Sub bY iQIYI Resynced == ANANG KASWANDI ==
[Kandungan berikut mungkin tak sesuai untuk penonton bawah usia 19 tahun.]
[Budi bicara penonton dinasihatkan.]
[Program ini merangkumi iklan maya dan tidak langsung.]
[Nama, perniagaan, tempat dan kejadian yang disebutkan di sini adalah rekaan.]
Follow My IG @Anang2196_sub_indo
[Episod 3: Hubungan Tidak Sesuai]
Apa yang susah sangat?
Awak doktor yang berjaya.
Jadi, tak mungkin kerana duit.
Adakah
suami awak curang?
Saya cakap tanpa berfikir panjang.
Tapi, entah macam mana saya betul.
Saya rasa kita tak cukup rapat untuk bergurau.
Jadi, patutkah kita berbual secara serius?
Saya nak ke tandas.
[Suamiku]
[Awak tahu,]
[saya tahu apa yang awak buat 20 tahun lalu.]
Awak nak pergikah?
Tolong beri bil.
Minumlah segelas saja lagi.
Bila lagi saya akan bertuah?
Kenapa?
Awak fikir saya buat sesuatu pada minuman itu?
Saya tak tahu apa yang mengganggu awak,
tapi cerialah.
Terima kasih untuk minuman ini.
Kerana ia akan menjadi
sangat sukar sekejap lagi.
Apa maksud awak?
Entahlah. Awak akan tahu nanti.
Tak mungkin...
Nampak?
Saya dah cakap ia akan jadi sangat sukar.
[Telefon ini dimatikan.]
[Sila tinggalkan pesanan selepas bunyi ini.]
[Isteriku]
Awak dah bangun?
Boleh beri saya privasi untuk saya pakai baju?
Saya dah nampak semuanya.
Pakai sajalah.
Saya kata, pergi.
[Telefon ini dimatikan.]
[Sila tinggalkan pesanan selepas bunyi ini.]
[Helo?]
Jeong-hae.
Awak di mana sekarang?
Awak tak apa-apa? Tak ada apa-apa berlaku pada awak, bukan?
Tak ada apa-apa yang berlaku. Jangan risau.
Jadi, kenapa tak jawab telefon?
Maafkan saya.
Saya tak sedar telefon saya dimatikan.
[Jeong-hae.]
Awak di mana sekarang? Beritahu saya awak di mana.
Saya akan datang untuk ambil awak.
Tak perlu.
Jangan risau. Awak tidurlah dulu.
[Suamiku]
Jeong-hae. Nam Jeong-hae!
En. Ahn, ada masalahkah?
Tak ada apa-apa.
Saya dengar awak menjerit,
jadi, saya ingat awak dirompak.
Maafkan saya.
Jangan risau dan teruskan kerja awak.
Okey.
[Isteriku]
[Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi.]
Anggaplah ia tak pernah berlaku.
Apa?
Apa yang awak buat pada saya hari ini.
Apa yang saya dah buat pada awak?
Saya tak suka permainan kata.
Baiklah...
Awak fikir apa yang saya buat?
Awak tak perlu cuba sedaya upaya untuk berlagak kuat.
Bukankah lebih masuk akal
untuk awak rasa takut sekarang?
Awak salah orang.
Saya akan bunuh awak kalau awak buat perangai.
[Pada mulanya, saya rasa sangsi dengan wanita yang datang ke pengebumian itu.]
Mujurlah telefon dia didaftarkan di bawah nama saya,
jadi saya dapat lihat apa yang mereka berdua bualkan.
Tapi,
bukan perempuan itu.
Jeong-hae angkaranya.
Myeong-suk,
itu mustahil.
Awak sendiri pun tahu
Man-sik takkan buat begitu.
Dan juga, Jeong-hae
takkan buat begitu.
Walaupun benar mereka berdua berjumpa,
saya pasti ada sebab yang munasabah.
Orang kata
kepercayaan membawa kepada pengkhianatan.
Myeong-suk.
Saya akan tinggalkan Korea dalam masa seminggu.
Saya mahu rahsiakannya,
tapi saya rasa ia tak betul.
Suami saya sudah tiada,
tapi Jeong-hae
masih hidup.
[Analisis Laporan Mesej]
[Jumpa di Hongcheon sekitar jam 2:00.]
[Saya akan tunggu awak di sana. Terima kasih, Jeong-hae.]
[Saya tak begitu hebat.]
[Jeong-hae, terima kasih sebab layan saya dengan baik.]
[Chun Man-sik, Nam Jeong-hae]
[Analisis Laporan Mesej]
Awak tak pernah buat begini sebelum ini.
Saya sangat risau semasa saya tak dapat hubungi awak.
Jadi, janganlah telefon. Awak yang telefon dulu
tapi, tak cakap apa-apa.
Saya terus telefon semula, tapi telefon awak dimatikan.
Ketika masa yang singkat itu, macam-macam perkara yang teruk
asyik bermain di fikiran saya.
Saya ingat saya akan hilang akal.
Saya makan malam dan minum dengan rakan sekerja.
Saya tertidur di dalam kereta sementara menunggu pemandu yang ditetapkan.
Mungkin saya telefon dari dalam kereta ketika saya separuh lelap.
Saya tak ingat.
Mungkin awak bekerja terlalu kuat sejak kebelakangan ini.
Bagus menjadi seorang profesor,
tapi fikir tentang kesihatan awak dulu.
Sayang, maafkan saya.
Tapi, biar saya mandi dulu.
Okey.
Pergilah masuk dan mandi.
Terima kasih.
Jeong-hae, kalau kerja terlalu sukar,
berhenti saja.
Saya boleh sara awak dan Yu-bin dengan mudah.
Okey?
[Biar saya jelaskan.]
Saya bukan jenis yang mudah takut
kerana sedikit ancaman.
Biar saya jelaskan juga.
Saya tak rugi apa-apa,
jadi saya tak buat ancaman palsu.
Saya buat dengan betul.
[Mari jumpa malam ini. Ada perkara penting yang saya nak bincangkan.]
[Saya akan beritahu masa dan tempatnya kemudian.]
Awak akan balik awal hari ini, bukan?
Saya ada hal.
Saya nak makan malam dengan orang dari persatuan.
Saya takkan lewat.
Hei, awak ada apa-apa
untuk beritahu saya?
Beritahu apa?
Awak tahulah,
tentang hospital,
kawan-kawan, orang sekeliling awak, perkara seperti itu.
Bagaimana dengan awak?
Awak tak ada apa-apa nak beritahu saya?
Saya? Sesuatu untuk beritahu awak?
Siapa yang awak jumpa semalam?
Jeong-hae.
- Awak tahu... - Kalau awak tak jujur dengan saya,
saya juga tak boleh berterus terang.
Selamat tinggal.
- Awak tak apa-apa? - Tidak. Saya rasa macam nak mati.
Bangun dan buat gaya ini.
Lupakan saja. Saya tak nak buat. Awak sajalah yang buat.
Saya dah cakap. Awak akan jadi tua tanpa awak sedar. Mari sini.
Apa salahnya menjadi tua?
Usia saya hampir 50 tahun. Lebih pelik kalau saya tak jadi tua.
Awak tahu saya paling tak suka awak jadi tua.
Saya tahu. Saya tahu, tapi...
Awak dah tua. Kenapa saya tak boleh jadi tua?
Kenapa dengan saya nampak tua?
Saya tanya, kenapa dengan saya nampak tua?
Baiklah, saya akan buat.
Saya terima panggilan.
[Jang-hwan]
Hei, ada apa?
[Awak buat apa sekarang?]
Apa lagi? Saya sedang merakam video lucah.
- Kenapa? - Kenapa lagi?
[Fantastic Film]
Saya telefon nak suruh awak buat filem.
Filem? Filem apa?
Awak pernah dengar Fantastic Film, bukan?
Mereka sedang menghasilkan filem bernilai 10 bilion won.
[Awak jadi pengarah filem itu.]
Jangan main-main dengan saya.
Saya? Filem bernilai 10 bilion won?
[Tak apalah. Saya akan tanya orang lain.]
[- Selamat tinggal!] - Tunggu.
Saya cakap begitu sebab saya gembira.
Jadi, awak lapang malam ini?
Alang-alang begitu,
mari kita jumpa CEO dan bincangkan butirannya.
Okey. Boleh juga. Ke mana patut saya pergi? Pukul berapa?
Saya akan mesej alamatnya. Datang pada pukul 7:00 malam.
Okey. Baiklah. Terima kasih.
Terima kasih banyak. Terima kasih.
Saya takkan lupa. Terima kasih.
Dia dah letak telefon.
Ada sebab kenapa saya bermimpi indah.
Betul katanya.
Pawang dari Gunung Gyeryong kata
masa depan saya akan terbuka bila saya berumur 43 tahun.
Betul katanya. Dia memang betul!
Aduhai!
Mari kita pergi membeli-belah.
Membeli-belah? Kenapa?
Awak akan bertemu CEO.
Saya akan belikan awak sut.
Sut?
Gyeong-ja, awak memang...
[Klinik Urologi Jeongrip]
[Pengarah Jung Jae-hun]
[Senarai Pesakit]
Nak mula hantar mereka masuk?
Ya, mari mulakan.
Ya, tuan.
[Senarai Pesakit]
[Park Chun-bok]
- Masuklah. - Terima kasih.
Terkejut?
[Pakar Psikiatri Nam Jeong-hae]
[6:00 petang.]
[Saya akan tunggu awak di kafe di lobi.]
[Jumpa nanti.]
Kenapa? Teruk sangatkah?
Kita perlu tunggu keputusannya,
tapi, ia tak nampak bagus.
Tiada sebab untuk bersedih.
Makan ubat dan dapatkan rawatan, awak akan sembuh.
Yakah?
Saya tak perlu risau?
Kenapa baru sekarang awak datang kalau awak takut sangat?
Baguslah awak datang sekarang.
Saya ingatkan awak akan datang tahun depan.
Selepas melihat Man-sik pergi begitu saja,
ia sangat memberi kesan mendalam.
Dia buat baik ketika dia pergi.
Dia buat awak fikir tentang kesihatan awak
dan curang terhadap isteri awak.
Hei, bila... Saya tak curang dengan isteri saya.
Kalau awak suka mereka,
saya pasti awak akan curang.
Awak dan Hyeong-u dah tetapkan fikiran.
Awak makan ubat anti-keresahan.
Saya masih hidup disebabkan pil itu.
Saya masih rasa seram sejuk bila fikir tentang hari itu.
Jangan cakap tentang ini kepada sesiapa, okey?
Eun-sil akan bunuh diri kalau dia tahu.
Betul.
Kalau awak pengecut, kenapa awak mempertimbangkannya?
Tiada apa yang akan berlaku pada saya, bukan?
Saya perlu hidup lama.
Pu-reum baru berusia tujuh tahun.
Ada sesiapa yang layak untuk mati muda?
Jangan risau, ia takkan membunuh awak.
Saya percayakan awak.
Sudah tentu pesakit patut percayakan doktor.
Juga,
awak tak patut berasmara sehingga awak betul-betul sembuh, okey?
Saya tak boleh berasmara pun.
- Saya pergi dulu. - Okey.
Hei. Jangan beritahu kawan-kawan kita saya datang ke sini, okey?
Tentulah tidak. Kenapa saya nak beritahu mereka?
Chun-bok pergi jumpa awak?
Saya baru dapat tahu dia hidup dalam keadaan itu.
Saya kasihankan dia.
Teruk sangatkah?
Dia akan sembuh dengan rawatan, bukan?
Ia tak serius, bukan?
Paling teruk pun, dia takkan jadi lelaki lagi.
Apa?
Hei.
Awak seriuskah?
Chun-bok datang untuk peperiksaan prostat?
Bagaimana keadaan dia? Terukkah?
[Keputusan belum keluar lagi,]
tapi ia nampak serius.
Awak seriuskah?
Saya dah agak.
Saya suruh dia menjalani ujian lebih awal.
Awak juga patut tetapkan tarikh untuk datang ke sini.
Kenapa pula?
Apa maksud awak?
Saya tahu apa yang saya nampak.
Kalau saya nak buat ujian pun, bukan dengan awak.
Saya tahu apa yang saya nampak juga.
Baiklah. Suka hati awaklah.
Apa pun, jangan beritahu Chun-bok yang saya beritahu awak.
Selamat tinggal.
Aduhai. Kasihan Chun-bok. Apa kita nak buat?
Cepatlah. Kalau tak, saya takkan belikan sut.
Saya datang, sayang. Alamak.
Boleh tahan. Apa pendapat awak?
Boleh tahan.
Apa? Ada berapa sifar?
Ini tak masuk akal.
Aduhai.
Kami nak beli.
Terima kasih.
- Selamat tinggal. - Jaga diri.
Saya tak kisah pakai pakaian yang lebih murah.
Ambil kunci kereta.
Apa?
Jangan mengalah dan yakin. Jangan buat-buat dungu, okey?
- Sayang. - Awak patut bayar makan malam juga.
Beli yang paling mahal di sana.
Faham?
Cik Kang.
Aduhai.
Saya dah kata jangan panggil saya begitu.
Mak.
Mak? Aduhai.
- Mak. - Kenapa saya jadi mak awak?
- Saya nak susu awak. - Awak dah gilakah?
Aduhai.
Berikan saya susu awak.
Awak kata Kim Jun-yeon datang?
Ya. Dia sedang jumpa En. Ahn sekarang.
Nampaknya, semuanya akan selesai hari ini.
Nak saya bawa dia ke sini selepas itu?
Kenapa?
Saya fikir lebih baik awak ucap selamat tinggal pada dia.
Semua ucapan selamat tinggal tak patut diucap.
Suruh dia pergi tanpa cakap apa-apa.
Saya tak suka ucap selamat tinggal.
Ya, tuan.
- Pedihnya! - Aduhai.
Macam mana boleh kena awak? Sakitkah?
Tak. Tak sakit langsung.
Ini satu penghormatan. Ya.
"Penghormatan"? Tak mungkin.
- Awak boleh pergi. - Ya, tuan.
[Kekasihku Elle Kang]
Ya. Awak di mana, sayang?
Saya telefon sebab nak beritahu awak berita baik.
Awak tahu Large Chicken?
Apa? Ya.
Mereka telefon
untuk ambil saya bekerja.
Tapi, saya menolak sebab saya setia dengan awak.
Begitu.
Saya lelaki yang hidup demi kesetiaan.
Macam mana saya nak khianati persahabatan selama sepuluh tahun untuk wang?
Juga, High-Five Chicken ialah Kim Jun-yeon.
Betul tak?
Awak setuju?
Sudah tentu.
Betul.
Oh, ya. Saya akan benarkan awak uruskan pembaharuan kontrak saya untuk saya.
Okey.
Sebenarnya...
Isteri saya menopaus.
Saya kerap buat kerja rumah sejak awal tahun ini.
"Kerja rumah"?
Kerja rumah.
Ya.
Saya pergi dulu.
Tiba masa untuk anak bongsu saya pulang.
Okey.
Ada apa-apa yang awak nak cakap selain pembaharuan kontrak?
Tak ada.
Awak patut pergi.
Ya.
Awak tahu kenapa saya suka awak?
- Apa? - En. Ahn, awak agak
jujur dan sangat lurus walaupun pada usia awak.
- Tak perlu hantar saya keluar. - Okey.
- Jumpa lagi. - Okey.
Selamat tinggal.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal.
Selamat tinggal.
En. Yang ada di pejabatkah?
[Dia baru saja pergi.]
[Dia kata dia nak jumpa klien dan terus balik ke rumah.]
Okey.
[En. Ahn, awak agak]
[jujur dan sangat lurus walaupun pada usia awak.]
Kalau awak tak jujur dengan saya,
saya juga tak boleh berterus terang.
Jumpa lagi minggu depan.
Terima kasih, Dr. Nam.
Selamat tinggal.
Dr. Nam.
Seorang pesakit datang nak jumpa awak di saat-saat akhir.
Beritahu mereka kita dah selesai untuk hari ini.
Sebenarnya...
Apa patut saya buat?
Awak boleh pergi.
Apa yang awak buat?
Apa maksud awak?
Awak beritahu saya
untuk mohon rawatan secara rasmi jika saya mahu rundingan awak.
Awak nak
runding tentang apa?
Silakan,
En. Ahn Gung-cheol.
Isteri saya
berjumpa kawan saya dan bertukar mesej secara rahsia.
Patutkah saya buat-buat tak tahu
atau patutkah saya tanya dia kenapa dia buat begitu?
Saya percaya isteri saya
dan kawan saya bukan orang yang akan buat begitu...
Jadi...
Awak patut percayakan dia.
Saya patut percayakan dia?
Tanpa bertanya kenapa dia berjumpa dengannya?
Mereka berdua
mesti ada sebab tersendiri.
Tak bolehkah awak beritahu saya
apakah sebabnya?
Jeong-hae.
Awak kata awak tak boleh jujur dengan saya melainkan saya jujur dengan awak.
Kalau saya berterus terang,
awak akan berterus terang juga?
Saya tak jumpa rakan sekelas saya semalam.
Saya jumpa Myeong-suk.
[Analisis Laporan Mesej]
Ini senarai mesej dan rekod panggilan awak bersama Man-sik.
Boleh jelaskan apa yang berlaku?
Man-sik
datang kepada saya dua tahun lalu dan kata dia sedang bergelut.
Dia tertekan secara klinikal.
Keadaannya sangat teruk sehingga ubat
dan rundingan takkan membantu.
Dia minta saya rahsiakan daripada Myeong-suk
sebab dia fikir
Myeong-suk hadapi kesukaran kerana menopaus.
Man-sik
ialah kawan saya sebelum menjadi pesakit saya.
Saya mahu bantu dia mengatasinya. Sebab itulah
kami pergi ke rumah orang tua itu
dan menjadi sukarelawan bersama.
Nah. Nampaknya, awak suka makanan hari ini.
Awak nampak macam gadis muda.
[Semasa menjaga orang yang sakit dan patah hati,]
[Man-sik seolah-olah mendapat nafas baru.]
[Dia berusaha keras untuk mengatasi kemurungannya sendiri.]
Kalaulah saya tahu orang akan salah faham dengan kami...
Saya menyesal kerana tak beritahu awak lebih awal.
Saya tak kesal.
Saya datang ke sini sebab saya tak mahu
membuat kesimpulan.
Myeong-suk akan tinggalkan Korea minggu depan.
Apa kata awak jumpa dia dan beritahu dia sebelum dia pergi?
Okey, saya akan buat begitu.
Awak cakap awak ada rancangan untuk makan malam, bukan?
Jumpa di rumah nanti.
Jumpa nanti.
Jeong-hae.
Saya betul-betul tak salah faham.
Saya percayakan awak dan Man-sik.
Jadi,
tolong jangan fikir yang saya salah faham.
Okey?
Saya pergi dulu.
[Analisis Laporan Mesej]
Gung-cheol.
Sebenarnya, saya...
Saya nak buat pengakuan.
Kenapa awak tak beritahu saya?
Tengok ke mana awak nak jalan.
Hei, encik! Encik!
Aduhai.
Helo?
[Gung-cheol.]
Helo, Dr. Nam.
Helo.
Selamat menjamu selera.
- Awak dah sampai. - Ya.
Terima kasih kerana datang.
Jangan berterima kasih pada saya.
Ada apa-apakah?
Awak nak bercakap sambil berdiri?
Saya patut duduk.
[Duduk.]
Ambillah.
Tak mungkin ia sepucuk surat.
Ini duitkah?
[Cek Juruwang]
Kalau awak bayar saya banyak-banyak sekarang,
macam mana awak nak bayar jumlahnya nanti?
Tiada apa yang perlu dibayar lagi.
Ini kali pertama dan terakhir.
Saya rasa awak sentiasa ada keyakinan.
Itu bukan perkara yang baik.
Dengar sini baik-baik.
Saya tak tahu apa rancangan awak,
tapi putus asa sajalah.
Kalau awak beritahu orang apa awak buat pada saya, ia hanya memalukan saya.
Tapi, ia akan buat awak dipenjarakan. Awak faham?
Takutnya.
Saya tak terfikir tentang itu.
Kita jangan jumpa lagi.
Tolonglah keluar dengan saya.
Saya cintakan awak.
Jadi, tolonglah keluar dengan saya.
Apa?
Awak tak dengarkah apa yang saya cakap?
Saya dengar.
Sebab itulah saya ajak awak keluar dengan saya.
Awak ada kekasihkah?
Kekasih?
Hei, saya dah berkahwin.
Anak saya berumur 15 tahun.
Tak bolehkah suami orang ada kekasih?
Jaga sikit mulut awak. Mestilah tak boleh.
Kenapa pula suami orang ada kekasih?
Itu tak masuk akal.
Hei, awak...
Awak mengusik saya?
Awak tak berubah langsung, Gung-cheol.
Muka awak masih akan menjadi merah apabila awak malu.
Suara awak pun jadi nyaring.
Yakah?
Maafkan saya.
Saya gembira dapat jumpa awak lagi.
Saya rindu sisi diri awak yang ini.
Bagus.
Saya gembira melihat awak ketawa selepas sekian lama.
Gung-cheol.
Sebenarnya,
saya telefon sebab nak minta tolong.
Minta tolong?
Saya minta maaf sebab minta
selepas 20 tahun kita tak berhubung,
tapi...
Pinjamkan saya sedikit duit.
[Ambil duit ini.]
Saya dah cakap.
Ini kali pertama dan terakhir.
Jadi, ambillah sementara boleh.
Saya dah beritahu awak.
Apa yang saya nak bukannya duit. Saya nak awak.
Awak nak saya percayakan awak sedangkan tak ada sedikit pun keikhlasan?
Ingat ini.
Tak kira apa yang awak buat,
saya takkan biar orang jahat macam awak kawal saya.
Jaga kelakuan awak.
Mendengar awak berkata begitu
buat saya rasa nak buat perangai.
Tapi, saya berhenti di sini hari ini.
Betul.
Awak tahu kenapa wanita tua yang kaya suka budak jahat?
Sebab budak jahat lebih bagus daripada suami mereka.
Saya akan layan awak dengan baik juga.
[Fantastic Film]
Berapa lama lagi awak nak buat filem-filem yang murahan itu?
Sebenarnya...
Bukannya saya nak pun.
Tepat sekali! Percayalah,
saya akan jadikan awak seseorang daripada bukan sesiapa macam ini.
Awak nak merakam filem berkualiti tinggi, bukan?
- Filem berkelas tinggi. Betul tak? - Ya.
Saya akan benarkan awak merakam filem seperti itu!
Terima kasih, tuan.
Jangan panggil saya "tuan"!
Panggil saya "abang".
Ya, abang.
- Mari minum. - Okey.
Tak perlu berpaling! Kita lebih rapat daripada itu.
Minumlah dengan selesa.
Alamak.
Kenapa sut dia begitu nipis?
Hei, maaflah tentang itu.
Tak apa. Tak apa.
Awak boleh beli sut lain.
Baiklah.
Hei, saya dengar isteri awak...
Kang Gyeong-ja. Betulkah?
Ya.
Pada zaman dulu,
saya benar-benar mahu bersama Red Plum Kang Gyeong-ja.
Saya goda dia habis-habisan.
Dia lebih cerewet daripada yang disangka.
Isteri saya memang panas baran.
Saya dengar dia ada bar di Hajung.
Dia buka sebuah bar dengan muzik secara langsung.
Saya dengar ramai orang terkenal pergi ke sana.
Saya dengar ia menakjubkan. Yakah?
Mungkin.
Yakah? Kalau begitu,
saya patut pergi dan majukan perniagaan dia.
Apa kata kita pergi minum di sana minggu depan?
Kita boleh bincang tentang filem itu.
Ya, tuan. Saya akan layan awak dengan baik.
Ya! Saya dah suka budak ini.
Minum. Bagus.
Awak suka?
- Boleh tahan. - Bagus.
Bagus. Berhenti makan makanan segera.
Saya tahu ia menyusahkan, tapi masaklah sekali-sekala.
Saya nak masak kalau boleh.
Saya tak boleh tuang air panas ke dalam mi cawan pun.
Awak masih belum jumpa pembantu rumah?
Saya tawar untuk bayar dua kali ganda, tapi tiada siapa nak datang.
Apa salah saya?
Jadi, kenapa awak bercerai?
Apa salahnya tambah berat badan?
Awak satu-satunya lelaki yang ceraikan isterinya kerana berat badan bertambah.
Tak apa untuk mengahwini seseorang sebab dia kurus,
tapi, kita tak boleh ceraikan seseorang sebab dia gemuk?
Apa pun, fikirlah baik-baik.
Ubah sikap awak itu sebelum terlambat.
Cari wanita yang awak boleh bergantung sepanjang hidup awak
dan mulakan hidup baru.
Ada yang tak kenakah?
Apa?
Saya berterima kasih awak datang dan masak untuk saya,
tapi awak banyak berleter hari ini.
Daripada apa yang saya tahu tentang awak,
awak cakap tanpa henti begini kalau ada sesuatu yang tak kena.
Ada yang tak kenakah?
Saya begitu?
Ya, awak begitu.
Baiklah. Saya akan beritahu awak sebab awak berminat nak tahu tentang saya.
Saya nak minta tolong.
Saya dah agak. Ada apa?
Jae-hun, saya nak pinjam duit.
Kenapa awak perlukannya?
Jangan tanya perkara begitu.
Pinjamkan duit tanpa tanya sebabnya.
Nampak sangat.
Nampak sangat?
Ya. Hae-suk mungkin telefon, jadi awak mungkin jumpa dia.
Kamu saling bergurau tentang macam-macam.
Tiba-tiba dia nampak serius dan kata,
"Maaf sebab datang selepas 20 tahun dan minta ini, pinjamkan saya duit."
Bukankah begitu? Nampak sangat.
Meremang bulu roma saya. Macam mana awak tahu?
Saya dah agak bila dia nak bercakap dengan awak seorang saja di majlis pengebumian.
Begitu.
[Isteriku]
Hei, Jeong-hae.
Awak di mana?
Saya makan di rumah Jae-hun.
[- Awak di mana?] - Saya dah balik.
Awak tak ada rancangan untuk makan malam?
Saya dah habis makan awal.
Selamat menjamu selera.
Okey.
Macam mana kalau Jeong-hae tahu?
Saya tak fikir sejauh itu.
Kalau dia tahu, saya perlu beritahu dia hal sebenar.
Bolehkah awak mengendalikannya?
Tentu keadaan sangat sukar kalau dia terpaksa minta saya.
Macam mana saya boleh mengabaikan dia? Saya seorang lelaki.
Siapa peduli jika awak seorang lelaki?
Saya rasa lebih baik kita abaikan dia dalam keadaan begini.
Jae-hun. Hae-suk kawan kita.
Kita patut bantu kawan yang memerlukan.
Sebelum dia jadi kawan awak,
dia cinta pertama awak.
Penting sangatkah itu? Semua itu dah berlalu.
Kenapa saya perlu abaikan dia hanya kerana dia cinta pertama saya?
Ada banyak sebab,
tapi sebab terbesar adalah
awak tak ada duit.
Sebab itulah saya minta tolong awak.
Tolonglah saya.
Entahlah.
Saya tak nak tolong awak
dan akhirnya Jeong-hae membenci saya juga.
Saya akan cakap saya tak pinjam daripada awak.
Jae-hun.
Saya janji. Janji. Cop. Salin.
Jae-hun.
- Eun-sil. - Ya?
Sebaik saja saya mati,
jangan tinggal seorang diri. Cari lelaki yang baik dan kahwini dia.
Apa maksud awak? Kenapa pula awak akan mati?
Awak cakap Jae-hun kata awak tak apa-apa.
Saya tak kata saya akan mati sekarang.
Saya rasa saya akan mati dulu sebelum awak,
jadi, jangan menderita seorang diri.
Saya nak awak hidup bahagia.
Jangan risau.
Kalau awak mati, saya juga akan mati.
Hidup akan jadi terlalu bosan tanpa awak.
Saya patut dapatkan banyak insurans nyawa seperti yang awak cakap.
Sayang. Apa kena dengan awak ini?
Sebab saya suruh awak dapatkan insurans nyawa lagi?
Saya dah minta maaf.
Saya menyesal cakap begitu.
Apa gunanya pembayaran insurans kalau saya tak ada awak?
Eun-sil.
Awak memang disayangi.
Awak jumpa lelaki tak berjaya macam saya
dan menderita.
Saya benar-benar minta maaf.
Hentikan!
Kalau awak cakap begitu lagi,
saya akan bunuh diri saya juga...
Alamak. Sayang!
Alamak.
Maafkan saya.
Tak apa.
[Awak dah sampai rumah?]
[Fikir tentang saya sebelum kau masuk tidur.]
[Saya akan fikir tentang awak sebelum saya masuk tidur.]
[Kalau awak hantar mesej begini lagi]
[Kalau awak hantar mesej begini lagi,]
[saya akan buat awak menyesal.]
Kita lihat siapa yang akan menyesal.
[Tayangan slaid]
Apa ini? Orang gila mana yang hantar gambar kepada saya?
Gambar apa?
Apa?
Tak ada apa-apa. Jangan tengok.
Saya nak ke bilik air.
Awak nak cakap sesuatu?
Ada apa?
Jeong-hae.
Awak...
Ada apa?
Awak...
Awak akan balik lewat hari ini?
Tak, saya tak ada rancangan. Kenapa?
Kalau begitu, awak nak makan malam?
Awak tak ada perjumpaan hari ini?
Ya, ada.
Tapi, saya nak keluar makan malam dengan awak.
Baiklah.
Saya akan ke hospital
selepas saya habis kerja.
6:00 petang okey?
Ya.
[Awak kata awak akan uruskannya.]
Apa yang awak uruskan?
Kenapa pasukan perhubungan awam fikir
Kim Jun-yeon modelnya?
Kenapa?
Apa ini? Awak guna hak awak untuk berdiam diri?
Awak nak perbaharui kontrak dia?
Hei. Ahn Gung-cheol! Awak nak terus buat begini?
Seluruh pasukan awak perlu dipukul untuk awak belajar daripada kesilapan.
Apa awak cakap?
Apa?
Kenapa dengan mata awak?
Saya fikir tentang perkara lain.
Apa awak cakap?
Boleh ulang sekali lagi?
Tak. Saya tak cakap apa-apa pun.
Saya faham, jadi awak boleh pergi.
Apa?
Saya faham maksud awak,
jadi saya akan fikirkannya.
Sambung kerja.
Ya, tuan.
Dia ubah sudut dia dan buat saya rasa rendah.
Dia benar-benar profesional.
Janganlah begitu. Beli sajalah.
Ada rancangan yang sesuai untuk orang sebaya kita.
[Chun-bok, saya agak sibuk sekarang.]
Yakah? Kalau begitu, beritahu saya bila awak lapang.
Saya akan pergi jumpa awak.
- Mari kita minum teh... [- Saya akan telefon awak.]
Kyeong-hwan. Helo?
[Shim Jeong-ju, Yun Geon-yeong]
[Kim, Seung-hyeon, Seo Jeong-hyeon]
[Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi.]
[Sila tinggalkan pesanan selepas bunyi ini.]
Pergilah pada sesiapa yang boleh. Melutut,
merayu atau ugut mereka.
Berapa kali saya nak beritahu awak
untuk buat apa saja dan naikkan jumlah awak?
Awak bukannya muda lagi.
Awak akan berumur 60 tahun tak lama lagi.
Bukankah awak patut merancang untuk bersara?
[Song Hyeon-min, Park So-yeon, Jang Su-jin]
[Jeong Seok-yeong, Park Jong-hyeon]
Satu carian ringkas dan ia beritahu kita
polisi insurans apa yang kita perlukan
dan apa yang berlebihan serta membazir.
Jadi, orang...
Chun-bok, cakap saja apa awak nak cakap.
Okey.
Jadi... Kami ada produk baru.
Jadi, saya nak beritahu awak tentangnya.
Saya bukan kata awak mesti dapatkannya.
Sebenarnya, polisi insurans saya dah matang.
Jadi, saya nak memohon yang baru. Baguslah.
Yakah?
Patutlah saya datang ke sini.
Tepat pada masanya.
Tengoklah.
Awak akan tahu nanti.
Kalau itu panggilan penting, nak saya tunggu di luar?
Tak apa.
Sebenarnya, saya ada banyak janji temu.
Sila pilih tiga
yang awak fikir bagus untuk saya.
Tiga? Terima kasih, Jeong-hae.
Terima kasih banyak. Awak sibuk, bukan?
Saya akan uruskannya
dan beritahu apa yang saya perlukan daripada awak.
- Okey. - Selamat tinggal.
- Hati-hati. - Okey. Jangan keluar.
Selamat tinggal.
Terima kasih, Jeong-hae. Saya takkan lupakan ini.
[Panggilan terkini]
[Sekat nombor]
[Tiada subjek]
[Semuanya okey? Saya hantar semua ini kepada suami awak semalam.]
[Semuanya okey?]
[Saya hantar semua ini kepada suami awak semalam.]
[Saya tahu awak akan telefon.]
Betulkah awak
hantar kepada suami saya?
[Mari jumpa lepas kerja.]
[Kalau tak, saya akan sebarkannya di hospital.]
Awak dah gila.
[Awak baru sedarkah?]
[Saya akan hantar alamatnya.]
[Ahn Gung-cheol]
[Tiada subjek]
Baiklah.
Mari jumpa Jeong-hae nanti
dan tanya dia. Itu saja caranya.
[Isteriku]
Hei, Jeong-hae.
Maaf.
Tapi, saya tak boleh makan malam hari ini.
Kenapa? Ada yang tak kenakah?
Saya ada hal kecemasan.
Hal kecemasan?
Saya akan jelaskan segalanya di rumah.
Helo? Jeong-hae?
Awak buka klinik?
Hutang itu membebankan saya.
Pinjamkan saya sedikit duit.
- Tolonglah. - Hei.
Tahniah kerana menjadi ketua. Saya dah agak awak akan berjaya.
Saya juga. Tahniah.
Ia tanda untuk jadi tua.
Tak guna.
Kenapa awak sangat bermaruah walaupun dengan cara awak bermegah?
Hei. Ketua psikiatri di hospital universiti terbaik di negara kita
seolah-olah dewa.
Jangan cakap begitu.
Semua itu dah berlalu.
Mereka kekurangan pekerja, jadi dia lebih rajin daripada semasa dia jadi pelatih.
Jadi, itulah yang mereka maksudkan tentang ketua yang sentiasa bertugas.
Betul. Itu tentang saya.
Apa pun, saya dengar awak baik-baik saja.
Mengikut khabar angin, awak buat banyak duit dalam bidang itu.
Tak sampai tahap itu.
Saya nak beli sebuah bangunan kecil di Gangnam.
- Gangnam... - Gangnam?
Ada satu yang dijual murah, jadi kami sedang berunding.
Ia 20 tingkat.
Hei, maaf.
Awak sengaja buat begitu?
- Saya tak... - Awak tak apa-apa?
Jangan risau. Tak apa.
Saya nak ke bilik air.
Okey. Patutkah saya ikut...
Cemburunya saya. Bagus juga jadi kaya.
Dia maksudkan dua tingkat, bukan?
Tak, 20 tingkat.
Ya, 20 tingkat.
- Bagus juga jadi kaya. - Di Gangnam?
Berapa nilainya? 10 bilion won?
Budak tak guna. Kalau dia cemburu, cakap sajalah.
Baju ini mahal.
Saya menipu saja. Mungkin saya patut cakap 30 tingkat.
Awak dah sampai.
Dia kata dia suka Hae-suk.
Mak kenal dia, bukan?
Kawan saya yang cantik dan berkeyakinan.
Mereka akan keluar.
Saya patut gembira untuk mereka,
tapi, kenapa ia begitu menyakitkan?
[Mendiang Seo Kyeong-hui]
[Profesor Han Eung-sik di Universiti Yeonggang Ditemui Mati di Pejabat]
[Menjalinkan Hubungan Tidak Sesuai dengan Pelajar]