Subtitles by iQIYI - Ripped by RuoXi - ~ Synced by 308Moune ~
[ Episode 13 ]
- Ada apa? - Tuan.
Polis akan siasat semula kes kebakaran di Pungcheonok di Seoul.
Apa patut saya buat?
Kenapa dengan itu?
Adakah itu masalah bagi kita?
Tidak. Tapi saya siasat dengan lebih teliti.
Saya dapat tahu siasatan semula ini dibuat oleh Balai Polis Nonyang.
Nonyang?
Bukankah di situ Perkampungan Seoha?
Ya.
Pergilah balik.
[ Rupa-rupanya, ]
[ Yoo Hyo-myoung dan ayah saya ]
[ tak mati dalam kemalangan 20 tahun lalu. ]
Jadi apa?
Chul-yong merancang pembunuhan itu dan buat macam kemalangan.
[ Mak saya beritahu saya semuanya. ]
Apa?
Jadi dia bunuh...
[ Kalau saya teruskan pembinaan kompleks perindustrian itu, ]
saya akan menyesal.
Saya akan terlepas peluang untuk melihat restoran yang hebat.
Kenapa awak datang ke sini?
Tugas saya sebagai ahli perniagaan untuk melawat cef berbakat
[ yang membuka restoran yang bagus seorang diri. ]
Apabila saya batalkan rancangan untuk bina kompleks industri pakaian,
saya fikir saya mungkin menjejaskan kampung ini secara tak sengaja,
jadi saya rasa bersalah.
Saya nak buat tawaran perniagaan yang bagus
kepada awak semasa melawat kampung ini. Jadi saya datanglah ke sini.
Daripada apa yang saya dengar,
gukbap awak yang paling disukai.
Saya tahu dah terlambat,
tapi boleh saya cuba sedikit?
Tolong pergi.
Aduhai, kecewanya saya.
Saya tahu dah lewat nak pesan makanan, tapi saya juga seorang pelanggan.
Keluar
sekarang.
Kenapa?
Awak sembunyikan sesuatukah?
Awak tak ada benda lain nak sorok daripada saya?
Itu Lim Chul-yong, bukan?
Awak rasa dia tahu saya ada di sini?
Kenapa, Yu-jin?
Awak nak tinggalkan Korea sebab Lim Chul-yong?
Cef Moon.
Macam mana kalau orang kampung kita ditimpa masalah disebabkan saya lagi?
Jangan risau. Itu takkan berlaku.
Saya juga patut bersedia.
Apa rancangan awak?
- Beritahu tentang rancangan awak. [ - Yu-jin. ]
Saya akan uruskan hal ini.
Saya cuma risau jika sesuatu berlaku kepada awak.
Saya tak nak awak atau kampung ini
berada dalam bahaya.
Ini bukan perasaan yang teruk.
Ada orang ambil berat tentang awak.
- Awak tak laparkah? - Apa?
Tak, saya okey.
Awak benar-benar dah berubah.
Awak selalu buat kecoh sebab awak lapar pada waktu begini.
Marilah.
Tunggu.
Dah siap. Cubalah.
Apa ini?
Bubur ajaib yang akan menghilangkan keresahan awak.
Mana ada.
Betul tak cakap saya?
Ya, Cef Moon.
Pengerusi Lim Chul-yong baru saja melawat saya.
Apa?
Saya rasa tak sedap hati.
Saya akan ikut awak ketika awak jumpa Encik Jin.
Jadi awak akan terus buat masalah hingga ke akhirnya?
Mak.
Saya dah tunaikan janji saya
untuk pastikan mak selamat.
Jadi berikan saya pujian.
Tapi
saya akan berhenti buat pakaian.
Saya cuma penat.
Tapi saya harap mak takkan marah saya kerana itu.
Saya masih dapat memenuhi impian
yang mak tak boleh capai.
Beritahu saya yang saya boleh berhenti sekarang
dan saya buat dengan baik
kalau mak boleh dengar.
Dan
saya tak pasti jika saya boleh tinggal di sini.
Saya nak tinggal dengan dia.
Tinggal di kampung ini
dan hidup bahagia dengan orang di sini tentu seronok.
Tapi saya asyik menyusahkan mereka.
Tolong beritahu saya
apa yang saya patut buat.
[ Byeol-na! ]
[ - Oh Tuhan, dia di sana. - Di sana. ]
[ - Aduhai. - Hei! ]
[ - Dia di sana. - Byeol-na. ]
Aduhai. Awak tak apa-apa?
Awak ke mana? Aduhai.
Saya melawat kubur mak saya.
- Apa? - Apa?
- Kubur mak dia. - Awak pergi ke kubur Hyo-myoung?
Tapi kamu buat apa pagi ini?
- Apa? - Aduhai.
Apa yang kamu sembunyikan?
- Sebenarnya... - Kami cuma...
Kami sedang bersenam.
- Senaman pagi. - Ya!
- Semua orang bersenam. - Betul.
- Betul tak? Kita mula bersenam. - Ya.
[ Betul. Kita bersenam sejak pagi. ]
- Aduh, sakitnya badan saya. - Betul.
Kamu patut basuh muka kamu dulu.
Apa?
- Begitu rupanya. [ - Oh, ya. ]
[ Awak nampak, bukan? Kita sepatutnya mandi. ]
Ayah, bangun.
Ayah! Bangun.
Seol-a, kenapa ini?
Kak Byeol-na hilang lagi.
- Apa? [ - Apa? ]
Saya dah cari di semua tempat, tapi dia tak ada di sini.
Mak Cik Pi!
Hei, Da-hoon.
Apa yang awak cakap ini? Byeol-na sudah tiada?
Aduhai. Okey.
Okey, baiklah. Saya dalam perjalanan.
Sayang, bangun. Byeol-na hilang lagi.
Mesti ada orang culik dia. Keluar sekarang.
- Apa? [ - Aduhai. ]
Apa?
Ya, Chul-nam.
Saya rasa Byeol-na diculik lagi.
Apa? Polis?
Ya. Kita mesti telefon mereka.
Bukankah saya kata tak ada apa-apa?
Apa?
Apa jadi dengan lelaki yang telefon polis itu?
Diamlah.
Saya, pegawai polis,
akan pergi kerja sekarang.
Ya. Pergilah. Cepat.
Kalau kami lewat, Cef Moon akan marah kami.
Cepat. Okey. Mari.
- Cef Moon. - Cef Moon.
Apa awak buat di sini?
- Bersenam. - Bersenam.
- Saya sedang memeriksa. - Apa?
Tak. Bersenam!
Saya sedang bersenam.
Awak pun bersenam pagi ini?
Ya.
Kamu jadi sangat rajin semasa ketiadaan saya.
Yalah.
Mungkin.
Kalau begitu, tak boleh jadi kalau saya saja yang malas.
Mulai esok, saya akan sertai kamu.
[ - Sudah tentu. - Okey. ]
- Boleh juga. Ya! - Ya.
Cepat. Kita mesti buka restoran.
[ - Selamat tinggal. ] - Jumpa lagi.
Bang Da-hoon tak guna itu.
[ Dia telefon saya pagi tadi dan buat kecoh. ]
[ Rupanya tak ada apa-apa. ]
Awak dah melawat mak awak?
Lain kali, beritahu saya supaya kita boleh pergi bersama.
Okey.
Apabila difikirkan balik, saya balik ke Korea kerana mak saya.
Sebab itulah saya dapat jumpa awak.
Oh, ya. Saya lupa nak cakap sesuatu kepada mak saya.
Saya nak berterima kasih kepada dia.
[ Kak Byeol-na! ]
Kenapa kamu keluar?
Kamu menangiskah?
Saya ingatkan kakak pergi lagi, jadi saya rasa takut.
Apa yang berlaku?
Apa? Ada apa-apa berlakukah?
Kami baru balik daripada bersenam.
Mari.
[ Encik Kang Jun-su ]
[ Saya akan jumpa Encik Jin dalam empat hari lagi. ]
Da-hoon.
Saya perlu bercakap dengan awak.
Awak nak ajar orang tua memasak?
Ya. Saya perlu berada di Seoul empat hari dari hari ini.
Melihatkan semangat mereka, saya sedar
saya tak patut tutup restoran sesuka hati saya.
Betul.
Apa semua ini? Kenapa awak nak ke Seoul?
Untuk ambil semula nama Bella dan Belle Ombre
daripada Lim Chul-yong,
saya kena jumpa seseorang.
Tapi saya tak mahu Byeol-na tahu.
Tapi kalau awak beritahu mereka yang awak akan ajar mereka memasak,
mereka tak rasa pelikkah?
"Cef Moon, awak nak ke mana tanpa kami?"
Saya pasti mereka akan cakap begitu.
Kemudian, Byeol-na pun akan rasa pelik juga.
Sebab itulah saya beritahu awak dulu.
Awak ada apa-apa ideakah?
Mari kita lihat.
Tunggu.
Saya dah dapat balik inspirasi saya yang dah hilang.
[ Baiklah. Saya akan beri gambaran besar. ]
Ia akan jadi sangat lancar,
tapi panjang pada masa yang sama.
Tidak, jangan buat. Saya tak perlukan bantuan awak.
Tak, percayakan saya.
Saya Bang Da-hoon.
[ Apa pun, ]
awak perlu ajar orang kampung masak
tanpa menimbulkan kecurigaan daripada Byeol-na, bukan?
Helo, Da-hoon.
[ Encik Hwang. ]
Awak pernah beritahu saya, ada sebuah stesen TV
nak perkenalkan Pungcheonok dalam saluran mereka.
Boleh saya jumpa mereka hari ini?
Baiklah. Sebenarnya, mereka ada telefon saya sebelum ini.
Ini semua berhasil.
Tempat ini hebat, bukan?
Duduklah.
Saya tak jangkakan tempat begini di sini.
Saya dengar awak nak cadangkan sesuatu untuk dokumentari itu.
- Ya, tuan. [ - Kami cuma perlu ]
buat beberapa rakaman dan selebihnya adalah penyuntingan.
Dan awak jangka ia akan mendapat rating yang tinggi?
Saya ada idea yang hebat.
[ Kertas Cadangan Projek Dokumentari ]
Kertas cadangan projek dokumentari.
Apa?
Jadi apa yang awak nak?
Saya nak tahu apa yang awak buat, curi tulang dari tempat kerja.
Apa yang awak mengarut ini?
Baiklah...
Kita patut muncul di TV, bukan?
[ Tapi mereka tak rasa teruja sangat pun, ]
jadi saya minta Encik Hwang perkenalkan saya kepada staf produksi
untuk selesaikannya.
- Kita akan pergi berkhemah? - Ya.
Jadi seluruh kampung akan pergi berkhemah
dan di sana, Cef Moon akan ajar kita memasak.
Ia akan menjadi kisah cef terbaik di dunia, Moon Seung-mo,
dan pembantu-pembantunya yang cemerkap membesar bersama.
[ Dan akhirnya, ]
mereka boleh uruskan restoran ini tanpa Seung-mo,
yang pasti bagus...
Kalau kita uruskan tanpa ayah,
apa yang dia akan buat?
Apa? Itu...
Dia perlu berehat.
[ Belle Ombre ]
Cik...
Tolong perlahankan suara. Saya nak tahu pendapat orang lain.
Nilai pakaian awak meningkat sekali lagi selepas kejadian itu.
Ada banyak jenama mewah daripada pelbagai jenama luar negara
dan kita semakin dapat banyak perhatian daripada tetamu VIP.
[ Maaf, boleh tolong saya? ]
Sekejap, cik.
Bukankah ini sangat cantik?
Tapi awak tahu tentang itu?
[ Bella Ombre dan Donghan bergabung. ].
Apa? Kenapa?
- Belle Ombre setuju? - Ya.
Mereka dah gilakah?
[ Saya dengar sebab ayah Bella ialah pengerusi Donghan. ]
Tapi kalau Belle Ombre bergabung dengan Donghan,
ia bukan jenama mewah.
Saya tahu. Agak pelik.
[ - Tapi ini agak cantik, bukan? - Ayuh. ]
[ Awak dah jumpa Encik Jin? ]
Dia mesti dah nekad kali ini, tuan.
Kami langsung tak jumpa sebarang kesan.
Macam mana awak nak jadi ketua kepada Syarikat Makanan Donghan?
Maafkan saya, tuan. Tapi...
Tuan.
Kami memerhatikan Encik Kang
dan kami dapat rasakan sesuatu yang luar biasa.
Jun-su? Apa?
Encik Kang dan Choi Gun-woo
sedang berjumpa dengan penyeludup dan pemalsu pasport.
- Apa? [ - Saya rasa ]
ia ada kaitan dengan Encik Jin.
Itu yang Jun-su buat?
[ Tuan, Cik Lim Hyun-a datang untuk berjumpa tuan. ]
Suruh dia tunggu.
Apa yang kamu buat ini?
Saya tak nak tunggu.
Hyun-a!
Ayah, saya Bella. Bukan Hyun-a.
Baiklah, Bella.
Kenapa kamu tiba-tiba datang ke sini? Ada yang tak kenakah?
Batalkan penggabungan antara Belle Ombre dan Antarabangsa Donghan.
- Apa? - Biar saya uruskan Belle Ombre.
[ Saya akan adakan pertunjukan fesyen solo ]
dan tunjukkan kepada ayah. Nilai saya dan Belle Ombre.
Apa yang kamu buat, Seol-a?
Sejak kakak balik, saya mahu pakai ini lagi,
tapi saya perasan ada yang terkoyak.
Saya cuba simpan sebab ia berharga, tapi...
Kakak tak sangka kamu boleh menjahit.
Saya perlu cuba.
Kalau saya terus berlatih, saya akan jadi lebih baik, bukan?
Mari sini. Kakak buat untuk kamu.
Kakak tak perlu...
Tengok betul-betul.
Begini.
Kamu jahit sebanyak ini...
Dan tarik semula.
Kakak memang nampak macam orang lain
semasa menjahit dan membuat pakaian.
Itu dia.
Dah siap.
Cepatnya kakak!
[ Seol-a. ]
Kita kena bangun awal esok untuk pergi berkhemah. Pergilah tidur.
Ayah, tengok ini!
Ada apa?
Yu-jin buat begini untuk kamu?
Tentu hebat kalau dia buat satu lagi.
[ - Betul tak, Seol-a? ] - Ya.
Itu takkan buat saya nak mulakan lagi.
Sebab Puan Jang?
Selepas awak hilang, saya jumpa Puan Jang.
Dia nampak sangat teruk.
Dia kata dia akan dapatkan semula Belle Ombre untuk pulangkan kepada awak
dan minta maaf.
Ketika saya dalam kesusahan selepas mak saya meninggal dunia,
Puan Jang bawa saya ke Paris.
[ Jaga-jaga dengan ruang itu! ]
[ Sengetlah. Fokus! ]
Beri perhatian!
[ Awak buat apa? Teruskan. ]
Saya habiskan setiap hari mengkaji rekaan fesyen
dan berdepan dengan kematian mak saya setiap hari.
Pada mulanya, ia terlalu sukar.
Tapi saya beritahu diri saya yang ini untuk mak saya.
Saya juga fikir yang Puan Jang berkeras dengan saya
demi mak saya.
[ Tapi... ]
Semua itu
supaya dia boleh kurangkan rasa bersalah dia sendiri.
Dia mahu balas budi atas pengkhianatan terhadap kawannya
yang menyayangi dia seperti seorang kakak,
melalui saya, anaknya.
[ Tapi dia gunakannya sebagai alasan ]
untuk naik semula.
Melalui Belle Ombre.
Saya tak tahu banyak tentang dia,
tapi saya rasa dia ikhlas terhadap awak.
[ Jangan difikirkan sangat. ]
Berhenti bercakap tentang Puan Jang.
Kita perlu bangun awal esok. Lebih baik saya tidur sekarang.
Selamat malam.
[ Yu-jin ada bersama saya di Perkampungan Seoha. ]
[ Jangan risau tentang dia. ]
[ Baguslah kalau begitu. ]
[ Tolong jaga Yu-jin ]
[ sehinggalah semuanya selesai. ]
Mak cik, pergelangan tangan saya sakit. Saya tak boleh buat apa-apa lagi.
Kenapa macam budak-budak?
Sedarlah dan mulakan.
Apa yang awak buat? Cepat!
Mak...
Awak cari siapa?
Awak tak ada mak!
Awak bersendirian dalam dunia ini.
Awak wujud seorang diri!
Mari. Sambung kerja.
Sedarlah.
Hidupkan mesin.
Kekalkan jarak.
Fokus kepada pergerakan jarum.
Itu dia. Bagus.
Yu-jin.
Awak diterima
di Antwerp.
Yakah?
Saya dah agak awak boleh buat!
Bagus.
Yu-jin.
Maafkan saya.
[ CHTV ]
Seung-mo.
Awak rasa
kita boleh buka restoran selepas beberapa hari?
Kita mesti jadikannya kenyataan.
Kenapa mereka lama sangat?
Cepat keluar!
Kakak tak sejukkah?
Apa maksud kamu? Fesyen ini penting
untuk melawan cuaca.
Aduhai, gaya memang perlu nampak hebat.
Kamu tak pernah dengar "swag"?
Sebab itukah awak pakai
skirt berlisu di depan Bella?
Tiada perkara khusus dalam fesyen.
Ikut saja gaya awak.
Betul.
[ Tapi awak mungkin terkena selesema ]
kalau awak duduk di luar lama-lama. Penggambaran ini panjang.
Jangan risau.
Aduhai!
Hyo-sook, awak tak apa-apa? Cepat pakai ini. Baik.
Saya kata saya tak apa-apa!
Aduhai.
- Aduhai! - Aduhai!
Yoon-ja! Perlahan sikit!
- Aduhai! - Perlahan sikit!
Semua orang dah sampai?
Kenapa awak tak bawa kereta?
Kereta kami rosak.
Kalau kita nak masak di sana,
kita perlukan semua ini.
Tak perlu susah-susah.
Dia juga cuba masukkan kayu api di sini.
Susah betul saya nak halang dia.
[ Tapi kita tetap perlukan pendiangan api ]
kalau nak pergi berkhemah. Aduhai.
Yoon-ja. Jangan risau tentang itu.
Ikut sini!
- Helo! - Mari sini.
Di sini.
- Helo! - Berhenti di sini.
Aduhai!
Saya tahu cita rasa awak bagus, Jang-dan!
Kem Masakan Cef Moon! Masukkan semua!
- Tolong saya angkat ini. - Okey.
Kenapa awak bawa pembersih vakum?
[ - Aduhai. - Hati-hati. ]
[ Hati-hati! ]
Ikut sini.
[ Saya akan jumpa penyeludup hari ini. ]
Apa ini? Awak sembunyikan sesuatu daripada saya?
Tentulah tidak.
Adakah...
Sebab awak gementar?
Aduhai, sebab saya tak tahu mana nak mula
untuk ajar mereka memasak.
Kenapa dia perlu aturkan semua ini?
Apa yang awak risaukan?
Awak akan ada di sana juga.
Ini cuma rancangan.
Baiklah.
Tapi, mereka tetap perlu lakukannya tanpa saya.
- Aduhai! - Nah.
Cantiknya! Itu dia.
Sedap tak? Tolong ambil satu untuk mak cik juga.
Bawah sikit lagi.
Awak pernah ke sini?
- Ini kali pertama. - Yakah?
Kamera di sini dah dihidupkan.
Nanti dulu...
Di sini.
Tak berat pun.
- Saya rasa lebih baik. - Ya.
Kita akan tidur di sini.
Jadi kita akan tidur di sini?
Baiklah. Bagus.
Saya pernah buat sebelum ini.
[ Kita akan gunakan ini. ]
[ Apa itu? Cantiklah. ]
- Yakah? [ - Ya. ]
[ Baiklah. ]
[ Tarik ini ke atas sedikit. ]
[ - Ya. Ikat di sini. - Okey. ]
Encik Choi?
[ Kem Memasak Cef Moon ]
[ Penyeludup sudah bersedia. ]
[ Kita ada dua hari lagi. ]
Berapa banyak yang kita perlukan?
Saya upah peguam untuk tarik balik
dana ekuiti peribadi Jaeil,
tapi itu akan ambil masa.
Saya akan cari jalan. Mari kita keluar.
Awak ingat amaran saya satu gurauankah?
Apa yang awak cakap ini?
Saya tak buat apa-apa sejak awak suruh.
Tak, bukan awak.
Saya maksudkan Jun-su.
Dia bekerja keras.
Awak tak beritahu dia yang dia akan jadi macam ayah dia?
Tolong jangan buat begitu.
Dia anak awak juga.
Sebab itulah saya datang ke sini untuk beri amaran kepada awak.
Apa yang saya boleh bantu?
Saya akan buat apa saja.
Tolong jangan apa-apakan Jun-su.
[ Tolonglah, saya merayu. ]
Jalan terus ke sini.
Bagus.
Saya potong lobak tanpa henti di sini.
Berapa lama kita perlu lakukannya?
Saya tahu cara penggambaran. Perlukah kita buat begini?
Seung-mo, tak bolehkah kita berhenti di sini?
Cef Moon, sudahlah. Tak ada gunanya.
Teruskan dan cencang dengan konsisten.
Pastikan semua saiz ini, okey?
Sekarang saya akan mula bercakap tentang menu.
Ini bukan menu utama kita,
tapi menu baru yang awak boleh buat di rumah dengan mudah.
Ayah, ia dibuat daripada sosej di sini?
Ya.
Perlukah masak ini? Ini sudah cukup bagus.
Mari bekerja.
Tolong panaskan kuali leper awak.
Okey.
Ambil sosej dan letak di atas kuali.
Kemudian, tuangkan kira-kira satu sentimeter air.
Awak tak perlukan minyak.
Teruskan masak sosej sehingga air tersejat.
Apabila air dah tersejat,
masak sosej sehingga garing.
Sebaik saja sosej masak, matikan api
dan pindahkan ke kuali lain.
Begini.
Lap kuali bersih-bersih untuk mula buat pilaf telur.
[ Baik, tuan. ]
Saya tak boleh tahan,
saya nak rasa.
Panasnya.
[ Sedapnya. ]
Ia sangat berjus.
Aduhai.
Ini latihan yang mencabar.
Perjalanan kita masih jauh.
Kita tak ada masa. Kita tak boleh uruskan restoran begini.
Awak kata ini restoran kita.
Kita perlu jual menu lain selain gukbap.
Awak ingat makanan itu main-main?
Jika rasa berubah walau sedikit pun, restoran gagal begitu saja.
Baiklah.
Tapi awak tak rasakah ini terlalu melampau?
Bukannya awak takkan kembali.
Awak nak ke mana?
Buat persiapan untuk kelas selepas makan malam.
Bertenang!
Kita sedang berkhemahlah!
Ada apa?
Saya tak ada banyak masa.
Jun-su,
beritahu mak jika kamu perlukan bantuan.
Mak terlalu lemah.
[ Mak cuma nak membantu, ]
jadi beritahu mak
kalau kamu perlukan apa-apa.
Mak.
Sebenarnya,
saya tarik balik dana ekuiti peribadi saya
[ untuk bayar upah Encik Jin, ]
tapi rasanya tak sempat sebelum tarikh akhir.
Berapa banyak yang kamu perlu?
Mak akan tolong kamu.
Terima kasih.
Jangan risau.
[ Bila dan di mana ]
pertukaran ini berlaku?
[ - Saya rasa saya buat dengan baik. - Susahnya. ]
[ Ini... ]
Saya dah cakap, kita tak boleh guna ikan ini kalau sediakan begini.
Buat sekali lagi.
Biar betul?
- Tunjuklah. - Ini sangat sedap.
Sangat tepat rasanya.
Cef Moon,
awak tak rasa kita bekerja terlalu kuat? Ini baru hari pertama.
Saya maksudkan diri awak dan orang-orang kampung yang lain.
Kita perlu bekerja keras. Hulurkan pisau itu.
- Biar saya buat. - Biar saya buat.
Saya dah cakap, bukan begitu.
[ Awak okey? ]
- Saya tak apa-apa. - Cef Moon...
Biar saya pergi basuh tangan.
[ - Kenapa ini? - Awak patut pegang dengan tangan, ]
Kenapa awak buat begini?
- Apa maksud awak? - Peliknya.
Kami ingat nak pergi berkhemah.
Awak cedera dan orang bekerja terlalu kuat kerana awak...
Apa?
Mereka juga perlu belajar memasak.
Kalau restoran itu milik semua orang dan bukan saya saja,
semua orang perlu pandai.
Itulah yang semua orang buat.
[ Mak Cik Yoon-ja sediakan bahan, ]
- Mereka gaduh? [ - Cik Byung-chun membasuh, ]
[ Mak Cik Pi kemas semuanya, ]
Bong-doo jaga tempat letak kereta dan Chul-nam uruskan duit.
Semua orang buat yang terbaik...
[ Mungkin Chul-nam tak pandai jaga duit. ]
[ Aduhai. ]
- Apa kita nak buat? - Semua ini salah saya?
- Ya, semuanya salah awak. - Tak guna.
[ Byeol-na, jangan terlalu sedih. ]
[ Tentu dia rasa tertekan ]
[ sebab dia guna nama restoran ibu bapanya. ]
[ Betul. Jangan sedih sangat ]
[ Tapi yang pasti, Cef Moon terlalu kasar. ]
[ Dia terlalu mengikut peraturan. ]
[ Donghan ]
[ Han Mi-young ]
[ Dua hari lagi, pukul 11:00 malam, ]
[ Pusat Pengagihan Pelabuhan Pyeongtaek. ]
Sememangnya
kasih sayang seorang mak.
Beri saya duit itu dulu.
Tengoklah sendiri.
Sempurna sekali.
Gelapnya. Bagaimana awak ambil gambar?
Tunggu.
Saya nak jumpa awak esok.
Apa maksud awak?
Ada orang sedang ekori kita.
[ Awak tertangkap? ]
[ Jangan risau. ]
[ Tapi saya akan jumpa dia esok. ]
- Esok? [ - Ya. ]
[ Dan ]
awak perlu jumpa Encik Jin
[ sebab mereka ikut saya. ]
Baiklah.
Syabas, semua!
Tak ada apa-apa.
Mari makan.
[ - Kita buat dengan baik. - Betul. ]
Cef ialah artis.
- Betul. - Perlahankan suara awak.
[ Sudah tentu. ]
[ Bukan itu maksud saya, jangan risau. ]
Kami merancang untuk siri warna biru klasik, warna tahun ini.
[ - Kita... ] - Itu terlalu klise.
[ Kami gunakan pelbagai jenis warna biru klasik... ]
Keluar.
- Apa? - Jangan datang lagi.
- Apa? - Cik,
pasukan perancangan ambil masa sepanjang malam untuk sediakan ini.
Cik Seo,
awak pun tak mahu kembali selepas mesyuarat seterusnya?
Maafkan saya.
Ini bukan pertunjukan Antarabangsa Donghan,
tapi pertunjukan Bella.
Saya tak mahu jumpa orang lain untuk mesyuarat ini
kecuali Cik Seo daripada mesyuarat yang seterusnya.
Saya akan siapkan rekaan,
jadi cari pasukan baru untuk mesyuarat seterusnya.
Saya cakap saya nak buat rekaan saya.
Baik, cik.
Mari kita keluar.
Ini saja? Aduhai.
Berikan kepada saya.
Syabas, semua.
Kita akan teruskan penggambaran di restoran tengah hari nanti.
- Apa? - Apa?
Awak nak pergi ke restoran?
Aduhai.
Tuan penerbit.
Saya rasa tak boleh buat rakaman hari ini.
[ Apa? ]
Kita tak boleh tangguhkan jadual kita.
Maafkan saya.
Tak apa.
[ Baiklah. ]
- Cef Moon! - Terima kasih!
- Awak memang terbaik. - Cef Moon!
[ - Ayuh! - Cef Moon! ]
Saya juga nak berhenti jika ada rakaman hari ini!
Saya pun sama.
Cef Moon memang pandai layan orang.
Sebab itulah dia dapat Byeol-na.
[ - Masuklah. ] - Baiklah.
Ini terlalu berat.
Aduhai.
Apa kita nak buat?
Jabatan Kewangan dah serahkan semua maklumat kepada kita
tentang kes-kes
melibatkan Encik Oh Jung-tae.
Apa kita nak buat?
Macam mana awak dapat semua itu?
"Semuanya"?
[ Ceritakan lagi. ]
Saya akan tuliskan laporan yang baik untuk awak.
Awak tahu hukuman awak akan dikurangkan kalau awak berterus terang, bukan?
Betul tak?
Entahlah. Saya tak tahu apa-apa!
Awak tak tahu? Baiklah.
[ Kalau semua itu ada dalam rekod awak, ]
[ jadinya lima, sepuluh, ]
lima belas tahun.
Nampaknya awak akan dipenjarakan sehingga tua.
Saya pergi dulu.
Sekejap.
Mereka nak jumpa pukul 9:00 malam ini. Saya akan hantar lokasinya.
Okey.
Saya patut lebih berhati-hati.
Saya minta maaf.
[ Tak apa, jangan risau. Saya akan beritahu apabila dah sampai. ]
Okey.
[ Apa? ]
[ Apa pendapat awak? ]
[ Penatnya. ]
[ Mari kita berehat. ]
Seung-mo,
apa yang awak buat?
[ Cepatnya berkemas? ]
Bukankah bertolak esok?
Kami akan berjumpa malam ini.
Apa?
[ Cik Jo ]
Ya, Cik Jo.
Seung-mo!
Ayah nak ke mana?
Byeol-na, kenapa dengan dia?
Dia nak ke mana?
Cik Jo telefon dia
dan dia berlari keluar begitu.
Bagaimana dengan Soon-mi?
Seung-mo!
Ayah nak ke mana?
Byeol-na, kenapa dengan dia?
Dia nak ke mana?
Cik Jo telefon dia
dan dia berlari keluar begitu.
Bagaimana dengan Soon-mi?
Apa maksud awak?
Kebakaran di Pungcheonok di Seoul bukan kemalangan?
Ingat lagi Oh Jung-tae, lelaki yang ditahan hari itu?
Dia lelaki yang teruk.
Apabila dia ditangkap, semua kes tak selesai berkaitan dengannya
disiasat sekali lagi
dan
satu daripadanya ialah
tentang kes kebakaran di Pungcheonok di Seoul.
Maksud awak, dia yang mulakan kebakaran itu?
Dia baru saja mengaku.
Di mana dia?
Kenapa?
Entahlah.
Saya buat apa yang disuruh.
Saya tak sangka ada orang akan mati.
Siapa yang suruh awak buat begitu?
Saya tak tahu apa-apa,
hanya Encik Jin yang tahu.
Encik Jin?
Tuan.
Kenapa?
Kita tak dapat hubungi
salah seorang pengintip kita sejak malam tadi.
Apa?
[ Cef Moon! ]
Awak nak ke mana?
Awak boleh latih kami malam ini.
Kami dah sedia untuk dilatih.
Ada sesuatu
yang saya beritahu awak semua.
Saya mungkin...
- tak boleh... - Kami ada sesuatu untuk ayah.
Kamu masih belum selesai?
Saya datang!
Apa ini?
Kami sediakan bekal makanan dengan resipi yang awak ajar.
Kami tak boleh jamin rasanya sedap.
Mesti pelik kalau rasanya sedap.
Hei, kita buat seperti yang diajar.
Kalau teruk, itu semua salah awak.
Kenapa beri kepada saya?
Kami perasan awak tak makan sejak semalam.
Kami dengar awak akan ke Seoul hari ini.
Makanlah sedikit dan semoga selamat sampai.
Mereka asyik tanya saya ke mana awak nak pergi.
Ia ada kaitan dengan ibu bapa awak, bukan?
- Apa? [ - Kami tanya ]
Soon-mi apa yang berlaku sebenarnya.
Kami tak tahu apa sebenarnya,
tapi nampaknya kami tak patut tahu.
Semoga berjaya.
Baiklah.
Tutup semua sebelum habuk masuk.
Tutup semua.
- Hati-hati. - Tutup semuanya.
Letakkannya di sini.
Yu-jin...
Saya kecewa.
Sampai hati awak rahsiakannya daripada saya?
Yu-jin.
Saya dah agak ada sesuatu yang tak kena
sebab perangai awak pelik sejak semalam.
Maafkan saya, Yu-jin.
Maafkan saya.
Saya faham. Ini tentang ibu bapa awak.
Tapi
janji dengan saya,
jangan berahsia mulai sekarang.
Saya akan balik nanti.
Okey.
Encik Kang, saya dalam perjalanan sekarang.
[ Okey, saya akan tunggu. ]
[ Helo. ]
- Gun-woo? - Mari sini.
Cef Moon.
[ Pasport ]
Saya pergi dulu.
Cef Moon,
jaga diri.
- Saya di sini sekarang. [ - Macam mana dengan Encik Jin? ]
Saya belum jumpa dia lagi.
- Saya tunggu di sini. [ - Hati-hati. ]
Baiklah.
Itu Encik Jin?
Subtitles by iQIYI Ripped by RuoXi Synced by 308Moune
[ Eccentric! Chef Moon ]
- Dia mati malam tadi. - Tak guna!
Awak nak pergi ambil semula Belle Ombre?
Tolong saya kali ini saja.
Kenapa kamu tamak sedangkan kamu tak berkebolehan?
Awak ingat awak boleh terlepas?
[ Saya nak tengok awak ]
bangkit semula.
[ Saya akan serahkan Belle Ombre. ]
Kenapa, ayah?
[ Buatlah apa yang awak nak buat. ]
Saya akan dapatkan semula apa yang dirampas daripada Yu-jin.
Saya juga akan balas dendam.