yang awak buat?
Saya...
Saya hanya lalu di sini dan rasa ada yang tak kena.
- Saya nak tengok kalau ada... - Awak pasti dah gila.
Awak fokus saja kepada kerja awak. Awak cuma seorang konstabel.
Awak sepatutnya beritahu Jabatan Kewangan kalau ada kereta terbiar!
Saya tak dapat hubungi pemiliknya, jadi...
Awak buat saya rasa nak gila.
Sebab itulah awak patut beritahu mereka!
Lakukannya esok.
- Saya cuti esok. - Awak berguraukah?
Buatlah sendiri. Saya akan periksa. Faham?
Baik, tuan.
Awak buat saya hilang akal!
Tentu dia ada masalah panas baran.
[Sauna 24 Jam]
[Jadi, kita patut tubuhkan pasukan petugas khas?]
Ya. Itulah maksud saya.
Jadi kita perlukan ketua?
Mestilah.
Saya dah pegang dua jawatan, jadi ia mungkin agak mencabar.
[Tapi kalau awak percaya prestasi dan pengalaman saya]
dan bertegas saya perlu lakukannya, jadi saya tiada pilihan...
[Berikan cadangan awak.]
- Apa? - Kalau ada orang boleh buat kerja itu,
[cadangkan seseorang.]
Kalau awak rasa awak boleh buat dengan baik, awak pun boleh.
Begitulah caranya.
Ya. Betul.
Ia hanya proses formal.
[Tapi kita hidup di dunia demokrasi,]
jadi kita ikut sajalah cakap Da-hoon.
Ada sesiapa yang awak nak cadangkan?
- Silakan. - Awaklah.
- Yoon-ja. - Apa?
Ada sesiapa yang awak nak cadangkan?
Betul.
Cik Pi tentu sesuai, bukan?
[Dia ketua wanita]
[dan kampung.]
Aduhai.
Apa pendapat awak, Cik Byung-chun?
Oh, ya. Dia yang patut bertanggungjawab.
Dia suka diberi tanggungjawab.
Aduhai. Saya tak suka menjadi ketua. Tak mungkin.
Memandangkan semua orang nak saya buat,
saya akan bertanggungjawab sebab saya ketua
wanita dan kampung.
Bagaimana dengan Seung-mo?
Apa?
Seung-mo mungkin hanya terperuk di kampung ini sekarang,
tapi dia sangat terkenal.
Dia telah memenangi pingat emas dalam Kejohanan Cef Dunia
dan dia menjadi cef utama setiap kali presiden
pergi ke luar negara untuk masak hidangan presiden.
- Dia terima penghargaan presiden. [- Begitu.]
Maksud awak, dia memang berkebolehan, bukan?
Betul. Dia juga kenal ramai wartawan di Seoul.
Dia juga tahu banyak pegawai atasan dalam bidang diplomatik.
Saya rasa kita akan dijaga dengan baik kalau dia jadi ketua.
Yakah?
Saya tak tahu pula Cef Moon seorang yang hebat.
Awak terlalu baik.
Hei, saya tak tahu apa-apa tentang kampung ini. Kenapa pilih saya?
Betul juga cakap Si Pelukis.
Apa kata kita ubah cara dengan orang baru?
Betul.
Saya dah banyak buat demonstrasi semasa kecil dan ini yang saya tahu.
Akhirnya ia menjadi pertikaman lidah.
Tak cukup kalau jadi ketua kampung yang kecil.
Cara uruskan perkara ini sangat berbeza. Betul.
Apa?
Maksud awak, muka saya dah tua
dan saya bodoh?
Cik Pi, awak sajalah.
[Saya baru berpindah ke sini,]
[dan saya tak tahu sangat tentang kampung ini.]
Mari kita undi.
- Apa? - Mari kita undi.
Demokrasi perlukan undian.
[- Okey.] - Ya, mari lakukannya.
Itu idea yang bagus.
Cik Pi, awak tak pernah kecewakan kami.
[- Itu idea yang hebat. - Mari kita lakukannya.]
[Moon Seung-mo: 12, Pi Gon-sook: 1]
[Apa? Adakah Cik Pi mengundi dirinya sendiri?]
Tak.
Saya tak undi diri saya.
Boleh diam tak?
Tak bolehkah saya kongsikan pendapat?
Da-mi!
[Okey, Cef Moon.]
Saya harap awak akan buat yang terbaik untuk kampung kami.
Kalau awak ada apa-apa soalan,
hubungi saya bila-bila saja.
Cef Moon, apa perasaan awak?
Saya...
Biar saya pergi beli sikhye.
Sikhye?
Ayah, saya nak ikut.
Dia belanja kita?
Saya nak juga.
- Jumpa nanti. - Okey.
- Boleh beri saya sup rumpai laut? - Aduhai.
Janganlah sedih sangat, Cik Pi.
Bersemangatlah. Tunggu saya.
Awak dah dengarkah?
Sebaik saja pelan pembangunan semula Perkampungan Seoha tersebar,
nilai tanah pun meningkat.
Menurut pak cik saya, seorang ejen hartanah,
nilai tanah akan meningkat sekurang-kurangnya lima kali ganda
sebaik saja pembangunan semula dibuat.
- Baguslah. - Hebat.
Awak tak tahu tentang Anjoong?
Kakak ipar saya berkahwin di Anjoong.
Bandar itu diperakui dan sekarang dia memandu kereta BMW.
- BMW? - Yakah?
Nampaknya hari yang cerah akan menunggu kita.
[- Ya. - Saya sangat teruja.]
Apa?
Apa awak cakap?
Cakap sekali lagi.
Saya kata, cakap lagi sekali!
[Kenapa dengan awak ini?]
[Kenapa awak perlu bercakap]
[tentang Kejuaraan Cef Dunia]
[dan masak makan malam untuk presiden?]
[Kenapa awak lembab sangat?]
Kenapa awak cadangkan saya ketika itu?
Awak kenal ramai orang atasan.
Bagus kalau awak boleh tolong kampung ini.
Orang-orang tua pun menentangnya.
Kita patut tolong jiran kita!
Jadi awak patut lakukannya, kenapa saya?
Ayah saya pesan jangan jadi ketua.
Tak guna.
Ada sesuatu berlaku di sauna.
Ayuh!
Apa lagi?
- Aduhai. - Apa yang berlaku?
[Mereka dari Perkampungan Sangcheon.]
Apa awak buat di sini? Ini tak masuk akal.
Awak tahu apa yang mereka bualkan?
Aduhai, apa?
Kalau mereka bina kilang, nilai tanah kamu akan meningkat?
Anggap saja awak dah mati hari ini, matilah awak.
Marilah. Cepat!
Kami tak cakap benda salah pun. Kenapa dengan awak ini?
Apa?
Saya akan ajar awak hari ini.
Ajar macam mana?
- Aduhai. - Awak dah gilakah?
Berani awak tuding orang yang lebih tua?
- Ya, saya marah. - Kenapa awak...
- Rasakan! - Aduhai!
- Buatlah sesuatu. - Pergi!
- Apa awak cakap? - Marilah.
- Mari sini! - Apa awak cakap?
- Rasakan. - Berani awak, keluar!
- Lepaskan. - Mak!
- Lepaskan. [- Pergi!]
Lepas!
Budak tak guna!
- Keluar! - Ke tepi!
Hidung berdarah!
[Hidung berdarah!]
Hyo-sook!
Hyo-sook tak bernafas.
[CPR!]
[Rakan Penduduk, Polis Nonyang yang Amanah]
Yang ini?
Tak apa.
Awak tak dapat hubungi pemiliknya, bukan?
Betul.
Kalau kita tak dapat hubungi pemiliknya,
tentu dia beli daripada lintah darat.
Apa akan jadi kepada kereta ini?
Awak rasa? Kita patut jual untuk pembidaan.
Awak dah periksa bahagian dalam?
Sebelum ini, ada ikan atau apa entah di dalamnya
dan kami hampir mati mencucinya.
Saya periksa sekali lagi.
- Baiklah. - Ya.
Apa ini?
Darah.
Ada darah.
Cef-cef lain juga luar biasa,
tapi saya percaya Cef Moon Seung-mo
ialah orang yang tepat untuk projek makanan premium Korea.
Apa pendapat awak, Cik Song?
Dia saja cef yang berkebolehan
mempersembahkan semua jenis makanan Korea di seluruh negara.
Kami mempertimbangkan dia
sejak permulaan projek ini lagi.
Pasukan pemasaran?
Pengalamannya yang luas di negara asing
juga sangat membantu ketika pelancaran di pasaran global.
Moon Seung-mo itu hebat sangatkah?
Saya dah cakap. Dia memang terbaik.
Alang-alang awak ada di sini,
- saya akan jujur dengan awak. - Okey.
Bagi saya, ia tawaran yang menarik.
Saya gembira awak fikir begitu.
Tak ramai cef di Korea yang boleh buat perniagaan begitu...
Ada masalahkah?
Nampaknya ini hasil kerja Cef Moon.
Awak berhubung dengan Cef Moon Seung-mo?
Tidak.
Kalau Cef Moon terlibat, saya takkan berpeluang.
Nasib baik dia tak ada. Sila cuba.
[Satu bulgogi dan dua bibimbap!]
[Pencinta Makanan]
Oh ya,
Cef Moon memang tak terlibat, bukan?
- Apa? [- Kalau Cef Moon pun terlibat,]
tak ada sebab untuk kami lakukannya.
Ada hal pentingkah?
Ada sesuatu yang penting.
Seperti yang saya beritahu tadi, saya datang ke Seoul.
Jadi awak nak belanja saya minum?
Sudah tentu.
Sebenarnya,
syarikat tempat saya bekerja sedang sediakan projek makanan premium Korea.
Saya perlukan bantuan awak. Sebab itulah saya datang ke sini.
[Pencinta Makanan]
- "Projek makanan Korea Premium"? - Ya.
Tolong tengok bahagian dalam.
[Saya pasti awak akan suka.]
[Syarikat Makanan Donghan]
Encik Choi.
Ya?
Saya minta maaf,
tapi saya tak boleh bekerja dengan Donghan. Maaf.
Apa?
[Ya.]
Kami merancang untuk iklankan pertunjukan fesyen ini secara meluas
[supaya semua orang di Korea akan tahu.]
[Jangan risau tentang kosnya.]
Pastikan awak terbitkan iklan sebanyak yang boleh.
[Baiklah. Terima kasih.]
Nampaknya awak keluarkan banyak iklan daripada biasa.
Supaya Bella nampak dan balik.
Bagaimana jika dia tak balik?
Apa?
Macam mana kalau Bella tak balik?
Awak dah hilang akalkah? Berani awak mengarut begitu?
Bella mesti balik.
Pertunjukan fesyen itu tak lama lagi. Apa kata awak fokus kepada kerja awak?
Ya, saya Jang Sun-young.
Ya. Ada seseorang yang saya mesti cari.
Saya perlu cari orang itu secara rahsia.
Begitu.
Okey. Saya akan hubungi awak semula.
Maaf.
Awak
- sedang mencari seseorang? - Apa?
Saya rasa saya boleh bantu awak.
Sebenarnya, cari orang ialah bidang kepakaran saya.
Tak patut betul.
Saya tak tahu yang awak pasang telinga. Itu bukan tabiat yang baik.
Kalau awak ubah fikiran nanti, telefon saya.
Hei, macam mana saya nak percayakan awak?
Apabila lihat awak mesra dengan Lim Hyun-a,
mesti awak salah seorang orang Lim Chul-yong.
Kami pekerja bebas. Kami tak bekerja untuk orang tertentu.
Kami bekerja untuk orang yang beri tawaran lebih baik.
Saya pergi dulu.
[Jin Tae-soo]
Di bawah sana adalah pintu masuk Perkampungan Seoha.
Syarikat Antarabangsa Donghan merancang untuk bina kilang pakaian
dan gudang umum.
[Tanah ini luasnya 336,528 meter per segi.]
[Kita akan gabungkan gudang-gudang yang berselerak]
[dan pindahkannya ke tempat yang lebih besar.]
Selepas projek itu selesai, bukan sahaja populasi Nonyang meningkat,
tetapi juga ada jangkaan perubahan dalam pasaran domestik.
[Ini akan jadi kemudahan terbesar di kawasan ini, tuan.]
Jangan risau. Nonyang akan uruskannya.
Pastikan awak uruskan dengan baik aduan penduduk di sana,
- Encik Hwang. - Ya.
- Semuanya okey? - Ya, tuan.
Persiapan untuk taklimat hari ini berjalan lancar.
Bagus. Terima kasih.
Sekarang, boleh kita pergi?
Ikut sini.
Kakak buat saya pening.
Kenapa kakak gelisah sangat macam kera kena belacan?
Betul cakap dia. Jangan bergerak. Awak mengganggu saya.
Kamu tahu betapa hebatnya semua ini?
Kenapa mak tak telefon saya?
Boleh saya tahu apa yang hebat sangat?
Awak memang menyakitkan hati.
[Kedai Teh Seoha]
Bergantung kepada keputusan taklimat hari ini,
saya mungkin akan pergi ke Seoul.
Hebat, bukan?
[Betul.]
Ia memang menakjubkan.
Menjengkelkan betul.
Tapi saya lebih suka tempat ini berbanding Seoul.
Sekarang kita akan mulakan taklimat tentang perkembangan
Perkampungan Seoha dan Gunung Bongu di Nonyang.
Pengarah Urusan Antarabangsa Donghan, Lim Chul-yong, pegawai daerah
[dan Pengarah Urusan Junior, Jung Gwang-su, menyertai kita hari ini.]
Hebatnya.
Terima kasih kerana datang.
[Pembinaan kompleks perindustrian pakaian Donghan]
akan menjadi projek pembangunan terbesar di negara kita.
Oleh kerana Gunung Bongu dan Kampung Seoha berada dalam kawasan pembangunan,
untuk pembinaan kompleks perindustrian pakaian itu,
ia terpaksa dipindahkan...
[Apa?]
Maksud awak, awak akan halau kami?
Semua penduduk Perkampungan Seoha menentang projek ini.
Betul.
Hartanah seseorang mesti dilindungi.
Projek berat sebelah ini tak masuk akal.
Betul. Kami menentangnya.
[- Saya tak mahu ini.] - Hei, ketua subseksyen sedang bercakap.
Siapa awak nak mencelah?
Dia ketua pasukan petugas khas kampung kita.
["Ketua"?]
[Memandangkan awak cakap begitu,]
kami tak boleh lawan.
Ini keputusan pegawai daerah.
Ia bukan sesuatu yang awak boleh lawan.
Betul. Lagipun, ini bukan masalah Perkampungan Seoha saja.
Ini tentang semua penduduk Nonyang.
[- Awak mesti dengar] - Aduhai.
[pendapat orang kampung juga.]
Semua penduduk di Kampung Sangcheon menyokong projek ini.
[- Betul! - Kami sokong projek ini!]
Aduhai. Lihatlah mereka tepuk tangan.
- Berhenti tepuk tangan. [- Aduhai.]
Apabila tengok dia mengarut,
saya menyesal sebab tak ajar dia betul-betul hari itu.
Awak pun sama!
Apa...
Awak nak kena pukul?
Kalau itu yang awak nak, marilah.
- Kami tak mulakan! Awak yang mula! [- Senyap!]
[- Tak sangka betul.] - Aduhai.
Sudahlah!
Duduk.
Penduduk Perkampungan Seoha akan kehilangan kampung
sebaik saja pembinaan bermula.
Jadi pendapat mereka patut diutamakan.
Ketua kita memang mulut manis.
- Betul. - Apa?
- Itu tak masuk akal. - Apa?
Semua penduduk Nonyang berhak membuat keputusan.
- Betul. - Nampak?
- Jangan mengarut! - Tak mungkin!
- Apa yang awak cakap ini? - Itu semua mengarut!
- Pendapat kita yang paling penting! [- Betul kata dia!]
[- Jangan nak mengarut! - Tak sangka betul!]
[- Biar betul! - Apa kecoh-kecoh ini?]
[- Gila betullah! - Berhenti menjerit!]
[- Sekejap! - Berani awak tuding jari kepada saya!]
[Ini semua mengarut!]
[Berhenti mengarut!]
[Encik! Encik Lim Chul-yong!]
Encik Lim Chul-yong!
Mari kita berbincang.
Lepaskan saya.
Sekejap saja, tuan.
Encik Lim Chul-yong!
Sudahlah. Aduhai.
Tak guna.
Awak nak ke mana?
[Jadi dia ketua penentangan itu?]
Betul, tuan.
Para penduduk nampak macam suka dia.
Ia mungkin memudahkan kerja.
Apa?
Awak ingat cara kita musnahkan kesatuan pekerja sebelum ini?
Cubalah ambil hati dia.
Ya, tuan. Saya akan buat kajian.
[Klinik Gangguan Tidur Hue]
Bukan salah saya.
[Saya tak bunuh dia. Saya betul-betul tak bunuh dia.]
Saya tak bunuh Bella.
"Saya tak bunuh Bella"?
[596 jam lagi]
Saya tak bunuh Bella.
Ia cuma
satu kemalangan.
[Kemalangan.]
"Bella"?
Dia patut kembali sebelum pertunjukan fesyen itu.
Aduhai, Bella. Kenapa dengan awak ini?
Bella. Kenapa...
[Belle Ombre]
[17 Disember 2019, Plaza Rekaan Seoul, Siaran Langsung Eksklusif D-10]
Saya nak yang sama.
Jadi kenapa awak nak jumpa saya?
Tentu awak risau sebab pertunjukan fesyen itu hampir tiba.
Awak tak nampak gembira macam dulu.
Awak dah banyak berubah.
Awak tak pernah risaukan orang lain.
Saya nak tahu dan dengar macam-macam,
tapi hari ini, saya akan tanya satu soalan saja.
Saya tanya Encik Lim tentang itu, tapi dia tak beri jawapan yang jelas.
Bella. Siapa dia?
Saya dah beritahu awak sebelum ini.
Kontrak menyatakan ia sulit. Jadi saya tak boleh beritahu awak.
[Budak perempuan]
yang awak bawa ke Perancis 20 tahun lalu.
Itu dia, bukan?
Saya tak pasti apa yang awak maksudkan.
Dia rupanya.
Awak bukan pereka yang berbakat,
tapi awak seorang ibu yang berkebolehan.
Terasa saya.
Tak ada sebab untuk saya mendengarnya.
Cik Jang, nampaknya awak tak boleh buat muka tenang.
[Jadi berhenti mencuba.]
Saya tak pernah dengar apa yang awak cakap.
Tentang gadis itu...
Saya pun rasa malu,
jadi saya takkan cakap tentangnya di tempat lain.
Jangan risau dan semoga berjaya untuk pertunjukan itu.
Kenapa dengan Lim Chul-yong?
[Jin Tae-soo]
Jin Tae-soo.
Encik Jin.
Encik Jin?
Ini Jang Sun-young.
Boleh kita berjumpa?
[Syarikat Keselamatan JS]
Saya tak tahu awak pernah jadi polis.
Saya ada ramai kawan di balai polis
termasuk senior dan junior saya.
Mencari orang itu mudah saja.
Ini adalah
permintaan peribadi.
Saya tak mahu Encik Lim tahu tentang hal ini.
Saya tak kisah berapa pun harganya.
Tolong cari dia.
[Awak ada maklumat lain?]
Saya rasa susah nak cari dia hanya dengan gambar.
Yoo Yu-jin.
Dia berusia 34 tahun pada tahun ini.
Beberapa bulan lalu, dia telefon saya dan kata akan balik ke Korea.
Sejak itu, saya tak dengar khabar dia.
Dia tinggal di Perancis selama 20 tahun,
jadi mungkin dia tak tahu apa-apa tentang Korea.
Sebab itulah susah nak cari dia.
Saya melawat tempat tinggal lama dia,
tapi nampaknya ia dah lama ditinggalkan.
Sekarang rumah itu milik orang lain.
Boleh saya tahu
apa hubungan awak dengan dia?
Dia...
seperti anak saya.
[Pemandangan udara maya]
[Kedudukan projek]
- Awak balik lewat. - Saya minum sikit tadi.
Ada sesuatu yang menarik berlaku.
Saya tahu siapa Bella hari ini.
Apa?
Awak juga akan terkejut apabila mengetahui siapa dia.
Awak tak kenal dia, bukan?
Apa maksud awak?
Seperti yang saya cakap sebelum ini,
saya tak boleh berada
di pihak yang sama
dengan orang yang memperdayakan saya.
Saya nak awak ingat.
[Bella]
[Antarabangsa Donghan, Bella]
Kolaborasi bersama Bella yang dah mati itu?
Dia suruh saya cari Bella, tapi tak tahu dia dah mati atau belum?
Ini sesuatu yang besar.
Doktor Choi cakap apa?
Itu cuma pemeriksaan.
Secara jujurnya,
datuk tak pasti berapa lama lagi
datuk boleh nikmati saat-saat begini,
sebab itulah datuk panggil kamu.
Datuk, jangan cakap begitu.
- Jun-su. - Ya?
Datuk pasti kamu hidup senang di Amerika,
maaf kerana suruh kamu balik ke Korea begini.
Terima kasih kerana balik.
Saya dah beritahu, saya balik sebab saya sendiri yang mahu.
Kalau datuk asyik cakap begitu, saya akan balik ke sana.
Budak ini!
Memancing
sama seperti jalankan perniagaan.
Orang yang pandai tangkap ikan
cuba yang terbaik untuk menangkap apa saja,
sama ada ikan besar atau ikan kecil.
Begitu juga dengan menjalankan perniagaan.
Kalau datuk bangga dan rasa
yang datuk dah buat yang terbaik,
ia boleh buat datuk gagal.
Sudah tentu, ada pengajaran yang diambil daripada kegagalan itu.
Tapi sekarang
adalah masa untuk kamu berjaya.
Sebab itulah datuk membebel macam ini.
Chul-yong itu
bukan lawan yang mudah.
Ya.
Saya akan ingat itu.
Tunggu sekejap, tuan.
[Encik Lim Chul-yong!]
[Syarikat tempat saya bekerja sedang sediakan projek makanan premium Korea.]
[Saya perlukan bantuan awak. Sebab itulah saya datang.]
Cef Moon, kenapa ini?
Hei.
Awak nampak risau.
Ibu bapa saya...
mewarisi Pungcheonok dan mereka buka tempat itu
untuk mengekalkan tradisi selama 80 tahun.
Sekarang cuma tinggal papan tanda.
Ya.
Syarikat yang merampas Pungcheonok daripada ibu bapa saya
adalah Donghan.
Sekarang mereka juga cuba rampas rumah ini.
Itu tak masuk akal! Bagaimana mereka boleh buat begitu?
Ya.
Memang malang.
Memandangkan kita dah sampai ke tahap ini, saya takkan biar mereka buat begitu.
Saya akan tolong sebanyak yang boleh.
Lebih baik mereka berjaga-jaga.
Semua, Kumpulan Donghan sedang cuba ambil alih kampung kita!
- Mereka nak musnahkannya! [- Tandatangan petisyen!]
- Sila ambil satu. [- Tolonglah.]
Ambil ini. Terima kasih.
Tak apalah.
Tolonglah, satu saja.
Susah sangatkah nak tandatangan petisyen?
Cuaca dingin, tapi manusia lebih dingin.
Dunia ini kejam.
Lama tak jumpa! Tolong tandatangan.
Bagus.
Awak pergi ke sana ke mari ketika waktu kerja dan berbual?
Bagaimana awak kenal semua orang?
Seronok apabila kenal ramai orang.
Saya tak kenal sesiapa, jadi saya tak membantu.
Cef Moon, saya ingat awak terkenal!
Kenapa orang di sini tak kenal awak?
Entahlah. Mungkin saya patut lebih kerap keluar di TV.
Sejuknya, tak bolehkah kita mula dari dalam pasar?
- Terlalu sejuk, bukan? [- Ya!]
Semua orang, mari mula dari dalam pasar.
- Saya kenal ramai orang di sana. - Boleh juga.
Kita mula dari dalam. Mari kita masuk. Cuaca terlalu sejuk.
- Ayuh! - Mari kita masuk.
[Masuklah.]
Hyo-sook pergi ke mana?
- Teruskan dengan pembangunan! - Teruskan dengan pembangunan!
Semua orang, di sinilah tempat semua kedai.
Mari kita bahagikan kumpulan dan tandatangani petisyen kita.
Faham?
- Ya! - Ya!
- Ayuh! - Ayuh!
- Teruskan dengan pembangunan! - Teruskan dengan pembangunan!
Lihat di sana. Mari sini.
Helo!
[- Boleh tolong tandatangan?] - Terima kasih!
Ke mana saya patut pergi lepas ini?
- Hei! [- Nah.]
[Helo.]
- Boleh tolong tandatangan ini? - Biar saya cuba.
[Helo!]
[Bantah pembangunan gudang itu!]
Di mana Da-hoon? Saya tak nampak dia langsung.
Entahlah.
Baiklah. Saya perlu tandatangan di sini?
Awak!
Cik Byung-chun! Hyo-sook berbaju merah!
Apa?
Kamu! Berhenti!
[Hei!]
Berhenti!
[Awak buat apa ini?]
- Matilah awak! - Bang Da-hoon!
- Berhenti. - Da-hoon!
Berhenti!
- Saya dah tak tahan dengan mereka. - Kenapa mereka...
- Berhenti! - Awak!
- Berani awak? - Mari sini.
[- Lawan saya. - Sampai hati awak?]
Aduhai.
Saya akan mati sebab rasa kecewa.
- Kenapa kamu begitu tak berhati perut? - Bertenang.
Macam mana saya nak bertenang?
Saya akan tangkap Hyo-sook.
Tapi Da-hoon, saya tahu awak gila,
tapi awak dah hilang akalkah?
[Tak perlu tanya.]
Saya dah agak apabila mereka mula keluar setiap hari.
Biar mereka duduk begini sehingga esok.
Sehingga esok? Tolonglah!
Kalau kamu turunkan tangan,
saya akan bunuh kamu berdua dengan tangan saya sendiri. Faham?
- Ya, puan. - Ya, puan.
Sudahlah.
Turunkan tangan dan berdiri.
Saya tak nak cakap apa-apa.
Dia bukan anak saya, dia musuh saya.
[Bertenang.]
Ramai yang tandatangan petisyen ini, jadi kita masih ada harapan.
Apa yang penting ialah bahagian seterusnya.
Cef Moon, ini tak boleh jadi.
Awak dah tengok tadi
mereka berdua bekerja keras untuk dapatkan tandatangan petisyen.
Pihak mereka lebih banyak tandatangan berbanding kita. Sangat banyak.
Pada pendapat saya,
kita betul-betul dah kalah.
Kita perlu cari jalan baru.
Kalau begitu, mari kita cuba fikirkan sesuatu.
Saya akan ke Seoul dan berjumpa dengan wartawan akhbar esok.
Baiklah.
Awak tak rasakah kita akan beri gambaran yang buruk
kalau kita muncul begini saja?
Awak yang nak jumpa dia.
Saya kenal dia
dan dia tak mudah berubah fikiran.
[Kalau kita tak muncul begini, kita takkan jumpa dia lagi.]
Terutamanya awak.
Apa yang saya dah buat?
[Perkampungan Seoha]
Cef Moon!
Cef ada di rumah?
Apa patut kita buat? Saya tak rasa dia ada di rumah.
[Pereka genius yang misteri]
[Pembinaan Nonyang]
Apa kamu buat di kebun saya?
Kami datang untuk mengukur tanah.
Jangan pedulikan kami dan buat kerja awak.
Siapa yang berikan kebenaran
untuk ambil ukuran tanah saya?
Pejabat daerah dah berikan kebenaran.
Pejabat daerah konon.
Ini tanah saya, bukan tanah mereka!
Kamu sebahagian daripada orang-orang yang nak ambil kampung kami, bukan?
[Kamu nak saya biarkan kamu?]
Baiklah.
Saya akan belasah kamu semua,
jadi apa kata kamu cuba buat kerja kamu juga?
- Aduhai! - Mari sini.
Awak mabukkah?
Awak cuba nak takutkan kami dengan itu?
- Mari. - Saya cuma pertahankan diri.
Baiklah, teruskan.
Aduhai, belakang saya!
Leher saya! Aduhai.
Awak ingat orang tua tak tahu apa-apa macam awak boleh lawan kami?
Sebenarnya bagus kalau robohkan kampung dan bina kilang.
Kenapa awak ganggu kami?
- Leher saya! [- Hei!]
Apa yang awak buat ini?
- Aduhai. - Berani awak
- pukul orang tua begini? - Awak nak bunuh saya!
- Awak tak apa-apa? - Aduhai!
- Semua!
[- Tolong!] - Perempuan gila!
Kamu semua!
- Tolong! Ada sesiapa tak? - Hei! Perempuan gila! Lepaskan saya!
Kakak tak apa-apa?
Perempuan gila,
awak pun mabukkah?
Apa yang awak buat ini?
Apa yang awak buat? Lepaskan saya! Aduhai.
Pembantu Pengurus Kim Il-seob daripada Pembinaan Nonyang.
Saya dah telefon polis.
Hentikan kalau awak tak nak masuk penjara.
Awak siapa?
Aduhai.
Walaupun ini permintaan awak,
[ini hal remeh tentang kampung,]
jadi ia akan dibuang.
Tak ada apa-apa yang awak boleh buat?
Lainlah kalau awak adakan temu bual eksklusif dengan kami.
Saya akan buat.
Okey, saya akan buat cerita.
Boleh tunggu sebentar?
[Da-hoon]
Ya, Da-hoon?
Sila hubungi saya
jika awak perlukan saksi atau bantuan.
Saya akan bantu awak sebaiknya.
[Kang Jun-su]
Donghan?
Ya.
[Unit Kecemasan]
- Pak cik tak apa-apa? - Ya.
Saya tak apa-apa. Aduhai.
Baringlah.
Ayah dah balik!
Ya. Di mana Byeol-na?
Di sana.
Jika bukan kerana lelaki itu,
[Kak Byeol-na juga mungkin tercedera.]
[Lelaki-lelaki itu akan belasah kami sampai mati.]
[Cef Moon!]
Encik Choi? Kenapa awak datang ke sini?
Saya datang nak jumpa awak,
tapi sampai ke sini pula.
Apa kata kamu berkenalan?
Encik Kang!
Cef Moon, awak dah balik!
Awak tak apa-apa?
Ya, nasib baik ada mereka.
Tapi Pak Cik Bong-doo...
Kita berjumpa lagi.
Betul.
Encik Bong-doo, awak akan dipindahkan ke wad.
- Perlahan-lahan. - Pak Cik Bong-doo.
Cef Moon,
boleh luangkan sedikit masa?
Tolonglah.
Nasib baik pihak polis
sangat bekerjasama.
Saya rasa tak ada apa-apa yang awak perlu risaukan.
Pertama sekali, terima kasih.
Kalau bukan kerana awak, tentu huru-hara jadinya.
Saya buat apa yang perlu.
Tapi
kami berada di sini sebab
kami nak awak jadi cef pengarah untuk projek ini.
Sebab itulah kami datang ke Nonyang.
Saya faham yang awak mungkin tak mahu
kerana apa yang berlaku kepada Pungcheonok.
Tapi Encik Kang tiada kaitan dengan itu.
Encik Kang Jun-su,
apa kaitan awak dengan pengarah urusan Antarabangsa Donghan
yang nak bina kilang di sini dan cederakan orang?
[Lim Chul-yong.]
Dia juga yang teruskan kes Pungcheonok itu, bukan?
Sebenarnya...
Tak apa.
Encik Lim Chul-yong ialah...
seseorang yang saya perlu atasi.
Cef Moon, tengok rancangan projek ini.
Ia rancangan perniagaan yang bagus.
[Kami boleh buat apa saja macam yang awak mahu.]
Boleh tak awak tengok...
Terima kasih untuk hari ini.
Cef Moon?
Cef!
Sekejap.
Encik Choi, maafkan saya, tapi...
Semasa kita di Australia,
awak janji awak akan bantu saya kalau dah tiba di Korea.
Awak tak lupa, bukan?
Inilah dia.
Saya tak suruh awak buat keputusan sekarang.
Tolong tengok dan hubungi saya apabila dah buat keputusan.
Gun-woo,
awak tahu apa-apa lagi tentang apa Encik Lim buat di sini?
Saya tak tahu.
[Pejabat Daerah Nonyang]
Kenapa awak buat kecoh?
Orang tua itu buat saya naik angin.
Itu alasan awak?
Awak tak boleh latih pekerja awak dengan baik?
Sakit kepala saya.
Maaf.
Saya akan uruskannya
sebagai wakil Pembinaan Nonyang.
Kalau kamu semua buat kecoh sekali lagi, siaplah.
Ya, tuan.
Macam mana dengan Perkampungan Seoha?
Nak buat apa lagi?
Jika perlu, kita akan dapatkan kelulusan daripada ahli lembaga
dan memaksa pengusiran.
Apa? Bong-doo?
Baiklah, saya akan melawat dia nanti.
Saya dah agak akan jadi masalah!
Saya tak setuju, tapi saya pun tak boleh membantah.
- Apa yang saya patut buat? [- Betulkah awak nak lakukan?]
[Selagi saya teruskan projek Donghan ini,]
saya boleh dilantik sebagai gabenor wilayah.
Orang-orang bodoh itu rosakkan segalanya! Tak guna.
[Perlahankan suara awak.]
- Tengoklah ini. - Apa ini?
"Mempromosi hasil tempatan"?
Awak rasa kita ada masa untuk ini?
Ia dah lama disediakan.
Suruh Pengarah Kebudayaan dan Pelancongan tunggu.
Baik, tuan.
Dia nak rampas hak kami semua dan jadi gabenor wilayah?
[Jabatan Kebudayaan dan Pelancongan]
Apa yang berlaku?
Awak tak apa-apa? Apa kita nak buat?
Hei.
Hai.
Ada orang datang dan buat kacau di kebun saya hari ini.
Hati-hati!
Mereka dari syarikat pembinaan itu.
Cik Jo yang tangkap mereka.
- Orang-orang yang sangat kejam! [- Aduhai.]
Sudah banyak kali mereka masuk penjara.
- Teruknya. - Betul.
Nampak? Orang yang awak sokong
buat dia jadi begini. Awak gembira sekarang?
Jangan anggap begitu.
Maaf, pak cik.
Pak cik, saya bukan salah seorang daripada mereka.
Minta maaf betul-betul.
- Jangan pukul saya! - Tolonglah.
Diam! Aduhai.
Apa yang awak nak buat? Awak nak biarkan saja hal ini?
Saya sudah hubungi Kelab Keluarga Jo,
jadi mereka semua patut pergi ke pejabat daerah sekarang.
Bagus.
Saya akan pergi ke pejabat daerah dan bercakap dengan pegawai daerah.
- Bagus. - Byeol-na, tunggu di sini dengan Seol-a.
Tidak, biar saya ikut awak. Pelukis, jaga Seol-a.
- Apa? - Saya nak ikut!
Saya yang ada pengaruh.
Kamu semua,
kita juga tak patut duduk begini saja.
- Ayuh! - Betul!
Kami pergi dulu.
Kami akan tunggu di sini dan muhasabah perbuatan kami!
Balik dengan selamat!
Tengok. Ini Pejabat Daerah Nonyang.
Besar, bukan?
Suami saya bekerja sebagai ketua subseksyen di sini.
- Ketua subseksyen? - Ya, jawatan yang berkuasa.
- Ia bukan makanan. [- Cef Moon!]
- Sayang!
Marilah berbual dengan saya.
Sayang, saya datang.
Masuk ke dalam, cuaca sejuk.
Dia risaukan kita.
Mari kita masuk. Sejuknya. Mari masuk. Ikut sini.
Cef Moon, saya nak tunjukkan sesuatu.
Tengoklah ini.
Tengoklah.
[Nonyang Selamat, Penduduk Bahagia]
Tuan, kita ada masalah.
Ada apa?
Seluruh keluarga Jo kini berada di sini
minta untuk berjumpa dengan tuan.
Apa?
Ini tak bagus untuk janji temu yang akan datang.
Tuan tahu betapa kuatnya mereka di kawasan ini.
Kenapa keluarga Jo?
Baik tuan lari buat masa ini.
Betul. Beritahu mereka saya ada lawatan kerja.
Okey. Silakan.
Ini tak betul.
- Ini tak patut berlaku di sini! - Ya.
Wilayah Chungcheong adalah tempat yang pentingkan adap sopan!
Betul!
Berani anak-anak muda
- pukul orang tua pada siang hari? - Encik.
Ke tepi!
- Kita tak boleh biarkan saja perkara ini. - Tolonglah.
- Betul. - Keluar!
- Encik... - Panggil pegawai daerah ke sini.
Panggil pegawai daerah ke sini!
[- Cepat. - Bawa dia.]
[- Panggil dia sekarang. - Tolong bertenang.]
- Jom. [- Tergamak mereka?]
[Panggil dia ke sini!]
- Tunggu dulu. - Apa?
[Nonyang Selamat, Penduduk Bahagia]
[Pejabat Daerah Nonyang]
Aduhai. Terima kasih!
- Mari sini. - Terima kasih kerana datang.
Kita tak boleh keluar!
Kunci pintu!
- Kunci mereka semua! - Baik, tuan.
- Kita nak ke mana? - Mari kita naik ke atas.
- Di atas? - Ikut saya.
Kami datang bukan nak bergaduh. Biar kami jumpa pegawai daerah.
Dia ada lawatan kerja sekarang.
- Buat janji temu, baru datang... - Kalau begitu, kami tunggu.
Telefon dia.
Seluruh penduduk Perkampungan Seoha datang menunggu untuk bertemu dia.
Telefon dia. Cepat.
- Tuan boleh buat. - Pergi periksa dulu.
- Periksa! [- Baik, tuan.]
Helo.
Apa?
Saya ingatkan dia tak ada di sini. Itu pun dia!
- Tengok itu! - Dia ada di sana!
[Dia melarikan diri daripada kita selama ini!]
[Berani orang muda biadab begini?]
- Tengoklah dia. - Berani dia?
Ya, tuan.
Ya.
Pegawai daerah ada di dalam.
- Apa? - Apa?
- Berani kamu menipu kami? - Kamu tipu kami!
[Jangan menipu begitu.]
- Mari kita masuk. - Mari.
Ke tepi.
- Mari. - Mari.
Dengar sini, Encik Hong.
Kami sokong awak sepanjang pilihan raya
[dan memilih awak untuk berkhidmat untuk kami.]
Kenapa awak buat begini?
Berani orang awak pukul lelaki tua pada siang hari?
Kami datang nak jumpa awak,
tapi awak tak keluar pun.
Tapi awak terlalu sibuk cari jalan untuk lari daripada kami. Keji betul.
- Encik! - Hati-hati.
Encik, tolong bertenang.
Bukan begitu.
[Kami akan buat apa yang termampu]
[untuk menghukum mereka atas apa yang berlaku semalam.]
Tapi perobohan Perkampungan Seoha adalah demi kebaikan daerah dan kampung.
Saya tak ada pilihan.
Kalau ini untuk kebaikan daerah dan kampung,
bolehkah diteruskan tanpa kebenaran kami?
- Betul. [- Tolong bertenang.]
Encik Hong dah fikir masak-masak sebelum buat keputusan.
Setiap tahun, populasi semakin berkurangan dan pekerjaan pun hilang.
Macam mana lagi kita nak kembangkan daerah ini...
Itu yang awak perlukan? Rancangan lain?
Rancangan lain?
Rancangan apa?
Apa yang berlaku?
Kami dah siasat
dan saya rasa kita tak boleh buat dia berpihak kepada kita.
Kenapa?
Ketua kampung itu
- anak pemilik Pungcheonok. - Pungcheonok?
Restoran yang hangus itu.
Saya ada rancangan.
Saya akan buka restoran gunakan nama saya
di Perkampungan Seoha, Nonyang.
Apa dia cakap?
[Apa?]
Subtitles by iQIYI Ripped by RuoXi Synced by 308Moune
[Eccentric! Chef Moon]
Kenapa awak risau sangat sebelum buka restoran lagi?
[Saya akan uruskan hiasan dalaman.]
[Apa pendapat awak?]
[Cantiknya!]
[- Byeol-na, awak yang terbaik.] - Terbaik!
[Macam mana boleh ada tempat yang hebat di kampung terpencil ini?]
[Patutlah awak bangga dengan diri sendiri.]
[Hebat. Patutlah awak memilih sangat.]
Sedikit demi sedikit, ingatan saya mula kembali.
Bella, awak selalu balik sebelum pertunjukan fesyen mula.
Saya persembahkan, Pereka Yoo Byeol-na!
Cik Jang!
Ini finale pertunjukan fesyen Bella awak yang palsu.
Terima kasih!
[Kenapa awak ada banyak sangat kejutan?]