Sub bY iQIYI Resynced == ANANG KASWANDI ==
[Kandungan berikut mungkin tak sesuai untuk penonton bawah usia 19 tahun.]
[Budi bicara penonton dinasihatkan.]
[Program ini merangkumi iklan maya dan tidak langsung.]
[Nama, perniagaan, tempat dan kejadian yang disebutkan di sini adalah rekaan.]
Saya yang bunuh dia.
Apa awak cakap?
Saya kata saya yang bunuh dia.
Follow My IG @Anang2196_sub_indo
Saya tak berniat nak bunuh dia.
Saya tolak dia sebab marah,
tapi itulah yang berlaku.
Awak tolak dia sebab marah dan dia mati.
Kenapa awak marah sangat?
Hei, Ahn Gung-cheol.
Saya tanya kenapa awak marah.
Lelaki itu
telah melakukan sesuatu
yang sangat teruk kepada isteri saya.
[Episod 4: Rahsia yang Lebih Kejam daripada Kematian]
Ada sesuatu mengganggu awak kebelakangan ini?
Awak sentiasa bertenaga, tapi awak nampak muram.
Saya nampak begitukah?
Tapi yalah, dia baru saja meninggal dunia.
Kalau awak senyum pun, ia tak ikhlas.
Hidup memang teruk, bukan?
Ada banyak poket di dalam baju yang awak pakai,
tapi semuanya kosong.
Awak demam?
Saya tak demam. Ada sesuatu di dalam tekak saya.
Begitu.
Bila saya jumpa kamu semua,
saya hanya mampu tersenyum.
Kami tak matang, bukan?
Kami patut jadi matang.
- Jangan jadi matang. - Apa?
Jangan jadi matang.
Hiduplah sesuka hati awak.
Saya jadi matang dan hidup ini langsung tak menyeronokkan.
Jangan buat begitu.
Kalau begitu, kami akan terus hidup begini.
Semuanya salah awak sekarang.
[Jae-hun]
- Hai, Jae-hun. - Hei. Awak di mana?
[Saya di O.W. Saya sedang minum]
[dengan pemiliknya.]
Kalau awak dah selesai dengan pertemuan awak, datang ke sini.
Hei, Gung-cheol.
Sebenarnya...
Ada apa?
Saya di Hotel Sky sekarang.
Hotel Sky? Dan?
Tak apalah.
Ada apa? Cakaplah.
Sebenarnya...
Saya nampak Jeong-hae di sini.
Dia naik lif dan naik ke bilik.
[Saya ada hal mustahak.]
[Saya akan jelaskan semuanya di rumah.]
Jae-hun.
Boleh awak buat sesuatu untuk saya?
Apa?
Saya akan ke sana sekarang.
Jadi, tolong
perhatikan Jeong-hae sehingga saya sampai.
Buat apa saja yang perlu. Tolonglah.
Tolonglah.
Encik, saya ada hal kecemasan. Berapa harganya?
Bayar lain kali. Pergilah.
- Okey. - Aduhai.
Hei, Gung-cheol!
- Ya? - Saya tahu tentu sukar,
tapi bertabahlah.
Baiklah.
Awak dah sampai.
Hei, Gung-cheol.
Hei, Jae-hun, mana Jeong-hae?
Maaf, saya terlepas dia.
Awak nampak dia pergi ke tingkat berapa?
Di tingkat 35.
Okey, tingkat ke-35.
Hei, Gung-cheol.
Hei, Gung-cheol. Hei.
Hei.
Beritahu saya apa yang awak nak.
Saya dah beritahu awak. Keluar dengan saya.
Awak ingat saya akan percaya?
Kenapa awak tak percaya?
Kenapa saya nak percaya kata-kata orang tak guna?
Sebelum ini awak panggil saya budak jahat.
Saya orang tak guna kali ini?
Apa awak akan panggil saya lain kali?
Apa agaknya, ya?
Tiada lain kali.
Ini kali terakhir.
Marilah.
Jangan berlagak kuat lagi.
Awak akan datang kalau saya telefon lagi macam hari ini.
Seronokkah
main-main dengan wanita tua?
Ya, ia menyeronokkan.
Kuat betul awak tampar.
Tapi maaflah,
saya benar-benar terangsang bila awak pukul saya.
Hei, cik. Boleh saya mahukan awak lagi?
Mahukan saya lagi?
Saya tahu awak tak buat apa-apa selepas awak tanggalkan pakaian saya.
Tapi, awak hantar gambar-gambar itu kepada suami saya.
Beritahu saya.
Apa sebenarnya yang awak nak?
Duit atau merosakkan keluarga saya?
Boleh saya bantu?
Maafkan saya.
Maaf.
Orang-orang ini.
Maafkan saya.
Saya ada wain yang awak pesan.
- Terima kasih. - Terima kasih.
- Jeong-hae. - Cepat.
Apa yang awak buat?
- Jeong-hae! - Tolong hentikan.
- Jeong-hae! - Awak perlu berhenti.
- Mari. - Apa yang awak buat?
- Kami minta maaf. - Tunggu.
- Awak perlu pergi.
- Maaf. - Jeong-hae!
- Mari. - Jeong-hae!
Nak minum wain?
Ini wain kegemaran awak,
betul tak?
Minumlah.
Ia akan menenangkan awak.
Dengar sini baik-baik.
Kalau awak teruskan begini,
saya akan rendam awak dalam darah, bukan wain.
Hei! Lepaskan saya!
Kenapa awak terus buat saya marah?
Awak nak saya buat sesuatu pada awak, bukan?
Apa patut saya buat? Perkara biasa membosankan, bukan?
Lepaskan.
Hei, cik. Boleh tahan.
Memang benar awak rendam saya dalam darah.
Ya, awak hebat!
Ingat apa yang saya cakap.
Saya akan betul-betul bunuh awak.
Saya nak 500 juta won.
Apa?
Kalau awak tak nak keluar dengan saya,
beri saya 500 juta won.
Saya akan jauhkan diri dari hidup awak selama-lamanya.
Sekarang, awak tunjukkan diri awak yang sebenar.
Awak fikir saya akan beri awak 500 juta won
hanya kerana gambar-gambar dungu itu?
Kalau awak tak nak beri, janganlah beri.
Kalau awak tak beri pun,
ayah awak akan beri.
Dia takkan berdiam diri saja
sebab saya menyebarkan gambar anaknya tanpa pakaian.
Telefon polis kalau awak mahu.
Saya akan sebarkan ke seluruh hospital awak
dan syarikat suami awak.
Boleh awak beritahu saya apa yang berlaku?
Ada sesuatu yang tak kena dengan Jeong-hae, bukan?
Pasal lelakikah?
Bukan begitu.
Jadi, apa dia?
Kamu berdua bergaduh?
Dia dapat tahu yang awak pinjamkan Hae-suk duit?
Jae-hun.
Mari kita minum saja hari ini.
Baiklah. Saya pun nak begitu.
Betul.
Saya boleh ke sekolah anak awak juga.
Apa nama dia, ya? Yu-bin?
Hidupnya akan musnah sama seperti hidup saya.
[Do-hae]
Ada apa pada waktu begini?
[Ada perkara penting yang saya nak cakap dengan awak.]
[Esok awak lapang tak?]
Awak masih berjaga?
Saya patut masuk tidur.
Jeong-hae.
Ada apa-apa
yang awak nak beritahu saya?
Awak kata awak akan beritahu saya segalanya di rumah.
Awak cakaplah dulu.
Ini gambar apa?
Jeong-hae, saya bukan nak mendesak awak.
Saya tak ragu-ragu.
Saya tanya sebab saya risau.
Jadi tolong jangan menderita seorang diri
dan beritahu saya semuanya dengan jujur.
Jeong-hae.
Gambar itu...
Ia diambil pada hari semasa
awak tak dapat hubungi saya.
Saya tertekan pada hari itu,
jadi, saya pergi minum seorang diri di bar yang selalu saya pergi.
Ketika saya ke tandas,
orang yang duduk di sebelah saya letak dadah dalam minuman saya.
Bila saya sedar,
saya berada di rumahnya.
Saya sudah pun berada dalam keadaan itu.
Mari.
- Ke mana? - Ke mana lagi?
Kita akan laporkan kepada polis dan pastikan dia ditangkap serta-merta!
Bertenang. Yu-bin dah tidur.
Saya akan bertenang. Mari bincang dalam perjalanan ke balai.
Apa gunanya
- untuk laporkannya? - Apa maksud awak?
Orang tak guna macam dia patut hidup dalam penjara seumur hidup.
Tolonglah.
Biar saya uruskan.
Macam mana awak nak uruskannya?
Dia hantar gambar ini kepada saya selepas apa yang dia buat!
Macam mana awak nak uruskan orang macam dia?
Macam mana awak... Macam mana awak nak uruskannya?
Saya boleh lakukannya. Jadi...
Tolonglah jangan buat apa-apa.
Macam mana saya tak buat apa-apa?
Saya suami awak!
Macam mana saya nak duduk diam?
Pergi ke sana dan bunuh dia saja tak cukup.
Macam mana saya nak duduk diam?
Inilah sebabnya.
Awak hanya akan memburukkan keadaan.
Awak sendiri yang cakap.
Awak tak mendesak atau meragui saya.
Awak cuma risaukan saya, bukan?
Saya merayu.
Kalau awak nak yang terbaik untuk saya,
biar saya yang uruskan.
Maafkan saya.
Saya tak pernah bayangkan
perkara yang sangat teruk
akan berlaku kepada saya.
Tapi, sayang...
Saya...
Saya lebih takut tentang
dunia dapat tahu.
Tolonglah.
[Cik Kang Gyeong-ja]
Hei.
Jadi, kamu masih hidup. Kamu di mana?
Saya jumpa kawan sekolah yang dah lama saya tak jumpa.
Kami minum bersama dan saya tidur di rumahnya.
Kawan? Kawan yang mana?
Seseorang yang mak tak kenal. Saya balik kejap lagi. Jumpa nanti.
Tunggu...
Tengoklah. Dia memang pelik.
Kawan dia itu perempuankah?
Taklah. Bukan.
Anak awak sedang dalam kesukaran.
Jangan syak dan jangan membebel.
Aduhai.
Minumlah dengan selesa.
Alamak.
Sut ini mahal.
Dia takkan menangis begini kalau saya mati sekalipun.
Aduhai.
- Hei. - Awak dah sampai. Masuklah.
Tak apa. Chun-bok sedang tunggu di bawah, jadi saya perlu cepat.
Okey. Tunggu sekejap.
Okey.
Nah.
Gyeong-ja.
Ini yang terbaik untuk mesyuarat PIBG.
Aduhai. Terima kasih banyak, Gyeong-ja.
Kenapa awak berterima kasih pada saya? Ia bukannya baru pun.
Chun-bok mesti tunggu lama. Awak patut cepat.
Okey. Terima kasih banyak.
Saya akan pulangkannya sebaik saja mesyuarat selesai.
Terima kasih. Terima kasih banyak.
- Semoga berjaya. - Terima kasih.
Masuklah. Terima kasih.
Saya pergi dulu. Terima kasih.
Itu beg yang mahal itu?
Ya. Sayang, tengoklah.
Lihat kualitinya, warna dan rekaannya. Hebat, bukan?
Saya pun tak tahu.
Aduhai.
Awak cuma bawa beg bimbit yang lusuh.
Apa yang awak tahu?
Baunya juga harum.
Saya sangat gembira.
Awak gembira sangatkah? Ia bukan milik awak pun. Awak cuma pinjam saja.
Tiada siapa akan tahu saya pinjam.
Juga, ia akan berada dekat dengan saya hari ini.
Ia milik saya untuk hari ini.
Tunggu sajalah. Saya akan belikan yang sama tak lama lagi.
Awak dah gilakah? Awak tahu berapa harganya?
Siapa peduli berapa kosnya?
Awak sangat gembira meminjamnya untuk sehari. Saya patut beli walaupun mahal.
Sayang, saya lebih suka pinjam,
jadi janganlah beli.
Kalau awak ada duit untuk beli ini, beri saya secara tunai.
- Okey? - Eun-sil.
Saya mungkin tak kaya, tapi saya mampu guna sejuta won
untuk isteri saya yang muda dan comel.
Apa? Sejuta won?
Kenapa? Saya keterlaluankah?
Sayang, beg ini
bernilai lebih daripada sepuluh juta won.
Apa? Harganya sepuluh juta won?
Untuk sebuah beg?
Awak memang tak tahu apa-apa.
Eun-sil.
Awak patut layan Gyeong-ja dengan baik.
Jangan buat apa-apa yang buat dia marah, okey?
Baiklah.
Kalau dia suruh saya buat-buat mati, saya akan buat.
Bagus.
Saya patut layan Hyeong-u dengan baik juga.
Ya, betul.
Hei, Sunny.
Telefon Jenny dan minta dia bawakan bir sejuk.
- Okey. - Lima juta won.
Bertaruh.
Ini 1, 2, 3, 4, 5 juta won.
Saya akan atasi lima juta dolar awak
dan naikkan sepuluh.
Saya akan atasi lima juta awak serta sepuluh juta dolar awak
dan tambah 20 lagi.
Saya bertaruh.
Saya takkan bertaruh.
Saya juga.
Baiklah.
Saya bertaruh juga.
- Aduhai. - Baiklah.
Ini dia kad tersembunyi.
Aduhai.
1, 2, 3...
Okey.
Semua sekali.
Bertaruh.
Tiga jenis.
Semua, saya ada empat jenis! Empat raja!
Permainan yang baik, semua.
Sekejap.
Saya ada empat sat.
Tak guna.
Tak guna! Nasib malang apa ini?
Apa yang awak buat?
Apa? Kenapa?
Hei! Berani awak?
Awak nak matikah?
Maafkan saya.
Saya faham awak kalah, tapi ini salah.
Awak tak ada ibu bapa untuk mengajar awak?
Awak tak patut menyumpah depan orang yang cukup tua untuk jadi ibu bapa awak.
Betul tak? Aduhai.
Awak patut jadi orang yang baik.
Aduhai.
Tekak saya rasa kering,
jadi saya nak pergi minum soju.
Hei, beri bahagian kami.
Ambil ini.
Ini untuk yang bongsu.
Kalau awak hina seseorang tanpa ibu bapa
sebab dia tak ada ibu bapa, dah tentulah dia akan marah.
Siapa awak untuk suruh saya jadi orang yang baik?
Dah cukup panas, tapi awak buat saya naik angin.
Hei.
Orang macam awak tak layak untuk menang duit.
Faham?
Mari lihat.
Nah.
Ini bahagian awak, orang tua.
[Saya dah kata.]
Dia gadis yang baik. Awak patut jumpa dia.
Tak apa. Saya betul-betul tak berminat nak jumpa perempuan lain.
Buat keputusan selepas awak jumpa dia.
Di sini.
Perkenalkan diri awak dan cakap dengan dia.
Okey. Saya Kang Ji-uk.
Saya Kang Mi-ra.
Biar betul.
- Saya nak ke bilik air. - Okey.
Semoga berjaya.
Dia sangat seksi.
Saya pergi dulu.
Saya ada latihan pada awal pagi.
Balik lambat sikit.
Saya bekerja keras untuk mengaturkannya, tak guna.
Hei. Dah banyak kali saya beritahu awak yang saya tak nak kenal dengan wanita.
Jangan nak berlagak sangat, budak tak guna.
Awak bukan sesiapa. Berani awak jual mahal?
Hei. Awak rasa jadi mahir dalam sukan mengubah status awak?
Orang seperti kita yang tak tahu siapa bapa kita
patut berjaya dalam hidup dan mati saja. Faham?
Minumlah.
Minum.
[Yakah? Dia betul-betul nak makan malam nanti?]
[Betul.]
[Tapi dengan satu syarat.]
Apa syaratnya?
Dia nak isteri awak sertai kita.
- Isteri saya? Kenapa? - Kenapa lagi?
Dia kata dia pernah jadi peminatnya. Peminat fanatik.
Macam mana? Awak nak datang dengan dia atau tidak?
Sudah tentu saya akan datang dengan dia.
Okey. Jumpa nanti.
[Jang-hwan]
Saya akan pergi dengan awak.
Apa? Ke mana?
Saya dah dengar semuanya. CEO nak saya ke sana juga, bukan?
Tak apa. Awak perlu ke bar.
Kita boleh ke bar kita selepas makan malam.
Yakah? Saya sangat berterima kasih kalau begitu.
Saya akan tempah restoran tradisional Korea yang lazat.
Gyeong-ja, awak memang terbaik.
Awaklah penyelamat saya.
Saya akan jana beberapa ratus kali ganda daripada harga sut itu.
Apa-apa sajalah. Pastikan dia melibatkan diri hari ini.
Jangan meleret macam orang dungu.
Tidak. Saya memang bercadang begitu pun.
Budak ini. Okey. Jumpa nanti.
Selamat jalan, bos!
Saya sayang awak, bos!
Ayah. Ada apa? Ada yang tak kenakah?
Apa?
Tak ada apa-apa.
Awak nak ke mana?
Saya terlupa saya ada rancangan untuk main golf.
Awak nak pergi main golf?
Saya akan balik awal.
Hati-hati, mak.
Jangan membaca saja. Bersenam juga.
Okey.
Jangan keluar.
Yu-bin! Ayah ada janji temu penting.
Jadi, ayah perlu pergi!
Letak apa saja yang kamu tak habiskan ke dalam peti sejuk.
Ayah dah potong buah dan balut. Ada dalam peti sejuk.
Keluarkan dan makan, okey?
[Chuncheon, Hongcheon, Injea]
Jeong-hae, saya ada di belakang awak.
Jangan takut.
Tunggu hingga saya jumpa awak.
Saya akan bunuh awak.
Tak guna. Biar betul?
Helo.
Apa yang awak nak cakap pada saya?
Mari masuk dulu.
Dia duduk begitu sepanjang hari sekarang.
Saya rasa
dia sedang menunggu
Man-sik.
Ini cognac yang raja Perancis suka.
Biar saya
tuangkan awak segelas.
Itu minuman keras yang sangat mahal.
Tolong lihat Hyeong-u baik-baik.
Saya tak cakap begini sebab dia suami saya.
Pengarah berbakat macam dia susah untuk dicari.
Saya akan lihat sama ada dia bagus atau tidak.
Awak dah tak berlakon dalam filemkah?
Awak boleh tahan juga.
Apa kata awak berlakon dalam filem lagi
sebelum awak jadi lebih tua?
Saya hargai niat awak,
tapi, dah lama saya berhenti berlakon.
Sayangnya.
Susah nak cari pelakon dengan sifat ghairah macam awak.
Apa filem awak yang terkenal itu? "Red Plum"?
Betul tak?
Ya.
Awak ingat?
Saya berbesar hati.
Mana ada filem Korea
yang menggambarkan keindahan erotisisme juga.
Mesti awak dah tengok.
Ya.
Awak dah tengok, Jang-hwan?
Sudah tentu. Tiada orang sebaya kita
yang tak pernah menonton "Red Plum".
Tuan.
Sila beri tunjuk ajar. Saya akan buat yang terbaik.
Berapa banyak awak bersenam
sampai badan awak masih cantik?
Sebenarnya,
apa kata awak buat penggambaran
kisah cinta yang hangat dan ghairah dengan saya?
Kita boleh gelarnya
- "Red Walnut." - "Walnut"?
"Red Walnut"?
Aduhai. Awak memang kelakar.
Awak memang terbaik.
Janganlah begitu.
Bagaimana dengan minuman cinta?
Saya gembira dapat jumpa awak.
Awak sangat kelakar.
Apa? Awak tak nak?
Tuan. Minumlah dengan saya.
Saya pandai minum minuman cinta.
Mari.
Jauhi saya!
Berani awak rapat dengan saya, tak guna?
Awak perlu sedar diri
dan tahu di mana tempat awak!
Awak ingat saya nak minum minuman cinta dengan orang macam awak?
Tuan?
Maafkan saya, tuan.
Sebab awak tak tahu apa-apa,
sebab itu awak masih rakam video lucah murahan!
Awak ingat saya ini apa?
Berani awak? Budak kurang ajar.
Apa...
Awak dah gilakah? Hei...
Awak ingat awak hebat sangat?
Siapa awak untuk biadab dengan suami saya?
Si tak guna macam awak
tak cukup bagus untuk cium kaki suami saya pun!
Apa? Awak dah habis cakap?
Belum!
Dengar sini baik-baik.
Kalau awak habiskan 100 bilion won pun,
kami takkan sertai filem yang orang tak bermaruah macam awak buat,
jadi, jangan hubungi suami saya lagi.
Kalau awak hubungi dia,
saya akan panggang awak macam ayam.
Hyeong-u, mari pergi.
Kenapa pula...
Tuan.
Nampak tak?
Apa?
Jalan ini tiada apa-apa pada waktu siang, tapi nampak glamor pada waktu malam.
Betul.
Begitulah kehidupan juga.
Lampu terpadam, tapi ia juga terpasang.
Awak memang tak terurus kadangkala, tapi awak akan jadi glamor lain kali.
Jadi, jangan patah semangat.
Jangan marah sebab lelaki tak guna itu tak hormat awak.
Awak akan dapat balas dendam pada dia banyak kali.
Okey?
Saya nak singgah di bar.
Awak nak minum lagi dengan saya?
Tak apa. Biar saya balik.
Tutup bar dan hati-hati pulang ke rumah.
Awak tak
membenci saya, bukan? Kerana buat hal?
Saya mungkin nampak seperti orang tak guna,
tapi, saya masih seorang lelaki.
Kenapa saya nak benci awak?
Awak tak pernah jadi orang tak guna pun.
Lampu awak mungkin padam sekarang,
tapi awak masih bersinar terang
walau apa pun.
Jadi, cerialah.
Saya pergi dulu. Awak patut pergi.
Pengarah Cho Hyeong-u!
Mari ke Cannes! Awak boleh buat!
Yang di sana itu?
Nak yang itu?
Nak beli kacang walnut?
Oh Tuhan. Hai.
- Hai. - Ji-ho!
- Pu-reum. - Apa khabar?
Helo.
Awak mirip ayah awak.
Apa?
Ya, mirip, bukan?
Orang selalu kata saya mirip ayah saya.
Bukan begitu.
Tuan. Apa regimen penjagaan kulit awak?
Awak nampak sangat muda.
Tentu seronok ada ayah yang masih muda.
Bukan begitu. Dia...
Ayah saya sangat sukakan kacang walnut.
Walnut.
Walnut memang bagus untuk awak.
Ayah!
Boleh saya bermain dengan Ji-ho?
Boleh.
Ya. Dia suami saya yang umpama ayah saya sendiri.
[Isteriku]
[Awak di mana?]
Saya dah nak sampai rumah. Awak pula?
Saya di kedai runcit di pintu belakang.
Apa awak buat di sana?
- Awak tunggu saya? [- Ya.]
Nak datang sini? Yu-bin masih berjaga.
Mari kita berbincang.
Okey, saya datang sekarang.
Awak!
Awak kenal saya, bukan?
Awak suka gambar itu?
Betul.
Saya sangat sukakannya.
Saya datang untuk bayar awak.
Tak guna.
Hei.
Hei! Awak!
Awak cari pasal dengan orang yang salah.
Berani awak ambil gambar dia, tak guna?
Saya akan bunuh awak sekarang dan bunuh diri saya sendiri!
Encik, maafkan saya.
Jangan bunuh saya.
Hei. Bangun. Tak guna. Bangun.
Hei. Awak...
Hei.
Berani awak cari pasal dengan kami?
- Hei. - Apa yang awak buat?
- Lepaskan. - Jeong-hae.
- Berhenti. - Ke tepi.
- Biar saya uruskan. - Ke tepi!
Biar saya uruskan. Tolonglah.
- Tolong jangan buat begini. - Ke tepi!
Kita beritahu saja polis.
Lelaki tak guna itu memang psiko.
Awak dah lupakah? Saya dah cakap jangan rosakkannya.
Dia ada gambar awak. Dan...
Semua itu gambar awak tanpa seurat benang.
Siapa tahu apa yang dia akan buat dengannya?
Kita tak boleh biarkan saja.
- Dia mahukan duit. - Sudah tentu.
Berapa banyak yang dia minta?
500 juta won.
Tak guna.
Apa awak nak buat?
Saya akan uruskannya,
jadi baliklah.
Memukul dia takkan selesaikan masalah ini.
Habis itu? Awak nak beri si tak guna itu semua duit itu?
Mana awak nak dapat 500 juta won?
Saya cakap saya akan uruskan.
Kalau awak masuk campur, ia hanya akan memburukkan keadaan.
- Jeong-hae. - Saya merayu.
Macam yang awak cakap, dia memang psiko.
Kita tak tahu apa yang dia akan buat kalau kita desak dia.
Jadi, tolong ikut cakap saya. Awak dah janji.
Tak guna. Saya hampir hilang akal.
Macam mana kalau dia ambil duit itu,
tapi dia masih buat sesuatu yang teruk?
Sesuatu yang teruk?
Awak kata dia beri awak dadah.
Awak kata semasa awak sedar, awak ada di rumahnya.
Siapa tahu apa yang dia buat pada awak?
Jadi?
Berapa banyak yang awak bayangkan?
Jeong-hae, saya tak syak awak atau meragui awak.
Situasinya ialah...
Bukannya saya nak bayangkannya.
Saya pun tak nak bayangkannya,
tapi, semua imej ini...
Ia asyik bermain dalam fikiran saya.
Apa yang saya boleh buat? Ia buat saya rasa nak gila juga.
Situasi ini
terlalu bahaya.
Mari laporkan kepada polis
sebelum keadaan bertambah buruk.
Atau saya mungkin akan hilang kawalan dan bunuh dia.
Dia kata kalau kita laporkan kepada polis,
dia akan sebarkannya di sekolah Yu-bin.
Kalau tak, saya dah laporkan.
Saya akan uruskan senyap-senyap, jadi tolong jangan masuk campur.
Saya merayu.
[Kami ditutup buat sementara waktu atas sebab peribadi.]
Apa ini? Apalah nasib saya.
Apa ini? Ia dah tutup?
Tak guna.
Hei.
Awak rasa ada sesuatu yang berlaku pada O.W?
Hari cuti pun ia buka.
Betul tak? Ia tak pernah tutup secara tiba-tiba seperti itu.
Bukankah pelik rasanya sebab ia tutup?
Seolah-olah
taman permainan yang kita pergi setiap hari semasa kecil
tiba-tiba hilang sekelip mata.
Betul.
Saya hampir menangis tadi masa nampak ia tutup.
Berbaloikah awak menangis?
Saya pasti ada sesuatu yang berlaku.
Awak bekerja sepanjang masa?
Kejamnya. Saya dah agak awak cakap begitu.
Awak patut sekurang-kurangnya berpura-pura risau.
Dah tentu. Awak tahu berapa banyak sotong yang kita dapat secara percuma selama ini?
Saya tak pernah makan pun.
Saya sangat penat, jadi tolong pergi.
Tak guna. Saya patut belasah dia.
Saya memang dungu. Bagaimana saya boleh
minta maaf kepada dia dalam keadaan itu?
Biar betul?
Saya rasa sangat malu dan marah. Saya dah tak tahan.
Dia panggil saya ayah Eun-sil.
Bukannya abang atau pak cik,
tapi ayah dia. Ayahnya.
Tak guna. Turunlah.
Sudahlah.
Patutkah saya dapatkan botoks?
Apa? Kenapa?
Staf saya tak boleh senyum selepas dapatkan botoks.
- Jangan lakukannya. - Dahi saya.
- Biar saya lihat. - Kedut di muka saya banyak sangat.
Senyum.
Awak tak boleh senyum kalau begitu. Jangan lakukannya.
Hanya dahi.
Awak akan menyesal.
- Saya nak lakukannya. - Jangan.
Lepaskan.
Tunjuklah. Biar saya lihat.
Saya boleh tahu.
Tahu apa?
Biar saya lihat.
Sudahlah.
Lupakan saja.
[Panggilan terkini]
Saya tahu.
Biar saya lihat.
- Marilah. - Lupakan saja. Saya nak jumpa doktor.
- Tolonglah. - Sudahlah.
[Isteri awak kembali kepada saya sekarang.]
Biar saya lihat. Tak apa.
[Isteri awak kembali kepada saya sekarang.]
[Saya dah larang dia, tapi dia tak nak dengar.]
Apa yang awak nampak?
[Isteriku]
[Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi.]
Saya akan uruskannya senyap-senyap,
jadi tolong jangan masuk campur.
Saya merayu.
Awak nak ke mana?
Kenapa dengan dia hari ini?
Nampak tak? Matanya macam nak bunuh seseorang.
Hei, kita patut kejar dia.
Hei, ada sesuatu yang tak kena dengan dia hari ini.
[Pintu telah dibuka.]
Sana.
[Darah]
[meluru ke kepala saya.]
[Saya tidak dapat melihat]
[atau dengar apa-apa.]
[Saya cuma fikir, saya perlu lindungi mereka yang berharga bagi saya.]
- Sini. - Sini.
Hei, Gung-cheol.
[Tapi,]
[ketika saya datang,]
[seseorang]
[mati di depan saya.]
[Dunia dipenuhi dengan bau darah.]
[Sama macam]
[waktu dulu,]
[20 tahun lalu.]
Saya tak pernah nampak sebelum ini.
[Hari Pembunuhan Profesor Han Eung-sik]
- Hei. - Sekali lagi.
["In the Mood for Love"]
Hei.
Biar betul?
[Profesor Han Eung-sik]
Tak guna.
[Anugerah Pelakon Terbaik, Kelab Teater Phoenix Universiti Yeongang.]
[Festival Drama Kolej Kebangsaan]
Man-sik.
Biar saya guna pen awak.
Pen saya? Okey.