Sub bY iQIYI Resynced == ANANG KASWANDI ==
[Kandungan berikut mungkin tak sesuai untuk penonton bawah usia 19 tahun.]
[Budi bicara penonton dinasihatkan.]
[Program ini merangkumi iklan maya dan tidak langsung.]
[Nama, perniagaan, tempat dan kejadian yang disebutkan di sini adalah rekaan.]
Follow My IG @Anang2196_sub_indo
- Hei. - Bunuh saja saya!
Kenapa? Apa yang saya akan dapat kalau saya bunuh awak?
Awak dah banyak menyusahkan saya.
Tak bolehkah awak lepaskan saya sekarang?
- Saya merayu. - Saya kata saya akan lepaskan awak.
Kalau awak tipu dia untuk kali terakhir,
saya kata saya akan lepaskan awak walaupun awak tak nak.
Fikirlah tentang adik-beradik awak yang bergantung harap pada awak.
Ini kali terakhir.
Okey. Kang Ji-uk...
Ibunya sangat kaya.
Kalau awak beri saya gambar awak dan dia tidur bersama malam ini,
saya takkan paksa awak buat begini lagi.
Janji.
(Episod 7: Cinta Pertama)
Nampak sedap.
Rasa macam baru semalam.
Bagaimana sudah 20 tahun berlalu?
Tak sangka betul.
Apa maksud awak? Awak nampak sama macam di kolej.
Awak nampak lebih cantik.
Awak macam tomato ceri ini.
Awak masih nampak macam berusia 20-an.
Bagaimana awak begitu tegap dan kurus?
Saya tak dapat bersenam kebelakangan ini.
Tapi otot saya besar, jadi...
Tali kasut saya tak diikat.
Sama macam masa di kolej?
- Duduk. - Awak memang mengarut.
Awak nampak macam semakin muda.
Adakah awak mengisar eliksir
untuk sarapan?
Bagaimana awak nampak lebih muda daripada semasa di kolej?
Nampak macam awak yang makan eliksir.
- Apa? - Sejujurnya,
awak nampak lebih muda dan kacak berbanding semasa di kolej.
Apa? Yakah?
Saya tak makan vitamin pun.
Mungkin ia dalam gen saya.
Tolonglah.
Orang sangka awak canselor sekolah di kolej.
Awak tak makan vitamin, tapi awak makan pil prostat.
Biar betul.
Apa pun, apa yang berlaku?
Kenapa awak di sini?
Kenapa? Tak bolehkah?
Sudah tentu boleh.
Saya tertanya-tanya macam mana awak boleh
membeli bar ini.
Hei. Inilah yang dinamakan takdir, dungu.
Betul tak?
Takdir? Ketentuanlah!
Ia ketentuan ajaib yang diberikan kepada kita dari atas!
Betul cakap awak.
Saya nak beli sebuah bar
dan saya dapati diri saya dibawa ke sini.
Mungkin saya terlalu rindukan kamu berempat
sehingga Tuhan rasa terharu.
- Antara keempat-empat... - Inikah yang awak mahukan?
Apa maksud awak?
Sebab awak pinjam duit daripada saya.
Itukah maksud awak?
Bukanlah. Saya pun tak tahu.
Jangan buat-buat tak tahu.
Jangan cepat buat kesimpulan.
Bukan begitu, tak guna.
Jadi? Apa awak nak buat sekarang?
Tentang apa?
Macam mana kalau Jeong-hae dapat tahu
Hae-suk guna duit yang awak pinjamkan untuk buka bar berdekatan rumah awak?
Apa rancangan awak?
Saya patut beritahu dia perkara sebenar sebelum dia salah faham.
Saya tak fikir ia semudah itu.
Masalah serius
menjadi mudah jika awak fikir tentangnya dengan mudah.
Boleh. Masalah biasa pun
jadi serius kalau awak fikir tentangnya dengan serius.
Jeong-hae.
[2003, California, AS]
Keadaan dia kritikal.
Ke tepi!
Jeong-hae. Bangun.
Ya?
Saya lapar.
Kamu nak mak sediakan sesuatu?
Mak?
Mak, mi ini sangat kenyal, bukan?
Ya, betul.
Ada rahsiakah?
Tentulah ada.
Tambah perasa ke dalam air, rebus selama empat minit,
kemudian, masukkan mi dengan beberapa titis cuka.
Kemudian, mi akan jadi lebih kenyal
yang membuat teksturnya lebih bagus dan rasanya lebih sedap.
Begitu.
Macam mana kamu tahu?
Saya belajar di Internet.
Ada seorang lelaki bernama Cef Romantik
dan dia boleh masak semuanya
sama seperti ayah.
Yakah?
Sedapnya. Makanlah.
Okey.
Bila bar awak akan dibuka?
Dalam masa dua hari.
Ia tak jauh dari sini.
Betul.
Saya risau sebab saya tak kenal ramai orang.
Boleh kamu datang dan meningkatkan perniagaan saya?
Sudah tentu.
Awak tak perlu panggil orang lain.
Kami akan datang, minum sepanjang malam
dan tingkatkan perniagaan awak, jadi jangan risau.
- Yakah? - Ya! Pada hari itu,
kami patut minum beberapa botol minuman keras. Awak ada wiski?
Sudah tentu ada.
Aduhai, budak ini. Dia memang sukar dipercayai.
Awak selalu buat kami bayar walaupun hanya untuk soju dan bir,
tapi, awak nak beli botol minuman keras?
Hei, kawan. Lelaki patut tahu bila perlu berbelanja dan berjimat.
Saya menunggu hari begini untuk habiskan duit saya,
meminjam daripada awak walaupun awak mengkritik.
Hae-suk, pastikan awak sediakan dua hingga tiga botol minuman keras.
Awak seriuskah, Chun-bok?
Aduhai! Terima kasih banyak.
Tak perlu berterima kasih pada saya.
Awak perlukan bantuan lain?
Saya perlukan banyak bantuan.
Saya akan terus minta bantuan awak semasa saya berniaga.
Saya beritahu awal-awal.
Okey.
Ya, sebab inilah Hae-suk berpindah lebih dekat dengan kita.
Sudah tentu.
Boleh saya harapkan kamu semua yang selalu minum minuman denda saya?
Ya, sudah tentu!
Minumlah. Minum.
Adakah ini benar?
Saya tak percaya Hae-suk ada di O.W. Tak masuk akal.
Betul. Saya masih tak percaya.
Kita baru saja bersama Hae-suk, bukan?
Sedarlah, semua.
Kamu dah lupakah perangai dia?
Kamu rasa masuk akalkah
dia biarkan takdir membawa dia ke sini?
Habis itu? Maksud awak,
Hae-suk datang ke sini untuk menipu kita?
Mungkin juga.
Sebab itulah kita perlu bersedia dan berhati-hati.
Saya tak perlu berhati-hati.
Saya tak ada apa yang dia boleh ambil pun.
Saya hanya ada dua benda saya dan ia tak berfungsi dengan baik.
Kalau awak cakap begitu, saya sama macam awak.
Orang kaya saja yang ditipu.
- Sudah tentu. - Kita tak perlu risau lagi
- memandangkan kita tak ada apa-apa. - Betul.
Tapi, awak cakap awak akan beli arak dan tingkatkan perniagaan dia?
Aduhai.
Ada apa-apa yang awak nak cakap tentang situasi ini?
Tidak.
Hei, kamu semua perlu berlaku adil.
Kita hanya dibenarkan pergi ke bar dia pada hari Khamis apabila berkumpul.
Okey? Kalau pergi ke sana sendirian, itu curang namanya.
- Okey? - Okey, saya sangat setuju.
Kamu berdua boleh ke sana bila-bila saja. Saya takkan halang kamu.
Apa maksud awak? Kita kawan.
Kalau nak pergi, pergi bersama. Kalau tak pergi, kita semua jangan pergi.
- Setuju! - Kumpulkan tangan. Sekarang.
Marilah.
Menyakitkan hati betul.
Perlukah kita buat begini?
Kita tak percayakan satu sama lain?
Berhenti merungut.
Okey, cakap sama-sama. Untuk berlaku adil.
Berlaku adil!
Macam mana dengan mendaki?
Gung-cheol.
Sayang?
Hei, Jeong-hae.
Kenapa awak terlalu banyak berfikir?
Yakah?
Dah lama saya tak pergi mendaki, jadi tentu saya penat.
Apa awak cakap tadi?
Saya tanya jika awak seronok mendaki gunung.
Tentulah. Macam mana dengan golf?
Bagus.
Saya patut mendaki gunung dengan lebih kerap sekarang.
Tentu saya dah dapat tenaga gunung itu.
Badan saya rasa sangat panas.
[Gung-cheol, saya sangat gembira saya jumpa awak lagi.]
[Mari kita lupakan masa lalu dan selesa antara satu sama lain.]
Tak guna betul. Kita baru ucap selamat tinggal.
Kenapa mereka hantar mesej pada lewat malam begini?
Betul.
Nampak macam bar itu dibuka semula.
Yakah?
Jeong-hae, saya berpeluh. Biar saya mandi dulu.
[Ahn Gung-cheol]
[Gembira bertemu awak juga.]
Aduhai.
Tapi, awak cakap awak tak gembira macam saya.
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta, Diarahkan oleh Ahn Gung-cheol]
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
[Diarahkan oleh Ahn Gung-cheol]
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
Sedia, sedia, mula.
♫ Bangkit, bangkit, Phoenix ♫
Terbang!
- Terbang! - Phoenix!
- Ayuh! - Baiklah!
- Kita boleh lakukannya!
- Okey, bertenang! - Kita boleh lakukannya!
Baiklah, saya akan ambil gambar.
- Berkumpul. - Cari tempat.
Saya akan ambil sekarang. Satu, dua, tiga.
Kita perlu berbincang.
[Mari lupakan masa lalu]
[dan selesa antara satu sama lain.]
Saya akan lakukannya.
[Mari kita berkahwin]
[sebaik saja saya keluar.]
[Awak maksudkannya?]
Ya,
saya maksudkannya.
Saya mengantuk.
Mari kita tidur.
[Awak yang nampak macam makan eliksir.]
Awak nampak lebih muda dan kacak berbanding semasa di kolej.
[Lebih kacak...]
- Mari. Biar saya pakaikan. - Okey.
Okey.
- Pu-reum, mari sini. - Ya, Pu-reum. Mari sini.
Baring di sebelah ayah.
Okey. Jangan bangun.
Okey.
Kenapa dengan awak?
Saya asyik suruh awak pakai topeng muka, tapi awak menolak.
Saja.
Betul. Ada orang fikir awak ayah saya.
Tapi, awak tahu sesuatu?
Awak nampak sama macam ini kali pertama saya jumpa awak di institut sastera.
Tak. Awak mungkin nampak lebih tua ketika itu.
Apa pun, awak hanya akan bertambah muda.
Hae-suk juga cakap begitu. Saya nampak lebih muda daripada di kolej.
Siapa? Hae-suk?
Maksud awak cinta pertama awak?
Tidak. Hae-chun.
Dia kawan kolej saya. Lelaki.
Okey.
Dia pandai menilai.
Sekarang giliran Pu-reum pula.
- Eun-sil. - Ya?
Patutkah saya buat penanaman rambut?
Apa?
Pasti mahal harganya untuk isi semua kekosongan.
Betul? Saya cuma akan hidup seperti sekarang.
Sayang. Awak memang trauma, bukan?
Mari kita dapatkannya selepas kita bayar
gadai janji rumah.
Gadai janji?
Kita ada 20 tahun lagi.
Awak hanya berusia 70 tahun masa itu.
Awak juga akan nampak sama,
jadi sama saja sama ada awak dapatkan sekarang atau nanti.
Okey.
Pu-reum.
Saya nampak cantikkah, ayah?
Sudah tentu. Kamu akan jadi lebih cantik.
Kenapa dengan awak?
Saya dengar yoga bagus untuk kekal sihat.
Kenapa dengan awak?
Awak tak nak buat begitu semasa saya suruh
.dan sekarang awak tiba-tiba mahu melakukannya.
Apa? Awak kata awak tak nak saya nampak tua.
[Awak masih nampak macam berusia 20-an .]
Bagaimana awak begitu tegap dan kurus?
[Kurus?]
[CEO Moon Hong-ryeol]
Hei, ada apa?
Awak tak sibuk esok, bukan? Tolong saya sehari saja.
Sehari saja?
[Pengarah tiba-tiba mengalami radang usus]
dan akan dimasukkan ke hospital sehingga esok.
Aduhai, masa dah berubah.
Awak kehilangan banyak duit
kalau awak batalkan penggambaran untuk sehari saja.
Aduhai, kita pergi kerja walaupun terpaksa pakai lampin.
Betul.
Semuanya dah diatur. Saya hampir hilang akal.
Baiklah. Saya ada hal penting, tapi saya terpaksa batalkan.
Awak yang terbaik, Hyeong-u.
Saya akan mesej awak masa dan lokasinya.
Hyeong-u, saya sayang awak.
Okey. Selamat tinggal.
Hantar senario itu juga.
Awak kata awak takkan kembali ke industri itu.
Hanya untuk sehari.
Kalau saya tak tolong dia, siapa lagi?
Suami saya sangat baik.
Saya perlu lakukannya. Kenapa susah sangat?
[Nombor yang anda dail...]
Ji-uk.
Sudahlah. Belum tengah malam pun lagi.
[Sila tinggalkan pesanan...]
[Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi.]
Tak guna.
[Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi.]
[Sila tinggalkan pesanan selepas bunyi bip.]
- Kenapa dengan awak? Hentikan! - Maaf.
Maafkan saya.
Tanggalkan kasut awak.
Hidupkan lampu.
Terangnya!
Saya akan letak awak di sofa.
Saya sangat...
Jangan pergi.
Saya betul-betul tak nak pergi sejauh ini.
Tak guna.
Perut saya sakit.
Tak guna.
Hei.
Hei. Awak buat apa?
Aduhai, nasib baik.
Tak guna.
Saya asyik pakaikan awak baju, tapi awak asyik tanggalkannya.
Di mana bahagian depannya?
Apa yang awak buat? Awak tak suka saya?
Jangan buat begini.
Seseorang yang cantik dan hebat
tak patut berbogel di depan orang tak guna macam saya.
Okey?
Mari.
Cantiknya.
Saya akan bawa ini untuk mak saya.
Biar saya ambil dia punya.
Tidurlah di sini.
Saya tahu awak tak tidur.
Saya takkan buat apa-apa.
Jadi, tidurlah di sini.
Sepatutnya lelaki yang cakap begitu.
Pentingkah siapa yang cakap?
Selamat malam.
[Dr. Nam. Ucap hai.]
Dia anak lelaki bongsu Dr. Jung Seok-hui,
pengarah hospital baru Universiti Yeongang.
Saya Nam Jeong-hae.
Helo, saya Jung Jae-hun. Gembira bertemu awak.
Hei, Jeong-hae.
Saya ada sesuatu nak beritahu awak.
Kalau tak penting, kita bincang esok saja. Saya penat.
Okey.
Baiklah.
Apa sebab sebenar awak datang ke sini?
Sebab sebenar saya.
Ia mungkin sama dengan sebab
awak tinggal di sini.
Kenapa awak beritahu saya tentang Man-sik dah meninggal?
Beritahu saya.
Bukankah awak minta semua orang nombor Gung-cheol?
Betul.
Saya pasti awak tak minta semua orang
hanya untuk pinjam duit daripada dia.
Apa yang awak cuba nak cakap? Berhenti cakap berbelit-belit.
Ada sesuatu berlaku baru-baru ini kepada Gung-cheol dan Jeong-hae.
Disebabkan itu,
mereka berdua mungkin kepenatan.
Tak, tak penat, tapi...
Mereka dalam bahaya.
Jadi?
Ini peluang yang baik
untuk awak.
Itu bermakna
ia juga satu peluang yang baik untuk awak.
Inilah yang saya nak cakap.
Bagaimana dengan lamaran?
Lamaran?
Awak pasti nama dia Han Eung-sik?
- Ya. - Pada tahun 2000.
Betullah.
Tak ada kes begitu.
Tak ada? Kenapa?
Sebenarnya,
saya tak tahu.
Awak keliru dengan kes lain?
Antara banyak-banyak benda untuk rasa keliru!
Bagaimana saya lupa kes sendiri? Terutamanya pembunuhan pertama saya?
Pembunuhan?
Bukan kemalangan?
Ia ditutup sebagai kematian yang tak disengajakan kerana kecederaan otak,
tapi ada beberapa perkara yang mencurigakan.
Cari betul-betul.
[Carian melalui nama: Han Eung-sik]
[Mencari]
[Tiada hasil]
Peliknya. Kenapa tak ada di sini?
Tak mungkin ia dibuang.
Biar betul.
Ini memang tak masuk akal.
Hei, Detektif Ji.
Ya?
Siasat siapa presiden kelab drama Universiti Yeongang.
Dapatkan senarai ahli untuk saya juga.
Kelab drama?
Ini dia.
Tuan. Pertanyaan semakin banyak sejak iklan baru
yang ada Kim Jun-yeon disiarkan.
Itu tak penting.
Jualan kita bulan lepas adalah yang paling teruk.
Macam mana dengan ayam barli?
Kita perlu tunggu dan lihat,
tapi khabar angin tersebar.
Ia dijual dengan konsisten.
[Mak]
- Helo, mak. [- Gung-cheol.]
Ada yang tak kenakah?
Detektif datang dan tanya pelbagai soalan tentang kamu.
Detektif?
Semuanya baik-baik saja. Jangan risau.
[Kamu pastikah?]
Mak sangat takut.
Saya akan telefon mak nanti. Saya agak sibuk.
Okey. Sambung kerja.
Mak tak nak ganggu kamu.
Okey, selamat tinggal.
Makanlah. Tapi, saya tak jamin rasanya sedap.
Terima kasih.
Mi-ra, apa pekerjaan awak?
Saya dalam filem di mana saya tanggalkan pakaian.
Filem di mana awak tanggalkan pakaian?
Ya. Pornografi.
Saya bintang filem lucah.
Awak tak perlu nak tunjuk sangat yang awak kecewa.
Tak. Saya tak kecewa.
Ibu bapa awak tak merungutkah awak buat begitu?
Baliklah selepas awak dah habis makan.
Saya salah cakapkah?
Sesetengah ibu bapa
kecewa dengan kerja begini, tapi ada yang menyokong.
Bagaimana mereka boleh menyokong anak mereka
tanggalkan pakaian di depan kamera? Tak masuk akal.
- Apa salahnya? - Apa?
Berlakon dalam pornografi juga satu kerjaya.
Bermain golf secara profesional bukan satu-satunya kerjaya.
Makan dan pergi dari sini.
[Perhimpunan Kolej Perubatan]
Kenapa dengan awak?
Keluar.
Maaf, doktor.
Dia tak nak dengar.
Tolong pergi sebelum kami marah.
Lepaskan saya
sebelum saya marah.
Apa? Apa dia?
Awak boleh pergi. Saya kenal dia.
Saya akan jumpa pesakit seterusnya selepas sepuluh minit.
Okey.
Ya, doktor.
Mereka sangat patuh.
Kenapa awak di sini?
Gung-cheol tak beritahu awak?
Saya ambil alih bar berdekatan rumah awak.
Hei, Jeong-hae.
Saya ada sesuatu nak beritahu awak.
Saya dah dengar.
Awak datang untuk beritahu itu?
Itu salah satu.
Saya nak tengok tempat awak bekerja.
Kenapa awak nak tengok di mana saya bekerja?
Awak lukakan perasaan saya.
Kita pernah berkawan.
Awak tak ada tempat lain untuk dituju?
Awak tak ada kerja lain?
Tidak.
Saya tak ada tempat untuk dituju dan tak ada benda nak dibuat.
Sebab itulah saya datang ke sini.
Untuk nikmati hidup saya bersama kawan-kawan lama.
Ada masalahkah?
Awak rasa
ini akan buat suami saya pandang awak?
Dia pandang saya
sejak semalam lagi.
Selepas 15 tahun perkahwinan,
hati lelaki tak henti-henti berdebar
hanya dengan memiliki seseorang seperti mereka.
Terutamanya pada usia kita sekarang.
Apabila mereka melihat wanita yang bersemangat seperti saya
daripada wanita yang dingin dan sombong macam awak,
mereka lebih berdebar-debar.
Perlukah awak buat begini?
Awak tak rasa menyedihkan hidup begini?
Awaklah yang menyedihkan.
Awak sangat berhati-hati dan gelisah
dengan cinta pertama suami awak dari 20 tahun lalu.
Tapi yalah,
saya pasti awak risau.
Awaklah penyebab sesuatu yang dahsyat berlaku.
Dah sepuluh minit.
Biar saya pergi. Awak boleh sambung kerja.
Oh, ya.
Saya beli bar itu
dengan wang yang dipinjamkan oleh Gung-cheol.
Nampaknya, dia tak beritahu awak sebanyak itu.
Selamat tinggal.
- Helo. - Selamat datang...
Aduhai. Helo, En. Ahn.
En. Han, helo.
- Apa khabar? - Ya, helo.
Helo.
Saya pergi dulu.
Saya...
Kenapa dia tergesa-gesa pergi?
Saya tak tandatangan resit pun.
- Begitu. - Aduhai.
- Minum ini dan sejukkan diri. - Terima kasih.
Apa pun, saya tak nampak pekerja sambilan itu.
Baru-baru ini...
Aduhai. Hari ini hari cuti dia.
Begitu. Tentu susah kebelakangan ini.
Tak, ia tak susah. Tiada apa yang susah.
Kami berterima kasih kerana kami dapat bekerja.
Aduhai. Helo, En. Lim.
"Helo"? Sudahlah.
Hei, baru dua bulan awak di sini, bukan?
Ya.
Tapi, awak dah lewat bayar sewa,
bukan untuk sehari, tapi dua hari.
Ya. Itu...
Kami terlalu sibuk, jadi kami terlupa untuk bayar.
Saya akan pindahkan sekarang juga. Jangan risau.
Pergilah berehat.
Tidak, tunggu. Kami akan goreng ayam untuk awak.
Beri kepada cucu awak.
Hei, tunggu. Lupakan tentang ayam.
Awak perlu pindah kalau awak tak bayar hari ini.
Awak fikir saya buat kerja amalkah?
Tak sangka betul.
Semakin saya tua,
saya menjadi semakin pelupa.
Pindahkan duit itu.
Apa yang awak buat? Cepat buat.
Okey, saya akan pindahkan duit itu.
Bagus.
Hei, boleh tolong periksa sewa
untuk kedai kita yang ke-1,000?
Ya, tuan.
[Dan periksa juga]
jika ada masalah dengan syarikat alkohol?
- Syarikat alkohol? [- Ya, saya terserempak dengan En. Seok]
di kedai yang ke-1,000 dan ada sesuatu yang tak kena.
CEO syarikat alkohol ialah
kawan lama CEO kita.
Yakah? Sebagai langkah berjaga-jaga,
boleh awak cari di mana mereka ambil pinjaman mereka?
[Ya, saya periksa sekarang.]
Okey.
En. Ahn Gung-cheol?
En. Ahn, pada tahun 2000,
awak presiden kelab drama di Universiti Yeongang, bukan?
Betul.
Jadi tentu awak tahu tentang kes Profesor Han Eung-sik.
En. Ahn, awak tak cam sayakah?
Saya detektif yang menyiasat kes Han Eung-sik.
Bukankah ini terlalu kebetulan?
Apa yang awak nak tahu daripada saya?
Saya bukan nak tahu apa-apa.
Saya datang untuk periksa.
En. Ahn, awak suspek utama kami
atas pembunuhan Joo Gang-san hingga kami tangkap pembunuhnya.
Selain itu, awak mungkin pegang kunci penting
bagi kes Han Eung-sik.
Sebab itukah awak melawat ibu bapa saya?
Kenyataan ibu bapa awak tentang zaman kanak-kanak awak
boleh menjadi bahan bukti yang penting.
Saya beri amaran pada awak.
Jangan ganggu keluarga saya.
Sekarang keluarga awak, tapi dulu kawan-kawan awak.
Yang tak boleh disentuh.
Apa?
Itulah sebab utama kenapa saya mengesyaki awak
sebagai suspek utama kes ini
dan kes lama itu.
Awak taasub dengan melindungi orang
yang awak ambil berat
daripada kebanyakan orang.
Salahkah?
Saya tak kata ia salah.
Tapi melindungi seseorang
boleh jadi sangat berbahaya.
Jun-wu, berhenti.
Jun-wu, sekejap.
Jun-wu, berhenti. Jun-wu. Jun-wu!
Berhenti.
Jun-wu, awak tak boleh lompat pada dia begitu.
Macam bawa aiskrim ketika musim panas dengan berhati-hati,
- pastikan awak tak membiarkannya... - Apa pula sekarang?
Kalau begitu, lelaki dan wanita patut berbual di hotel?
Kamu berdua kawan sekolah rendah
yang bersatu semula selepas 20 tahun.
Awak nak baca skrip lagi?
Apa yang awak mengarut ini? Ini cuma cerita lucah.
Kami tak ada masa.
Mari cepat dan rakam. Okey?
Kita boleh buat!
Mari mula sebaik saja awak dah bersedia.
- Kamera. - Sedia.
Sedia, mula.
Jun-wu.
Jun-wu, tunggu. Jun-wu.
Saya tak sabar.
Jun-wu, tunggu.
Jun-wu, tunggu!
Berhenti!
En. Kang.
Bagi Jun-wu,
Yeon-a adalah cinta pertamanya yang dia jumpa semula selepas 20 tahun.
Awak tahu apa makna cinta pertama bagi lelaki!
Hei, sudahlah!
Siapa peduli tentang cinta pertama?
Awak cuma pekerja sementara hari ini.
Rakam saja adegan itu dan pergi. Berhenti berlagak macam seorang pengarah!
Apa?
Pekerja sementara? Berlagak macam pengarah?
Dia memang pelakon kelas ketiga. Dengarlah cara dia bercakap.
Hei, awak maksudkan saya? Yakah?
Pergi jalanlah.
Memalukan bila bercakap dengan orang macam awak.
Tak guna, saya tak percaya benda mengarut ini.
Saya tak nak buat filem ini.
Saya tak boleh buat!
Tunggu. Tunggu!
[Bersatu dengan Yeon-a]
Hei, saya akan bercakap dengan dia. Jangan risau.
Siapa kata saya risau?
Ini tak masuk akal.
Saya tahu dia tak bagus.
Kalau tak bagus, memang kekal tak bagus.
Saya hampir rasa terharu.
Hei, mari makan dulu.
- Okey. - Baiklah.
Kami dah siap. Awak boleh kemas dan keluar.
Ya, doktor.
- Kita jumpa di luar. - Okey.
Peliknya. Kenapa saya rasa malu
bila saya tanggalkan seluar di depan dia?
Jadi? Saya dah bertambah baikkah?
Awak buat regangan piriformis?
Tentulah, saya buat setiap malam.
- Macam mana dengan senaman jambatan? - Saya buat juga.
- Kenapa? - Awak rasa?
Saya nak tengok kalau awak dah sembuh.
Awak semakin sembuh, jadi jangan risau.
Saya takut ia jadi lebih teruk.
Kenapa dengan belakang awak?
Otot saya terseliuh ketika mendaki.
Ia tak bertambah baik.
Awak patut lebih berhati-hati.
Seperti awak mahu dah tak mahu hidup sebagai lelaki sejati.
Kenapa awak kejam sangat?
Apa pun, macam mana awak nak bayar botol-botol minuman itu esok?
Awak mampu beli?
Jae-hun, alang-alang kita sedang bercakap tentang ini,
boleh saya pinjam kad kredit awak?
Saya akan bekerja keras untuk bayar semula
sepanjang 36 bulan... Tidak, tunggu. Maksud saya, 48 bulan.
Tolong hantar pesakit seterusnya.
Jae-hun, tolonglah.
Jae-hun.
- Jae-hun. - Silakan keluar.
Tolonglah.
Awak sangat kedekut. Baiklah, saya keluarlah!
[Pengarah Jung Jae-hun]
Beg awak.
Antara mereka yang terlibat dalam kes itu,
tentu ada seseorang yang berasal daripada keluarga yang sangat kaya.
Saya dah periksa KICS dan hampir di mana-mana,
[KICS: sistem perkongsian maklumat untuk agensi keadilan jenayah]
tapi, kes ini sendiri tidak wujud.
Boleh ayah pergi jumpa doktor?
Tak, ayah tak perlu buat begitu.
Ayah.
Ayah tak boleh makan selama beberapa hari.
Kenapa ayah degil sangat?
Ayah perlu bangun dan pergi ke hospital dengan saya.
Tak perlu ke hospital kerana ponteng makan selama beberapa hari.
Jangan risau dan balik ke Seoul sekarang.
Awak yang telefon dia?
Awak dah nyanyukkah?
Kenapa awak begitu tak matang?
Kenapa saya nak telefon dia? Bukan saya.
Jangan biar dia mempengaruhi kamu.
Nenek kamu meninggal dunia ketika pembedahan di hospital.
Dia takut dengan hospital sejak itu.
Itu perkara lama.
Dan susahlah awak kalau dia sakit.
Mak tak kisah.
Mak hanya perlu masak bubur dan urut dia sepanjang malam.
Kamu dah lama tak ke sini. Maaf sebab dia berkasar.
Keluar makan dengan kawan-kawan mak.
Aduhai, tidak.
Jeong-hae sudah pun beri kami banyak duit setiap bulan.
Telefon saya kalau ada apa-apa berlaku. Okey?
Gung-cheol, kamu pasti semuanya okey?
Semuanya baik-baik saja, jadi jangan risau dan masuk ke dalam.
Baiklah. Hati-hati memandu. Selamat jalan.
- Okey? - Okey.
[Hae-suk]
- Hei, Hae-suk. [- Hei, Gung-cheol.]
Saya nak minta tolong.
Awak ada masa malam ini?
Malam ini?
Saya di luar bandar sekarang.
Saya akan ambil masa untuk sampai ke sana.
Mustahak sangatkah?
Saya dengar kamu berdua belajar di Amerika.
Kami tak tahu
tapi kami terserempak di kafeteria sekolah.
Tapi, tak ada apa-apa yang berlaku?
Orang selalu bergaul ketika sepi bila berada di luar negara.
Saya sibuk belajar.
Ada seorang profesor di sana yang kedekut dengan gred
macam awak, Profesor Na.
Aduhai.
Awak tak boleh belajar sepanjang masa hanya disebabkan profesor yang garang.
Awak patut cabar diri sendiri.
Patutlah. Saya yang dungu memikirkan kamu berdua bercinta.
Saya minta maaf kami tak memenuhi jangkaan awak, profesor.
Aduhai. Baiklah. Tiada apa-apa sangat dalam kehidupan.
Kita asyik ikut fikiran kita saja,
mari kita ikut kata hati kita mulai sekarang.
- Okey? Ingat itu. - Betul.
Baiklah, semua. Ucap selamat. Minum!
Minum!
- Minum, profesor. - Minum.
Minum. Aduhai.
[Mak]
Aduhai, itu dia. Lazat.
- Terima kasih. - Sama-sama.
Bila orang semakin tua, kita ada masalah penghadaman
dan badan kita mula lemah di sana sini.
Jadi, tolong beritahu Gung-cheol
yang ayah mentua kamu tak apa-apa.
Okey?
Baiklah. Baiklah, mak.
Jangan risau.
[Ya, betul. Dan Jeong-hae.]
Ya?
Tak apalah. Kamu patut berehat.
Okey, selamat tinggal.
Baiklah. Selamat tinggal, mak.
[Selamat tinggal.]
Kenapa awak tak beritahu saya yang awak bersama Jeong-hae di Amerika?
Kenapa saya perlu beritahu awak?
Hujung minggu ini, saya ada janji temu rahsia.
Pergi berjanji temu. Berkahwin.
Awak tak perlu beritahu saya.
Mungkin saya hanya orang yang tidur bersama awak.
Kalau awak tak nak buat, hentikan saja.
Lelaki jenis apakah lelaki sekeji itu?
Saya dah minta maaf untuk sejam, tapi dia masih tak nak terima.
Kenapa saya minta maaf pada si tak guna itu?
Saya terlalu malu untuk terus hidup.
Sebab itulah awak patut merayu pada En. Park untuk kekalkan awak.
Kenapa awak bergaduh dengan dia?
Awak tak boleh arahkan filem yang ada bajet sepuluh bilion won.
Janganlah menambahkan kesakitan saya.
Bukannya saya nak bergaduh dengan dia.
Cuba tinggal dengan wanita yang panas baran. Cubalah!
Kenapa dia perlu sertai kita?
Aduhai. Ini benar-benar mengecewakan.
Bukankah ia menyeronokkan ketika ia indah?
Awak tak peduli pun bila ia indah.
- Betul. - Duduk di sini.
- Ya, tuan. - Ya, tuan.
Baiklah.
Hei, bukankah awak Hyeong-u?
Hei, kawan. Lama tak jumpa.
Kenapa awak datang ke sini? Duduklah.
Saya ada bacaan skrip dengan pelakon di pejabat berdekatan.
Sebuah filem bersejarah dengan bajet 20 bilion won.
Tapi mereka semua masih baru, jadi mereka terlalu kaku.
Saya nak bantu mereka relaks.
Tak guna. Kenapa awak perlukan 20 bilion won untuk merakam filem?
Awak tak tahu tentang filem komersial sebab awak cuma buat filem dewasa.
Pada zaman kini, bajet bermula dari 20 bilion won.
Awak cuma perlukan 100 juta won untuk hasilkan filem dewasa?
Betul, kami hanya perlukan kira-kira 100 juta won.
Awak nak merokok?
Tak ada siapa yang merokok pada zaman sekarang.
Saya ingatkan awak akan mati kebuluran
daripada mengambil jalan itu.
Baiklah. Semua orang, mari bertegur sapa.
Ini Pengarah Cho Hyeong-u.
Mari lihat. Dia Bong Joon-ho daripada filem dewasa.
Filem dewasa?
- Helo. - Helo.
Helo.
Hyeong-u, saya akan bayar untuk awak. Makanlah banyak-banyak.
Hei, tak apalah.
Saya akan bayar untuk awak. Pesan apa saja yang awak nak.
Jangan berlagak kuat.
Makanlah banyak-banyak. Okey?
Maaf, saya akan bayar untuk meja ini dan ini.
Baiklah.
Puan!
Saya akan ambil hidangan yang paling mahal!
Gyeong-ja!
Tolong hentikan, tuan.
Gyeong-ja...
Tunggu, tuan. Mari kita bercakap di luar.
Di mana awak, Gyeong-ja?
Gyeong-ja!
Sayang, kenapa dengan awak?
Lepaskan saya!
- Aduhai! - Aduhai!
- Kenapa keadaan boleh jadi begini? - Saya minta maaf.
- Budak ini... - Alamak!
Pegang dia.
- Apa yang awak buat? - Di sana.
Bawa dia ke sana. Hati-hati.
Hei, lepaskan saya.
- Hei. - Di sana.
Tak guna! Lepaskan saya!
- Di sini. - Hei.
Tak guna. Awak siapa?
- Letak dia. - Tak guna.
- Hei! - Aduhai.
Lepaskan saya!
Aduhai.
- Aduhai. - Aduhai.
Hei! Mari sini!
- Hei! - Awak mabuk di mana?
Di mana?
- Tak guna. - Awak nak minum apa-apa?
- Awak dah makan? - Tak guna.
Hei.
Kang Gyeong-ja.
Berhenti berpura-pura macam awak orang yang hebat.
Hidup saya
sangat huru-hara
semuanya kerana
awak.
Faham?
Apa maksud awak?
Kalaulah awak tak buat begitu dulu
kepada lelaki tak guna itu,
saya boleh arahkan filem itu.
Saya malah biarkan lelaki tak guna itu
pegang kolar saya.
Hidup ini memang teruk.
Hei.
Kang Gyeong-ja.
Semua ini
disebabkan awak.
Faham?
Salah awak.
Terima kasih kerana meluangkan masa walaupun awak sibuk.
- Terima kasih. - Bagus.
Saya pergi dulu.
- Hati-hati. - Okey.
- Jalan baik-baik. - Selamat malam.
- Selamat jalan, profesor. - Selamat tinggal.
Selamat malam.
Hei.
Minum lagi?
- Marilah. - Mari.
Selamat tinggal.
Awak dah telefon pemandu?
Mari kita berbual.
Sekejap saja.
Hei, cepat awak sampai.
Bantuan apa?
Kenapa tergesa-gesa? Ambil nafas dulu.
Okey.
Minumlah.
Terima kasih.
- Ini dia. - Terima kasih.
Saya suruh dia jadikannya pekat. Beritahu saya jika ia terlalu cair.
Terima kasih.
Apa yang awak nak beritahu saya?
Apa dia
semalam?
Perjumpaan golf itu?
Saya pun tak sangka.
Maksud awak, awak tak tahu saya ada di sana?
Maksud awak, saya minta dia
untuk aturkannya supaya saya boleh jumpa awak?
Saya tak boleh baca fikiran awak.
Kenapa awak nak baca fikiran saya?
Jae-hun.
Awak abaikan perasaan saya dan buat sesuka hati awak.
Tapi sekarang, awak tak boleh baca fikiran saya?
Saya yang tak boleh baca fikiran awak, Jeong-hae.
Dah lebih 15 tahun lalu.
Awak masih bencikan saya?
Ini halnya tentang masa.
Ia melemahkan perasaan kita
dan juga menajamkannya.
Bagi saya, ia yang kedua.
Jadi?
Awak rancang nak tikam saya?
Sayangnya, emosi yang tajam itu
ditujukan kepada saya. Ia sangat menyakitkan.
Semakin lama, semakin teruk.
Keadaan tentu sukar untuk awak. Jangan pedulikan orang macam saya.
Saya nampak macam
saya susah hati?
Saya minta maaf, tiada apa yang saya boleh buat untuk awak.
Saya pergi dulu.
Jadi, sambungkan ia ke sini.
Itu saja?
Tunggu. Tengok saya.
Awak nampak ini di sini?
Cucukkan. Nampak tak?
Kemudian...
Ini dia. Sambungkan ini.
- Cubalah. - Begitu.
Kenapa saya tak boleh buat?
Macam ini?
Dan...
Tak. Sini.
Kuncikannya. Bagus.
Jadi, awak dah berkahwin, bukan?
Apa pekerjaan suami awak?
Berapa umur anak-anak awak?
Berapa ramai anak yang awak ada?
Gung-cheol. Awak ingat tak
saya melawat awak semasa awak dalam tentera?
Awak juga sangat gementar ketika itu.
Awak tanggalkan butang baju saya semasa nak membukanya.
Ketika itu, kita sangat naif dan cemerkap.
Tapi yalah, itu kali pertama
untuk kita berdua.
Alamak.
Awak tak apa-apa?
- Maaf. - Saya okey. Biar saya buat.
Jangan bergerak. Biar saya buat.
Alamak.
Maaf.
Gung-cheol.
Kenapa
awak fikir saya datang ke sini?
Sebenarnya, saya datang untuk bawa awak pergi
daripada Jeong-hae.
Jeong-hae.
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
Awak dah gilakah? Kenapa awak pinjamkan dia duit?
Dia kata dia akan bayar balik selepas beberapa bulan.
Bagaimana saya boleh mengkhianati kawan saya?
Kawan?
Sejak bila Hae-suk adalah kawan awak?
Kenapa awak cakap begitu? Dia sentiasa kawan saya.
Kalau bukan kawan, siapa dia?
Dari mana awak dapat
duit itu?
Jadi...
Saya pinjam daripada Jae-hun.
Dia tak bersalah.
Dia tak nak pinjamkan kepada saya sebab dia tak nak awak benci dia,
tapi, saya merayu dan paksa dia.
Hae-suk nampak begitu terdesakkah?
Cukup untuk awak merayu dan paksa dia?
Saya juga akan buat begitu untuk sesiapa.
Awak tahu saya memang begitu.
Saya tanya satu soalan saja. Jawab dengan jujur.
Tanyalah saya apa saja. Saya akan beritahu semuanya dengan jujur.
Awak jumpa Hae-suk selama ini, bukan?
Awak jumpa bar itu untuk dia, bukan?
Apa? Saya tak pernah jumpa dia selain daripada hari
di mana dia nak pinjam duit.
Penipu!
- Apa ini? - Tengoklah sendiri.
Awak dan Hae-suk!
Gung-cheol.
Awak masih berhubung dengan dia selama ini.
Awak jumpa bar itu untuk dia.
Itu tak benar.
Ya, itu benar!
Saya marah disebabkan gambar-gambar itu.
Sebab itulah saya pergi minum seorang diri.
Sebab itulah kejadian yang dahsyat itu berlaku.
Jeong-hae.
Siapa hantar gambar ini kepada awak?
Siapa peduli tentang itu sekarang?
Ia penting.
Siapa hantar gambar ini kepada awak?