Subtitle bY iQIYI Resynced == ANANG KASWANDI ==
Follow My IG @Anang2196_sub_indo
[Nama, perniagaan, tempat dan kejadian yang disebutkan di sini adalah rekaan.]
Hei.
Bukankah awak Pengarah Cho Hyeong-u?
Apa awak buat di sini?
Pasti Ji-uk tak beritahu awak.
Saya bekerja di padang golf berdekatan.
Saya suruh jauhkan diri daripada Ji-uk.
Tolonglah. Saya tak boleh buat begitu.
Dia kawan kegemaran saya yang saya sayang.
Tak guna.
Saya memang nak telefon awak.
Macam mana khabar awak?
Kenapa awak nak telefon saya?
Pergilah, tak guna.
Janganlah. Awak tak patut layan saya begini.
Saya dah berfikir untuk
padam gambar-gambar itu tanpa kerelaan.
Tak guna.
Apa? "Gambar"?
Awak cakap awak dah padam semuanya.
Aduhai, awak sangat naif.
Pengarah Cho.
Ada teknik yang dipanggil "salin".
Siapa yang ugut orang dengan fail asli?
Awak memang dungu.
Sebab itulah awak ditipu oleh orang macam saya.
Apa awak cakap?
Lepaskan saya.
Saya akan jumpa awak nanti dengan gambar itu.
[Joo Gang-san]
[Kad Keselamatan]
[Pintu telah dibuka.]
[Episod 10: Selepas Pementasan Tamat]
Lebih kurang enam tahun lalu,
dia bawa dua gadis dan kata mereka peminat saya.
Saya tak nak minum, tapi dia asyik beri saya alkohol.
Saya hampir tak minum apa-apa,
tapi saya bangun dan dapati diri saya berada di bilik hotel.
Dan saya nampak
dua gadis itu tidur di sebelah kiri dan kanan saya.
Gadis-gadis itu bawah umur
dan dia ugut awak dengan gambar-gambar itu untuk minta duit?
Dia dah ambil sepuluh juta won daripada isteri saya.
Jadi, awak pecah masuk ke rumah Joo Gang-san
untuk cari gambar-gambar itu. Betul?
Ya.
Tapi bila awak masuk,
dia tak ada komputer riba, komputer
atau pemacu keras?
Saya tak tahu di mana dia simpan, tapi saya tak jumpa apa-apa.
Jadi, saya keluar saja.
Awak pecah masuk rumah Joo Gang-san sekitar pukul 7:30 malam
dan anggaran masa kematian Joo adalah antara pukul 8:00 hingga 10:00 malam.
Kalau begitu,
kami tak boleh ketepikan kemungkinan
yang awak bunuh Encik Joo.
Saya tak bunuh dia.
Maksud saya, ya, sudah tentu.
Saya benar-benar nak bunuh dia, tapi saya tak bunuh dia.
Saya cuma nak cari gambar saya.
Kalau awak bukan pembunuhnya,
kenapa awak tak beritahu kami tentang ini pada waktu pembunuhan
semasa awak disoal siasat sebagai pemberi keterangan?
Itu...
Sejujurnya,
saya tahu saya akan disalah anggap sebagai pembunuh.
Jeong-hae.
Apa kamu berdua buat di sini?
Kenapa awak pegang tangan dia?
Awak rasa kenapa?
Dia kata nak pergi ke rumah Hae-suk, jadi saya halang dia.
Selamat tinggal.
Tak guna.
Jangan salah faham.
Jae-hun mungkin fikir
awak mungkin rasa tersinggung melihat saya bersama Hae-suk.
Kalau Jae-hun halang saya sebab dia ingat saya akan tersinggung,
maknanya ada sebab untuk saya rasa tersinggung.
Tak ada sebab.
Dia mungkin bertindak keterlaluan sebagai seorang kawan.
Lelaki memang begitu, Jeong-hae.
Adakah Jae-hun
orang yang akan bertindak keterlaluan untuk seorang kawan?
Sudah tentu.
Kadang-kadang dia memang keterlaluan.
Tapi, sebenarnya dia seorang yang baik hati dan bertimbang rasa.
Jadi?
Apa yang awak buat dengan Hae-suk?
Saya tak buat apa-apa. Kami semua pergi minum, lepas itu mereka balik.
Saya cuma duduk di sana lebih lama.
Betul. Kenapa awak duduk di sana lebih lama?
Awak tahu...
- Jeong-hae, sebenarnya... - Tidak.
Jangan cakap apa-apa. Saya tak nak tahu.
Ini semakin meletihkan.
Jeong-hae.
Saya nak tidur.
Okey. Selamat malam.
Sebab saya dah hancurkan hati awak.
Nampaknya, saya dihukum kerana itu.
Jae-hun, kita akan berumur 50 tahun tak lama lagi.
Bukankah awak patut
cakap perkara yang awak benar-benar rasa kadang-kadang?
Awak yang pilih Gung-cheol dan tahu awak akan sengsara.
Awak dah lupakah?
Awak kata dia orang pertama yang buat awak nak hidup.
Jadi, awak patut hidup bahagia. Kenapa awak bersusah payah?
[Jemputan Perkahwinan]
Awak yang tinggalkan jemputan di depan pintu kami,
bukan?
Pernahkah awak beri saya jemputan?
Ia kedengaran macam
ada orang tinggalkan kad jemputan di depan pintu rumah awak.
Saya pergi dulu.
Awak fikir saya buat begini kepada awak
sebab saya masih ada perasaan pada awak?
Bukannya awak suka saya. Sebab awak bencikan saya.
Kenapa saya nak benci awak?
Awak tak bersalah pada saya.
Saya tidur dengan awak sedangkan awak tak mahu
dan saya lari walaupun awak cakap awak akan bertanggungjawab.
Jadi, kenapa awak buat begini?
Disebabkan isteri awak,
Nam Jeong-hae.
Kenapa dengan Jeong-hae?
Apa yang dia pernah buat pada awak?
Awak tahu tak
kekejaman yang telah dia lakukan?
Awak tahu tak
berapa banyak kehidupan yang dia dah musnahkan dengan apa yang dia buat?
Beritahu saya.
Beritahu saya tentang kekejaman yang dia lakukan.
Saya perlu tahu.
Orang yang...
Orang yang sebarkan gambar saya dan Profesor Han pergi ke hotel
ialah Jeong-hae!
Disebabkan itu, Profesor Han mati
dan isterinya cuba membunuh diri!
Awak kata dia tertekan,
jadi, awak cadangkan rumah penjagaan itu sebagai terapi.
Jadi, macam mana isteri
Profesor Han Eung-sik yang mati 20 tahun lalu
ada di rumah penjagaan itu?
Ia
kebetulan.
[Ahn Gung-cheol dan Nam Jeong-hae]
[Anak Besar]
[- Nombor yang anda dail...] - Kenapa...
[tak dapat dihubungi. Sila...]
Awak di mana?
[Bos besar]
[Matikan]
Kenapa bos awak telefon pada waktu begini?
Isteri saya telefon.
Okey, begitu.
Baiklah. Saya nak tanya beberapa soalan lagi.
[Pernyataan Saksi: Cho Hyeong-u]
Awak tahu yang anak awak Kang Ji-uk
dan Joo Gang-san rapat, bukan?
Mereka tak rapat.
Saya tahu mereka saling mengenali di sekolah.
Sehari sebelum pembunuhannya,
Joo Gang-san kenalkan Kang Ji-uk dengan seorang wanita.
Bukankah itu hubungan rapat?
Adakah anak awak tahu apa yang berlaku
antara awak dan Joo Gang-san?
Dia beritahu saya yang si tak guna itu beritahu dia.
Jadi, saya betul.
Ketika kami menyoal anak awak,
dia dipenuhi rasa marah
terhadap Joo Gang-san.
Detektif.
Ji-uk tak bersalah.
Ji-uk terlalu lembut
untuk membenci seseorang.
Saya tak kata anak awak yang bunuh dia.
Terima kasih kerana teman saya pulang.
Pulang baik-baik.
Saya tak nak tinggalkan awak.
Tak bolehkah saya tidur di sini saja?
Awak kata awak akan dihalau jika awak tak balik semalaman lagi.
Kalau begitu, biarlah saya dihalau.
Saya tahu awak tak maksudkannya.
Awak kata awak tak suka bersendirian.
Saya nak berada di sisi awak.
Saya keseorangan dulu,
tapi saya ada awak sekarang.
Saya tak kisah bersendirian. Awak pergilah.
Okey. Saya akan hubungi awak bila saya sampai di rumah.
Saya cintakan awak.
Selamat tinggal.
Apa khabar?
Awak dah ada teman lelaki.
Jadi?
[Balai Polis Hajung Seobu]
Terima kasih atas kerjasama awak.
Baiklah. Selamat malam.
Dia mencurigakan, bukan?
Dia nampak sangat gementar.
Itu perkara biasa.
Dia disiasat oleh polis kerana membunuh.
Tak normal kalau dia tenang.
Yakah?
Macam mana kalau kes ini tak selesai?
Jangan cakap bukan-bukan!
Ludah tiga kali, tak guna.
Lompat dengan satu kaki sebanyak tiga kali.
Awak dah rosakkannya sekarang. Tak guna.
Kenapa dia buli saya?
Ikut sini. Helo.
Selamat pagi, mak.
Makanlah sarapan.
Okey.
Mana ayah?
Dia dah pergi kerja.
Okey.
- Terima kasih. - Sama-sama.
Makanlah.
Kita akan pindah.
Apa? Kenapa kita perlu berpindah hanya sebab itu?
Tak ada apa-apalah.
Tak ada apa-apa?
Semua orang di sini panggil awak "Lelaki Tak Berseluar".
Tak ada apa-apa?
Mereka kata awak penyumbaleweng. Tak ada apa-apa?
Pu-reum, makanlah.
Pu-reum, ayah betul-betul minta maaf. Janganlah marah.
Saya cuma perlukan segelas susu,
jadi masak untuk diri awak saja.
Kawan-kawan awak tak berkumpul lagi?
Tidak.
Saya hebat masak beberapa hidangan ketika berada di AS.
Boleh kita jemput mereka datang supaya saya boleh menunjuk-nunjuk?
Kenapa awak perlu menunjuk-nunjuk masakan awak? Carilah tempat tinggal.
Kalau begitu, saya akan telefon yang wanita saja.
Boleh, bukan?
Man-sik dah mati.
Apa?
Bagaimana?
Kenapa?
Dia kegemaran saya antara semua kawan-kawan awak.
Jadi, ini bukan masa untuk berkumpul dan memasak, okey?
[Jae-seok]
- Hai, Jae-seok. [- Mari makan dengan ayah malam ini.]
Awak tak jumpa dia sejak dia jadi pengarah hospital.
Saya pun nak cakap sesuatu dengan awak.
Okey. Jumpa awak semasa makan malam nanti.
Jumpa nanti.
Ayah nak jumpa awak?
Awak nak saya ikut awak?
Lupakan saja. Telefon dia nanti dan ucap tahniah.
Dia menjadi pengarah Hospital Universiti Yeongang.
Benarkah? Saya patut telefon sekarang.
Saya cakap nanti.
Okey.
En. Ahn. Ayam barli itu sangat menguntungkan.
Hebatnya.
Purata jualan kedai itu
untuk bulan lepas adalah dua kali ganda daripada tahun lepas.
Baguslah.
Kedai yang ke-1,000 dan ke-800
...akan mendapat sokongan untuk perbelanjaan, bukan?
Ya. Saya dah hantar borang,
jadi ia akan terus diproses.
Helo.
En. Ahn. En. Yang mahu jumpa awak malam ini.
Malam ini?
Dia kata dia perlu bercakap dengan awak.
Dia kata dia akan mesej awak masa dan tempatnya terus.
Awak dah diberitahu. Saya pergi dulu.
Dia memang bintang terkenal.
Cemburunya. Dia muda, tapi dia dinaikkan pangkat.
Helo.
Bertuahnya.
[Khidmat Perundingan]
[Perubahan Staf, Nam Jeong-hae]
Tahniah, Dr. Nam.
[Dinaikkan pangkat kepada Profesor Senior Psikiatri]
Tahniah.
- Tahniah. - Saya gembira untuk awak.
Terima kasih.
Doktor. Tahniah kerana menjadi profesor.
Tahniah.
Saya tahu awak pasti akan dapat.
Terima kasih.
Tapi, siapa yang hantar ini?
Apa?
Bukankah suami awak yang hantar?
Ya, saya rasa begitu.
Saya akan mula jumpa pesakit sekarang.
Okey.
[Tahniah kerana menjadi seorang profesor.]
[Selamat hari jadi]
Semalam ulang tahun kematian mak awak, bukan?
Macam mana awak tahu?
Jae-hun beritahu saya.
Dia kata awak beritahu dia semasa perjumpaan malam sebelumnya.
[Selamat hari jadi]
[25 September 2019, di Hotel Lakeshore]
Awak nak jumpa saya?
Ya.
Tolong hantar pesakit tengah hari saya kepada Dr. Shin hari ini.
Apa? Hari ini juga?
Saya ada sesuatu untuk diuruskan tengah hari ini.
Terima kasih. Awak boleh pergi.
Adakah
ia ada kaitan dengan wanita yang datang dua hari lalu?
Tak, ini hal keluarga.
Begitu. Hal keluarga.
Baiklah, doktor.
[Lihat Tetingkap]
[Siaran langsung]
[Lihat Tetingkap]
[Siaran langsung, Lihat Tetingkap]
Oh Tuhan.
Ada
enam kesemuanya. Di semua tempat kecuali bilik air.
Kenapa dia pasang kamera di apartmen?
Sebab dia takut? Atau dia mengintip perempuan?
Dia jadi pelik sejak dia tinggal seorang diri.
Aduhai. Cantik.
Hebat.
Awak memang tak ada cacat cela.
Saya bersusah payah untuk kurangkan berat badan demi dia.
Kenapa dia tak pandang saya pun?
Tunggu sajalah, Jung Jae-hun.
Saya akan dapatkan awak.
Tak guna.
Oh Tuhan.
Apa ini?
Bangun. Mari kita berbincang.
Awak ke mana malam tadi?
Bukan urusan awak.
Awak cakap awak akan mula bekerja hari ini.
Awak tak pergi kerjakah?
Tak guna. Biar betul.
Macam mana saya nak pergi kerja? Awak berguraukah?
Kenapa saya perlu kerja?
Saya dah cakap, tak ada apa-apa yang berlaku. Percayalah.
Tolonglah.
Saya kenal lelaki tak guna itu.
Saya kenal awak.
Awak kenal saya.
Awak kenal saya, tapi awak mengesyaki saya?
Hei.
Sehari selepas awak ke hotel dengan tikus itu,
dia telefon dan suruh saya bekerja dengan dia.
Macam mana lagi saya nak terima?
Jangan persoalkannya dan terima saja dengan baik.
Awak berguraukah?
Sampai hati awak buat saya begini?
Awak fikir saya akan gembira kalau awak buat begitu untuk ubah fikirannya?
Saya pun lelaki juga, perempuan.
Awak kata awak akan korbankan maruah awak
walaupun awak dipanah petir.
Kalau awak dah nekad, buatlah filem itu. Jangan jadi dungu.
Jayakannya tak kira apa pun!
Biar betul.
Ini bukan tentang mengorbankan maruah saya!
Apa? Petir?
Petir menyerang dan memusnahkan semuanya! Macam mana saya nak buat apa-apa sekarang?
Gyeong-ja.
Awak boleh hidup begitu seorang diri.
[Hospital Selesa, Penjagaan Demensia]
[En. Park Chun-bok, awak menghidap demensia vaskular.]
Helo, tuan.
[Berapa lama awak makan?]
Maafkan saya, tuan. Saya akan sampai dalam sepuluh minit!
Awak tahu betapa besarnya kontrak itu? Kenapa awak tak boleh capai persetujuan?
Maafkan saya. Saya akan cuba pujuk dia lagi.
Awak akan pujuk dia?
Bolehkah awak pujuk seseorang untuk buat apa-apa?
Jangan bazirkan masa awak
dan belajar matematik asas semula.
Bagaimana awak boleh keliru enam dengan sembilan?
Aduhai, geramnya.
Tak guna.
Kenapa kosong saja?
Aduhai.
Maafkan saya. Biar saya bersihkan.
Saya akan buat.
Aduhai.
Maafkan saya.
Hidup awak memang menyusahkan. Begitu banyak masalah. Aduhai.
Saya patut lap.
Boleh saya dapatkan tisu?
Tuan boleh masuk. Saya tak apa-apa. Saya akan lakukannya.
[Filem Hebat]
Aduhai, setiap kali saya nampak perempuan itu di TV,
dia memang sentiasa nampak cantik.
Cik Kang, awak tak nak pergi ke bar awak hari ini?
Tak, saya cuti hari ini.
[Gyeong-gyu secara terbuka mahu mengiklankan pil diet.]
Hebatnya.
Tolong beri sekotak Pas.
Dan pemetik api juga.
Di sana.
[Kacang dan Beri Biru]
Tak apalah.
Saya akan ambil semuanya.
Berapa jumlahnya?
Hai, mak. Pu-reum dah tidur?
Begitu.
Dia mungkin nak ke tandas pada tengah-tengah malam,
jadi tolong biarkan lampu ruang tamu menyala.
Okey.
Alahai, mak. Anak kedua? Tak mungkin.
Saya letak dulu. Selamat malam.
Okey.
Sekarang pukul 11:31 malam, jadi...
[Sayangku]
[Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi.]
[Sila tinggalkan pesanan selepas bunyi bip.]
Sekejap, adakah dia...
Dah lama kita tak minum berdua.
Bukannya dah lama. Ini kali pertama, En. Yang.
Apa?
Yakah?
Saya selalu nak minum dengan awak, jadi saya rasa keliru.
Baiklah. Mari kita minum sehingga malam ini berakhir!
Boleh awak beritahu saya apa yang awak nak cakap pada saya?
Kenapa awak tak percayakan saya? Tiada apa-apa yang berlaku.
- En. Yang. - Saya hanya mahu
minum dengan awak. Itu saja.
Saya serius.
Adakah sebab masalah pinjaman itu masih belum selesai?
Hei, En. Kang.
- Mari duduk di sini. - Baiklah.
Duduklah.
Ya, tuan.
Kenapa awak terkejut?
Saya tawarkan untuk beri bantuan bagi penyewaan dan kos gajinya
dan dia nak datang ucap terima kasih, jadi saya suruh dia datang ke sini.
Ya, sudah tentu.
Macam mana dengan kedai awak?
Itu bukan masalahnya sekarang.
Saya sangat bersyukur, saya tak boleh duduk saja.
Saya akan bayar minuman malam ini, jadi silalah minum apa yang awak nak.
- Jangan risau tentang bil. - Terima kasih.
Awak boleh pergi minum dan berseronok.
- Nah, ambil segelas. - Ya. Terima kasih, En. Yang.
Baiklah.
- Nah. - En. Yang.
Cuba ini juga.
Kawan yang kamu minta ayah tolong
telah dilantik menjadi profesor mulai hari ini.
Terima kasih.
Apa hubungan awak dengan kawan awak itu?
Kami belajar di kolej yang sama.
Apa yang awak buat boleh menjejaskan keluarga kita.
Berhati-hati mulai sekarang.
Gelung perubatan dan undang-undang sangat kecil.
Kelahiran saya sendiri menjejaskan keluarga ini, bukan?
Apa?
Cukuplah dengan rasa rendah diri awak.
Kami tak pernah anggap awak menjejaskan.
Orang dungu itu hanya tahu cakap benda-benda dungu.
Kenapa kamu buka klinik sendiri
bila ayah suruh kamu kekal di hospital universiti itu?
Bersedia untuk tutup klinik awak dan pindah ke hospital ayah.
Tak nak.
- Jae-hun. - Biarkan dia.
Semua orang ada nasib sendiri.
Biar dia buat apa saja yang dia nak.
Tak kira apa yang saya buat, ayah takkan puas hati pun.
Kamu patut cuba jadi macam adik-beradik kamu!
Dari awal lagi, kamu memang tak ada cita-cita.
Kamu sangat penakut
dan kamu terima keadaan sama seperti mak kamu.
Apa salahnya saya ikut perangai mak saya?
Perlukah saya jadi macam ayah untuk jadi anak ayah?
Cukuplah.
Mak saya meninggal dunia
kerana cita-cita ayah yang hebat itu. Faham?
- Budak ini... - Tak kira betapa berjayanya ayah,
ayah hanya pembunuh yang bunuh isteri ayah sendiri.
Tak guna!
Kamu memang dungu.
Tak guna.
Kita bincang kemudian saja.
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
- Yakah? - Saya suka ini.
- Berapa banyak yang kita pesan? - Mari kita lihat.
Berhenti makan.
- Saya tak nak minum malam ini. - Minumlah.
Awak boleh minum malam ini.
Aduhai!
Kenapa awak datang ke sini, Eun-sil?
Apa?
Sebenarnya...
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
Eun-sil, awak memang terbaik.
Semua orang sukakan makanan awak.
Macam mana awak boleh jadi tukang masak yang begitu bagus?
Aduhai, saya buat apa saja yang termampu.
Chun-bok sangat bertuah.
Macam mana dia boleh jumpa orang macam awak?
Apa maksud awak dia bertuah?
Tapi sekarang, orang kata isteri terbaik ialah
seseorang yang bawa pulang banyak duit.
Tapi, saya tak ada duit.
Apa maksud awak?
Awak muda, cantik dan pandai buat kerja rumah.
Itu lebih hebat daripada bawa balik beratus-ratus juta won.
Maaf, puan.
Ya, saya datang.
Biar saya ambil.
Pemiliknya membuat makanan yang sedap.
- Pesanan awak dah siap. - Yakah?
Itu dia.
- Baiklah. - Ini hidangan pengenalannya.
- Betul. - Ia sangat sedap.
- Sebotol lagi. - Awak suka makanan di sini?
Ia lazat.
Apa kata kita pesan makanan lain?
Ya, kalau nak lagi, silakan.
Jadi, mari lihat...
- Okey. - Apa yang awak nak?
- Sup kek ikan? - Kek ikan kedengaran lazat.
- Baiklah. - Kami nak yang itu.
Baiklah.
[Hydromorphone]
Aduhai.
Baiklah. Selamat menjamu selera.
- Terima kasih. - Baiklah.
Aduhai, apa patut saya buat?
Boleh kita bercakap?
Okey.
Kita patut berbincang.
Baiklah, segelas lagi!
Okey, satu lagi.
Itu dia. Mari kita teruskan.
En. Kang, kalau awak rasa tak sihat, awak tak perlu minum.
Jangan cakap begitu!
En. Yang baru tuangkan ini untuk saya.
En. Kang, awak tak nampak begitu, tapi awak memang boleh minum.
Aduhai.
Jadi, awak pandai minum
dan personaliti awak juga bagus.
Tapi, kenapa awak dipecat?
Apa? Oh, ya.
Saya rasa saya tak cukup bagus.
- En. Yang, biar saya tuangkan minuman. - Ya?
Baiklah.
Apa pun, ini soalan peribadi.
Baiklah.
Bolehkah suami isteri sebaya awak
- untuk terus aktif... - Ya?
di atas katil dan sebagainya?
Apa?
En. Yang, itu terlalu...
- Macam berasmara? - Ya.
Aduhai.
Mungkin bunyinya macam saya berlagak,
tapi saya masih aktif.
Biar saya beritahu.
Ada sebab kenapa saya tak dihalau sehingga hari ini
walaupun saya tak buat banyak duit.
Awak memang lelaki sejati.
Saya suka lelaki ini.
Terima kasih, tuan.
Sekarang awak dah minum beberapa minuman mahal,
awak boleh nyanyi sebuah lagu.
- Lagu? - Nyanyikan lagu ceria.
Patutkah saya menyanyi? Baiklah.
Aduhai.
En. Yang, terima kasih kerana menjemput saya hari ini.
♫ Aku benar-benar tak faham, aku tak tahu ♫
["Wake Up" dimainkan]
- ♫ Aku tak tahu apa dalam fikiran kamu ♫ - Ayuh!
♫ Aku lihat ke sana sini dan sejauhnya ♫
♫ Tiada apa-apa di sekitar ♫
♫ Kenapa kamu nak cari sesuatu? ♫
♫ Kenapa kamu nak tinggalkan aku? ♫
♫ Jika kamu terus buat begitu, kamu akan buat aku sedih ♫
♫ Aku terpaksa tinggal seorang diri ♫
♫ Kamu hanya tahu bercakap ♫
- ♫ Kenapa kamu buat begini lagi? ♫ - Bagus!
Bagus!
- ♫ Jika kamu terus buat begini ♫ - Awak tahu caranya! Teruskan!
♫ Aku tak nampak sesiapa atau apa-apa cinta ♫
♫ Hei, sedarlah, kawanku ♫
Saya minta maaf tentang hari ini, En. Kang.
Aduhai.
Jangan minta maaf.
Inilah dunia untuk kita sebagai lelaki.
Hierarki lelaki tak ditentukan mengikut kekananan.
Semuanya kerana kuasa.
Aduhai. Saya tak apa-apa.
Jangan pedulikan saya. Awak baliklah.
Saya patut tunggu hingga ke penghujungnya,
tapi saya perlu tutup kedai.
Maafkan saya.
- Jangan minta maaf. Awak patut pergi. - Okey.
- Biar saya panggilkan teksi. - Tidak.
Saya tak apa-apa. Ada perhentian bas berdekatan.
Saya pergi dulu.
Ya. En. Ahn!
Awak boleh buat!
Ya, awak boleh buat.
Awak boleh buat!
Encik Kang dah balik?
Ya, tuan. Dia dah selamat keluar.
Nampaknya dia masih seorang lelaki. Dia agak pandai minum.
Dan dia boleh melayan saya dengan baik.
Nampaknya tiada yang lebih berkuasa daripada duit.
Saya bayar sewa dan kos gaji dia.
Kalau saya jadi dia, saya akan datang dan buat begitu juga.
Apa pun.
Saya minta maaf atas apa yang berlaku pada isteri awak.
Serta pada doktor pakar sakit jiwa terkemuka seperti dia.
Awak masih tak sedar selama sebulan ini.
Dan detektif juga datang ke pejabat.
Jadi, saya siasat.
En. Yang.
Saya tak boleh jalankan perniagaan saya dengan suspek pembunuhan,
tak kira betapa hebatnya awak.
Sebab itulah
awak akan letak jawatan serta-merta.
Awak
ajak saya keluar minum malam ini untuk beritahu tentang itu?
Saya nak belanja awak minum untuk perpisahan, jadi tolonglah faham.
Kalau begitu, kenapa awak panggil pemilik kedai yang ke-1,000 itu?
Awak rasa kenapa?
Saya panggil dia untuk tunjuk kepada awak
betapa hidup adalah kotor dan memenatkan
kalau lelaki tak ada duit atau kuasa.
Jadi, jangan bergaduh dengan saya dan serahkan surat peletakan jawatan.
Berhenti berpura-pura macam awak bagus sangat.
Kalau saya perlu letak jawatan pun,
saya akan buat begitu selepas saya selesaikan isu pinjaman.
Tak guna...
Kenapa awak risau tentang pinjaman itu?
Awak tak boleh kawal isteri awak pun.
Kalau awak tak begitu rajin bekerja
dan luangkan masa itu untuk keluarga awak,
isteri awak takkan jumpa lelaki tak guna itu
dan buat perkara begitu.
Tak guna.
Awak nak berbincang, tapi dah 30 minit awak senyap saja.
Kalau awak tak ada apa-apa nak cakap, awak patut pergi.
Berapa yang awak nak?
Apa?
Berapa lagi yang diperlukan untuk awak hilang daripada hidup saya?
Awak rasa
saya datang ke sini untuk dapatkan wang?
Bukankah itu yang awak nak?
Awak perempuan yang sanggup buat apa saja demi duit.
Saya mungkin buat apa saja untuk duit,
tapi saya tak perlukan duit awak.
Awak yang musnahkan hidup saya.
Berani awak suruh saya pergi?
Awak
musnahkan hidup awak sendiri.
Kalau awak hargai badan awak,
itu takkan berlaku.
Apa?
Saya akan bayar banyak untuk apa yang saya dah buat.
Jadi, jangan ganggu suami saya untuk balas dendam.
Kalau tak, saya akan bunuh awak.
Oh Tuhan. Aduhai.
[Kami mara dengan kelajuan penuh, hanya menanti.]
[Jadi, macam mana hidup kami boleh jadi begini?]
Maaf. Kami akan tutup dalam masa 30 minit.
Nak saya kemaskan meja?
Tak, saya akan makan.
Baik, tuan.
[Saya ingat ada beberapa keretakan di sana sini, itu saja.]
Kalau awak tak begitu rajin bekerja
dan luangkan masa itu untuk keluarga awak,
isteri awak takkan jumpa lelaki tak guna itu
dan buat perkara begitu.
[Tapi saya silap.]
[Kehidupan kami hancur sepenuhnya.]
[Ahn Gung-cheol]
[Surat Peletakan jawatan]
Awak tengok apa, tak guna?
Saya tak pandang apa-apa, tak guna.
Awak berbau alkohol.
Lelaki sejati patut berbau alkohol pada waktu begini.
Awak nak naik jongkang-jongket?
- Jongkang-jongket? - Ya.
- Baiklah, mari. - Mari.
Ini dia.
Hei!
- Seronok tak? - Seronoknya!
Hei!
Hei! Naik!
- Hei! - Seronoknya!
Mari pergi tinggi!
- Tinggi lagi. - Tinggi lagi!
Tinggi lagi!
- Hei. - Tinggi lagi.
Encik, apa yang kamu buat?
Jadi, kamu melepak di sini selepas minum beberapa gelas.
Macam budak-budak.
Kami minta maaf.
Jangan minta maaf.
Tentu kamu tak ada tempat lain untuk dituju.
Tapi, ini untuk kanak-kanak,
jadi sila berhati-hati.
Saya pergi dulu.
- Selamat tinggal. - Selamat malam.
Nampaknya, kita memang tiada tempat untuk dituju.
Betul.
Mari kita balik.
Nak pergi ke pantai?
♫ Pernahkah kamu tunggu ♫
["After the Play Is Over" dimainkan]
♫ Selepas pementasan berakhir ♫
♫ Dan duduk bersendirian di kerusi ♫
♫ Dan merenung ke pentas selepas lampu terpadam ♫
Ya! Laut!
Laut!
Ya!
Awak nak ke mana?
Hei!
Awak nak masukkah?
Hei!
Tak guna. Hei.
Hei. Tak guna.
Mereka kurang logik sepenuhnya.
Hei.
- Seluar dalam saya! - Saya dapat seluar dalam dia!
[Seluar dalam Hyeong-u]
- Seluar dalam dia! - Hei!
Hei! Pulangkan!
Tolonglah!
Pulangkan!
Lakukannya!
Ombak kelihatan lebih menyedihkan hari ini.
Mesti banyak yang ia pendam.
Saya dah berhenti buat filem itu.
Kenapa?
Saja.
Saya tak sanggup nak berdepan dengan si tak guna itu.
Mo-ran ada di rumah saya sekarang.
Aduhai. Saya lebih kasihankan awak daripada Hyeong-u.
Tak perlu. Dia akan pergi tak lama lagi.
Saya dipecat.
Tak, saya letak jawatan.
Saya tak apa-apa. Tak perlu tenangkan saya.
Saya maksudkannya.
Saya tak apa-apa.
Cerialah, kawan-kawan.
Kamu berdua masih lebih bagus daripada saya.
Awak betul-betul merungut sebab tak ada duit sekarang?
Ini bukan soal tak ada duit. Tapi, itu betul.
Anak saya baru tujuh tahun.
Saya tak ada simpanan.
Cukuplah. Berapa kali awak nak ulang cerita sedih itu?
Kalau awak cakap begitu, saya tak ada anak sendiri.
Saya tak ada akaun bank atas nama saya pun.
Jadi? Patutkah saya bunuh diri?
Antara semua orang, awak yang ada lebih banyak daripada saya,
jadi jangan putus harapan. Dan berdiri teguh. Okey?
Betul.
Saya ada anak dan akaun bank.
Saya lebih bagus daripada awak, Hyeong-u.
Dan saya ada demensia.
Kawan-kawan.
Saya
ada demensia.
Jadi, cerialah.
Kamu lebih bagus daripada saya.
Biar betul. Jangan buat lawak. Ini bukan masanya!
Saya pun harap ia satu gurauan.
Saya benar-benar...
Saya benar-benar berharap ia satu gurauan.
Kami cuma melalui
separuh jalan dalam hidup kami!
Kami boleh mulakan apa-apa saja yang baru!
Kenapa dengan kita?
Demensia tak ada apa-apa!
Jadi, seranglah kami!
Marilah!
Tak guna!
Tak guna.