Subtitle bY iQIYI Resynced == ANANG KASWANDI ==
[Kandungan berikut mungkin tak sesuai untuk penonton bawah usia 19 tahun.]
[Budi bicara penonton dinasihatkan.]
[Program ini merangkumi iklan maya dan tidak langsung.]
[Nama, perniagaan, tempat dan kejadian yang disebutkan di sini adalah rekaan.]
[Setahun lalu]
Kalau begitu, Gung-cheol,
nampaknya awak cintakan Jeong-hae kerana dia sempurna.
Tolonglah.
Dia menjadi sempurna sebab saya cintakan dia.
Follow My IG @Anang2196_sub_indo
Macam mana dengan Hae-suk?
Kenapa awak cintakan dia?
Kenapa dengan awak?
Itu kisah lama.
Saya tak ingat pun.
Panasnya.
Sayang, saya nak ke bilik air.
Okey.
Apa yang awak buat? Ke tepi.
Awak marah sebab saya cakap tentang Hae-suk?
Tak mungkin.
Pergilah ambil angin.
Saya tak tahan tengok
Gung-cheol berlagak seperti awak seorang saja cinta hati dia.
Awak tak boleh tahan,
tapi, awak cakap tentang Hae-suk?
Jadi, patutkah saya cakap sesuatu yang lain selain Hae-suk?
Contohnya,
tentang kita?
Awak dah jadi gila
selepas bercerai.
Saya tak merancang untuk bertindak gila sepenuhnya lagi,
tapi, saya akan buat begitu kalau itu yang awak mahu.
Antara saya dan Gung-cheol,
awak rasa siapa yang lebih mencintai awak?
Saya tak peduli siapa yang lebih mencintai saya.
Apa yang penting ialah saya cintakan Gung-cheol.
Awak faham?
Siapa saya bagi awak?
Lepaskan saya.
Beritahu saya.
Siapa saya bagi awak?
Awak tak tahukah? Awak tak bermakna bagi saya.
Kenapa awak buat begitu pada saya
kalau saya tak bermakna pada awak?
Ketika itu, saya tak mahu hidup pun.
Saya terseksa setiap hari. Saya tak peduli siapa orangnya.
Jadi maksud awak,
awak tak pernah mencintai saya?
Tak pernah. Walaupun untuk sehari. Tidak.
Saya tak pernah mencintai awak walaupun sekejap.
- Awak maksudkannya? - Saya maksudkannya.
Saya boleh beritahu
Gung-cheol segala-galanya.
Suka hati awaklah.
Tiada apa yang akan berubah.
"Tiada apa yang akan berubah"?
Awak rasa begitu?
Kalau ada yang berubah pun,
suami saya putuskan hubungan dengan awak
sama seperti saya buat.
Nampak sangat.
- Apa itu? - Aduhai.
Adakah awak
begitu yakin dengan Gung-cheol?
- Kenapa dengan awak? - Hukuman awak.
Sekurang-kurangnya,
saya tahu hubungan saya dan Gung-cheol takkan goyah kerana awak.
Jadi, jangan terlalu mencuba dan sedarlah.
Awak tak boleh buat apa-apa sekarang.
Tak mungkin. Tak adil betul.
Itu hukuman awak.
Mari ke bar kita untuk pusingan kedua.
- Apa kata kita ucap selamat? - Baiklah.
- Untuk Man-sik! - Ucap selamat!
Ucap selamat!
- Ini hebat. - Apa kata kita main permainan?
- Saya setuju. - Awak nak main apa?
Mari berkumpul, semua.
[Episod 12: Kebenaran Di Sebalik Kes 1]
Jae-hun, bila saya dengar awak dah bercerai,
saya sangka sebab awak berkahwin dengan perempuan yang pelik.
Tapi, kenapa awak bercerai dengan seseorang yang sangat sempurna
macam dia?
Aduhai. Nama awak Hae-suk, bukan?
Awak memang pandai menilai orang.
Saya tak nak bercerai. Dia yang minta.
Kejap, jadi Mo-ran, awak tinggalkan Jae-hun?
Kami sangka ia sebaliknya.
Betulkah apa yang Jae-hun cakap?
Ya, betul.
Saya nak ceraikan dia dulu.
Tak sangka betul.
Awak nak berlagak, pura-pura macam awak tinggalkan dia?
Tak sangka betul.
Kenapa awak perlu menunjuk-nunjuk tentang itu?
Kenapa awak perlu menunjukkannya?
Saya tak rasa dia cakap begitu untuk menunjuk-nunjuk.
Saya rasa dia bertimbang rasa untuk jaga maruah Mo-ran.
Jae-hun, awak sangat hebat.
Awak tak kisah dilabel sebagai orang jahat untuk lindungi dia.
Awak memang dingin tapi hati awak baik.
Bukankah kita patut balik ke rumah? Dah tiba masa untuk Pu-reum tidur.
Tak apa. Yu-bin telefon saya dan kata dia dah tidurkan Pu-reum.
Boleh Yu-bin bermalam di rumah kami?
Ya, sudah tentu. Tak apakah?
Ya.
Terima kasih.
Awak tak perlu berterima kasih.
Saya sangat cemburukan kamu berdua.
Kita takkan jumpa remaja lain seperti Yu-bin pada zaman ini.
Dia tak memberontak seperti kanak-kanak sebayanya.
Semuanya sebab dia ikut perangai Jeong-hae.
Seperti yang kamu semua tahu,
Jeong-hae seorang wanita yang baik dan cantik.
Sekali lagi. Sudahlah.
Yakah? Baiklah.
Mo-ran, kenapa awak ingin bercerai?
Ada sebab yang baik untuk pergi?
Tentulah ada.
Kenapa saya nak bercerai tanpa sebab?
Dan apakah sebab tu?
- Apa? - Hentikan.
Hentikan apa?
Saya belum mula lagi.
Awak rasa kenapa saya minta cerai
daripada dia?
Choi Mo-ran.
Saya suruh awak hentikannya.
Pada hari ulang tahun perkahwinan kami,
kami minum dan berasmara.
"Berasmara"?
Ketika kami berdua sedang menikmatinya,
dia tiba-tiba menjerit nama orang lain,
bukan nama saya.
Aduhai, nama orang lain?
Nama siapa?
Tak mungkin sesiapa di sini, bukan?
Macam mana kalau
dia ada di sini?
Mari berhenti di sini.
Jelas sekali Mo-ran bergurau dengan kita.
Nampak sangatkah?
Gyeong-ja terlalu cekap.
Apa? Awak betul-betul berguraukah?
Aduhai. Saya tak tahu. Jantung saya berdegup kencang.
Maafkan saya. Kamu semua begitu menghayati.
Sayang, saya harap awak tak marah.
Kalau begitu, kamu berdua akan berbaik semulakah?
- Aduhai. - Aduhai.
Aduhai. Saya tak ada apa-apa untuk mengelapnya.
Maafkan saya.
Kenapa dengan awak?
Kenapa awak ludah pada dia?
- Awak tak apa-apa? - Ya, saya tak apa-apa.
Saya nak ke bilik air.
Hei, Gung-cheol.
Awak boleh minum dengan saya.
Saya tak sangka orang yang mementingkan kesempurnaan itu buat silap begitu.
Eun-sil, bagus. Teruskan tanya soalan begitu.
Apa?
Ya. Okey. Baiklah.
Awak boleh tukar baju ini.
Tak nak. Saya nak balik.
Tukarlah kalau awak nak balik pun. Ia tak nampak baik.
Terima kasih.
Tak, maafkan saya.
Apa yang awak nak buat, Encik Jung Jae-hun yang meludah?
Saya beri dia pakaian saya untuk dipakai.
Pakaian awak?
Kenapa... Awak patut beri dia pakaian Mo-ran.
Pakaian saya lebih sesuai untuk Jeong-hae daripada pakaian Mo-ran.
♫ Apabila si ibu pergi ke pulau ♫
♫ Untuk mengutip tiram ♫
♫ Anak kecil itu tinggal seorang diri ♫
♫ Dan menjaga rumah ♫
Bukankah wain nampak macam darah?
Nampak macam Jeong-hae
berdarah kerana ditikam atau ditembak tadi.
Ia sangat menakutkan.
Sebenarnya, saya juga.
Warna merahnya sangat pekat. Rupanya menakutkan.
Tiba-tiba saya teringat...
Kenapa khabar angin itu bermula tentang awak?
Khabar angin apa?
Di kolej,
awak bunuh seorang profesor dan bersembunyi.
Aduhai. Ada khabar angin begitu tentang awak?
Itu sangat menarik.
Hae-suk, beritahu saya tentangnya.
Sayang.
Saya dah cakap itu cuma khabar angin saja.
Betul. Saya tanya dia
kenapa khabar angin itu bermula.
Kenapa awak nak tahu tentang hal yang berlaku 20 tahun lalu?
Sedangkan ada pembunuhan yang berlaku pada masa sekarang.
Pembunuhan yang berlaku sekarang?
Kenapa dengan itu?
Awak tahu tak?
Tak, ini kali pertama saya dengar.
- Awak tahu, Chun-bok? - Sudah tentu tak, tak guna.
Manalah saya tahu.
Siapa beritahu awak
tentang itu?
Entahlah.
Ada orang mabuk
dan beritahu saya.
Apa yang awak nak cuba sampaikan?
Macamlah awak tak tahu?
Awak menghakimi saya dan kata saya murah dengan badan saya.
Gambar awak diambil begitu
sebab awak sayangkan badan awak?
Oh Tuhan!
Saya tak mahu
jumpa awak lagi.
Sampai di sini saja malam ini.
Mari pergi, semua.
Awak patut duduk di sini.
Keseronokan baru saja nak bermula.
Mari minum.
Mari.
Cantik, bukan?
Saya nampak awak pakai sebelum ini dan saya beli sepasang sebab saya suka.
Susah untuk dapatkannya kerana ia keluaran terhad.
Jeong-hae, saya akan pergi bersama awak.
Okey.
Saya seronok malam ini.
Saya pergi dulu.
Selamat tinggal, Hae-suk.
Jalan baik-baik.
Selamat tinggal, Hae-suk.
Aduhai. Satu malam yang penuh peristiwa.
Saya takkan lupakan malam ini.
Betul?
Tapi, kenapa Jae-hun suruh Gung-cheol tunggu?
Betul?
Pergi dulu. Saya perlu buat sesuatu sebelum balik rumah.
- Okey, selamat tinggal! - Selamat tinggal, Gyeong-ja!
Hae-suk.
Gyeong-ja. Ada apa?
Mari kita berbual.
Berbual?
Biar saya beri awak nasihat.
Apa kata awak fikir dulu sebelum bercakap?
Entahlah.
Saya cenderung untuk ikut kata hati, bukan fikiran saya.
Saya makan lebih banyak berbanding awak
dan lebih banyak mabuk berbanding awak.
Berani awak melawan cakap saya?
Saya telah banyak dimaki berbanding awak
dan ada lebih banyak hutang daripada awak.
Jadi, kita anggap ia seri.
Hei.
Kenapa awak...
Ada apa-apa
yang awak nak tanya saya?
Cakap sajalah
apa yang awak nak cakap.
Apa yang saya nak cakap...
Baiklah.
Sebenarnya...
Saya dan Jeong-hae...
Mereka kawan awak jugakah?
Jung Jae-hun, awak ditahan atas tuduhan membunuh Joo Gang-san.
Hei, Encik Ahn.
Berhenti berulang-alik di sana dan balik rumah sekarang.
Tolonglah, saya merayu. Tak bolehkah saya jumpa kawan saya?
Saya kata tak boleh.
Kalau begitu...
Kalau begitu, biar saya jumpa Detektif Cho Tae-uk. Sekejap saja.
[Saya akan beri awak duit awak,]
[jadi, mari jumpa di taman permainan pada pukul 10:00 malam esok.]
[Okey.]
[Saya rasa suami dia tahu, jadi hentikannya.]
[Awak suruh pisahkan mereka.]
[Mereka masih belum mahu berpisah.]
[Hentikan sebelum saya marah.]
[Saya tak tahu apa saya akan buat]
[kalau awak asyik bertindak sendiri.]
Tiga hari sebelum Joo Gang-san mati,
dia hantar rakaman ini kepada kawannya.
Awak mengaku itu suara awak, bukan?
Ya.
Awak upah Joo Gang-san
untuk pisahkan Nam Jeong-hae daripada suami dia?
Ya.
Sebab itukah awak bunuh dia?
Sebab dia tak nak dengar cakap awak bila awak suruh dia hentikannya?
Biar saya buat panggilan.
Silakan.
Maaf kerana telefon lewat begini.
Tae-uk. Tunggu sekejap.
Kenapa awak tahan dia?
Saya tak boleh beritahu awak lagi.
Tolong beritahu saya.
Nyawa saya dalam bahaya. Tak. Nyawa ahli keluarga berada dalam bahaya.
- Jadi, tolonglah... - Kami akan beritahu setelah kami pasti,
jadi, tolong pergi.
Satu perkara yang saya boleh beritahu, hanya kerana Jung Jae-hun ditahan,
tidak bermakna awak dibuang sebagai suspek.
Pergi balik baik-baik.
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
Berapa lama lagi awak ada?
Sebenarnya...
Saya tertanya-tanya sama ada saya dapat lihat salji pertama turun.
Patutlah.
Awak nampaknya menahan kesakitan.
Awak juga tak nampak bebas daripada kesakitan.
Saya pun ada banyak kesakitan.
Tapi, tak kira betapa banyak saya merungut tentang kesedihan saya,
ia macam kuku jari kaki belakang semut berbanding nazak.
Kaki belakang semut ada kuku?
Saya tak tahu pun.
Aduhai.
Awak sangat cantik bila awak ketawa, Hae-suk.
Selesaikannya.
Selesaikan segalanya yang awak boleh.
Kalau tak, awak tak boleh bersemadi dengan aman.
Saya pergi dulu.
Gyeong-ja.
Jangan beritahu sesiapa apa yang berlaku pada awak? Sudah tentu.
Saya benci drama.
Saya akan berdiam diri walaupun awak suruh saya beritahu yang lain,
jadi, jangan risau.
[Macam mana saya boleh keluar?]
[Berhenti!]
Pada petang awak serah diri,
ada orang hantar video ini kepada suami awak.
Tapi, kenapa?
Saya pasti ia untuk buktikan yang awak tak bunuh dia.
[Berhenti!]
Saya yakin orang yang hantar video ini adalah pembunuhnya.
Awak rasa siapa yang menyayangi awak
sebanyak ini?
Jangan buat begini.
Awak mengahwini Gung-cheol sebab awak fikir dia hanya mencintai seorang wanita?
Tapi, susah nak terima sebab wanita itu ialah Hae-suk?
Bagaimana dengan saya?
Kenapa awak tak nampak saya?
Saya sangat sayangkan awak! Kenapa awak tak nampak saya?
Tidak.
Tak mungkin.
Tak mungkin...
Awak berada di rumah Jae-hun sehingga sekarang?
Ya.
Kenapa awak beritahu Hae-suk tentang itu?
Apa maksud gelak ketawa itu?
Saya nak pergi mandi.
Awak tak apa-apa?
Lepaskan dia, tak guna. Saya suami dia!
Cepatlah bawa dia balik.
[Hari ini, ulang tahun kematian ibu Jeong-hae.]
Jeong-hae.
[Tetamu awak dah sampai.]
[Dia lelaki yang main golf dengan kami termasuk Profesor Nam.]
[Saya jemput dia ke sini untuk minum bersama.]
Sejujurnya,
saya dan Jeong-hae...
- Tidak, pergi tengok di sana. - Ya, tuan.
Aduhai.
Kelakarnya.
Maaf. Maaf!
Encik Jung nampak mencurigakan atau buat apa-apa yang pelik...
Saya tak tahu.
Saya dan Jae-hun dah bercerai dua tahun lalu.
Saya baru balik dari Amerika beberapa minggu lalu
dan saya tinggal di sini sehingga saya jumpa tempat tinggal.
Kenapa?
Awak nak tangkap saya juga?
- Kyeong-mo. - Ya?
Mari sini.
[Seterusnya]
Lihatlah bilik ini.
Kenapa dengan bilik ini?
[Joo Gang-san]
Ini penemuan besar.
Beritahu kami perkara sebenar, Encik Jung.
Mungkin sekitar pukul enam pagi
semasa saya sampai ke rumahnya.
[Tiga jam sebelum kematian Joo Gang-san]
[Pintu telah dibuka.]
[Choi Mo-ran]
[Joo Gang-san]
[Awak nampak Cho Hyeong-u masuk dan kemudian melarikan diri.]
Kemudian, awak ambil pemetik api dan dompet yang dia jatuhkan?
Ya.
Selepas itu,
saya menyorok dalam almari lagi,
menunggu dia pulang ke rumah.
Berhari-hari saya tak dapat hubungi dia
dan saya terpaksa ambil telefon itu
tak kira apa pun yang berlaku.
[Telefon yang ada]
[gambarnya tak berpakaian.]
[Satu setengah jam sebelum kematian Joo]
Malang betul nasib saya hari ini.
Tentulah, saya dah cari di semua tempat.
Saya cari di apartmen dan kelab golf itu,
tapi tak jumpa di mana-mana.
Baiklah. Saya akan buat segera.
Awak carikan rumah untuk kita.
Sebuah rumah besar dengan pemandangan yang cantik.
Saya boleh tinggalkan tempat ini tak lama lagi.
Ya. Okey.
Saya akan telefon awak lagi. Selamat tinggal.
Tak guna.
Awak dah rindukan saya?
Saya akan beri awak 500 juta. Uruskannya sekarang.
"Uruskannya sekarang"?
Saya jenis yang suka berdalih.
Apa idea awak untuk uruskannya?
Hapuskan semua gambar saya dalam telefon awak.
Tulis sumpah yang awak takkan jumpa saya lagi.
Itu saja?
Awak akan beri 500 juta won selepas saya buat begitu?
Fikirkan tentangnya
dan hubungi saya esok.
Ini peluang terakhir awak.
Satu bilion.
- Apa? - Saya ubah fikiran.
Saya rasa saya patut dapat 500 juta lagi sebab dipukul oleh suami awak.
Jadi untuk itu dan gambar, satu bilion won.
Awak memang mengarut.
Baiklah. Suka hati awaklah.
Apa awak akan buat kalau saya buat begitu?
Awak rasa? Saya akan laporkan kepada polis.
Macam yang suami saya cakap,
manusia tak guna macam awak patut dipenjarakan.
Kenapa dengan awak ini?
Saya akan bersenam dan menjadi sasa semasa saya di penjara.
Tapi, awak tahu apa yang akan berlaku pada hidup awak?
Seluruh dunia akan lihat awak tanpa pakaian di atas katil
tidur dengan seorang lelaki muda.
Boleh awak menerimanya?
Saya tidur dengan awak?
Saya?
Jadi, mana video itu?
Awak rasa? Kenapa? Awak nak tengok?
- Awak nak saya tunjukkan? - Tunjuklah.
Saya akan beri awak satu bilion won jika awak tunjukkan video itu.
Awak buat saya rasa nak gila.
Awak suruh saya tunjuk? Saya akan ambil.
Awak
mati pucuk, bukan?
Sama ada itu atau awak homoseksual.
Saya tak peduli jika awak mati pucuk atau homoseksual.
Tapi kalau awak nak duit, berhenti menipu,
ambil 500 juta itu dan pergi dari sini.
Awak ingat awak siapa?
Apa? "Mati pucuk"? "Homoseksual"?
Saya tak sentuh awak demi awak dan ini cara awak balas jasa saya?
Awak gila.
Awak nak ke mana?
Jadi, kenapa awak buat saya marah?
Awak datang pada waktu begini untuk minta sesuatu seperti ini. Betul?
Kenapa?
Adakah suami awak hanya pandai memukul orang,
tapi bukan ini? Sebab itu?
Hei, cik.
Awak nak ke mana?
Lepaskan saya.
- Lepaskan. - Jangan bergerak.
Saya akan beri apa yang awak nak.
- Jangan bergerak. - Tak guna!
Jangan bergerak!
Tak guna!
Saya akan beri apa yang awak nak.
Hentikan!
Saya tak nak buat begini,
tapi awak asyik buat saya marah.
Awak boleh tidur dengan saya malam ini, okey?
- Lepaskan saya! - Jangan bergerak!
Saya dah kata jangan bergerak!
Berhenti!
Jadi, ini cara awak nak bermain?
Baiklah.
Kita tengok siapa yang mati dulu.
Kalau awak penat, awak nak berehat?
Kita perlu berbincang.
Bukan saya, Jeong-hae.
Apa yang bukan awak?
Bukan saya yang beritahu Hae-suk.
Penipu.
Jadi, macam mana dia tahu?
Kalau bukan awak, macam mana Hae-suk...
Mungkin Jae-hun.
Apa?
Awak dan Jae-hun berkongsi
banyak rahsia yang saya tak tahu.
Berapa banyak yang Jae-hun beritahu awak?
Berapa banyak yang awak dengar daripada dia?
Berapa banyak yang saya dengar?
Berapa banyak yang saya patut tahu?
Semuanya dah berlalu.
Awak tak perlu tahu dan ia tak penting.
Awak selalu kata semuanya dah berlalu,
ia tak penting atau tak berbaloi untuk diceritakan.
Jadi, apa yang penting bagi awak, Jeong-hae?
Walaupun apabila hidup musnah
atas sesuatu yang awak buat, ia tak penting bagi awak.
Hidup musnah
kerana sesuatu yang saya buat?
Apa yang saya dah buat?
Awak lebih tahu.
Awak tahu apa yang awak buat.
Awak juga tahu
hidup siapa yang awak musnahkan dan hancurkan.
- Apa? - Tapi
awak selalu bersembunyi, berahsia dan menipu saya.
Itu yang awak buat.
Baiklah.
Saya selalu tipu awak dan merahsiakannya daripada awak.
Tapi, saya tak buat begitu
hanya untuk kebaikan saya.
Polis telah menahan dia.
Jae-hun.
Dia ditahan kerana membunuh.
Jika awak dah reda sedikit, mari mula sekali lagi.
Baiklah.
Jadi?
Awak buat apa selepas Cik Nam pergi?
Saya simpan video itu
dan keluar.
Awak...
Saya dah cakap
jangan sentuh dia.
Saya tak berniat begitu.
Tapi, awak pun nampak dia.
Perempuan itu layan saya macam sampah dan binatang!
Kenapa awak tak jawab panggilan saya?
Seperti yang awak lihat,
saya agak sibuk.
Awak kata awak nak satu bilion won?
Kenapa?
Awak nak beri kepada saya?
Saya akan hantar esok, jadi pergi dari sini.
Sebagai ganti, beri saya gambar dan video itu sekarang.
Saya tak boleh buat begitu.
Saya akan beri selepas awak bayar saya.
Kalau awak mungkir janji lagi?
Tak ada sebab untuk buat begitu.
Saya pun nak hidup juga.
Baiklah.
Saya akan percayakan awak buat kali terakhir.
Saya akan telefon bila saya dah hantar duit.
Awak cakap begitu dan pergi.
Ya.
Ketika awak kembali dengan Ahn Gung-cheol,
Joo Gang-san sudah mati.
Ya.
Awak ingat saya akan percaya?
Percaya atau jangan percaya.
Suka hati awaklah.
Kenapa awak upah Joo Gang-san untuk buat begitu?
Dalam video yang awak hantar,
trofi itu ada di ruang tamu.
Tapi bila kami sampai di tempat kejadian,
ia tiada di situ!
Awak bunuh Joo Gang-san
dan sembunyikan trofi itu!
Mana trofi yang digunakan untuk membunuh Joo Gang-san?
Saya tak tahu.
Hei, Jung Jae-hun!
Awak tahu berapa banyak jenayah yang awak didakwa?
Awak akan menyesal jika awak terus menafikannya begini!
Awak yang akan menyesal nanti.
[Saya ingatkan saya tahu semuanya.]
[Tak, saya ingatkan saya tak perlu tahu.]
[Sebab saya cintakan dia.]
[Saya fikir itu saja akan buat saya gembira selama-lamanya.]
[Tapi, ada terlalu banyak benda yang saya nak tahu sekarang.]
[Tidak. Saya nampak dan dengar]
[terlalu banyak benda]
[yang saya tak nak tahu.]
[Bolehkah saya mencintai Jeong-hae seperti dulu?]
[Bolehkah saya impikan kebahagiaan dengan orang asing ini?]
[Sejujurnya, saya rasa saya tak boleh.]
[Saya benci diri saya]
[kerana tak pasti.]
[Insurans Hayat Damoa]
[Keadaan Khas: Demensia]
[Diagnosis demensia]
[Bayaran tunggal semasa diagnosis]
[Keadaan Khas: Demensia]
Saya terpaksa berhenti kerja jika saya kumpul insurans.
- Apa yang awak buat? - Tak ada apa-apa.
- Apa? - Mari makan.
Okey, kejap lagi saya datang.
Okey.
Apa yang awak dan Hae-suk bincangkan semalam?
Bukan tentang awak, jadi jangan masuk campur.
[Jurulatih Ji-uk]
Helo, jurulatih.
Yakah?
Oh Tuhan. Terima kasih banyak!
Ya. Ini rasa macam mimpi. Ya!
Terima kasih!
Okey. Saya akan hubungi awak nanti.
Ada apa? Ada apa? Apa?
Ji-uk bertanding dalam kejohanan antarabangsa.
- Dia lulus. - Apa? Yakah?
Ya!
Ji-uk!
Ke mana dia pergi?
Mungkin dia keluar awal untuk berlatih.
Kejohanan antarabangsa.
- Budak ini tak jawab lagi. - Dia tak jawab telefon?
Tentu dia sedang berlatih. Sebab itulah.
Awak kenal dia. Dia tak pernah periksa telefon semasa mengulang kaji.
Baiknya dia.
Dia tak jawab telefon sebab dia berlatih.
Ae-ra! Saya lulus!
Tahniah.
Saya dah agak awak akan berjaya.
Terima kasih. Semuanya disebabkan awak.
Kalau awak maksudkannya, tunaikan satu hajat saya.
Cakaplah. Saya akan buat apa saja yang awak nak.
Saya nak awak menang.
Itu pasti sukar. Ada ramai pemain golf yang bagus bersaing.
Awak lebih bagus daripada mereka semua.
Apa salahnya? Saya akan menang saja.
Tapi, saya pun ada hajat juga.
Apa dia?
Cium saya selama sepuluh minit.
- Sepuluh minit? - Cepatlah.
Bibir kita akan haus nanti.
Cepat.
Ini hanyalah kucupan.
Awak cium perempuan itu?
Cium?
Pu-reum, dari mana kamu belajar perkataan itu?
Mak, mak minta ayah satu ciuman setiap hari.
Oh Tuhan. Budak ini.
Makanlah.
Pu-reum. Saya dan Ga-yeon memang hanya kawan.
Jadi, jangan risau.
Yakah?
Jadi, boleh awak tunggu saya sehingga saya tamat pengajian dari tadika?
Baiklah.
Saya pergi dulu.
Terima kasih untuk sarapan dan buah-buahan.
Okey, selamat tinggal. Pergilah.
Marilah. Okey, selamat tinggal. Datanglah lagi.
- Okey. - Selamat tinggal.
Yu-bin. Biar saya bukakan pintu.
[Lepas ini, awak akan cakap apa saja berkaitan dengan Jung Jae-hun.]
[Jung Jae-seok]
Pemeriksaan pada waktu begini? Awak mematuhi peraturan?
Sudah tentu.
Sudah lebih 20 tahun saya menjadi detektif.
Selalunya, saya ikut peraturan.
Menurut peraturan,
kami mendapat waran untuk pencarian malam.
Tangkapan tanpa waran dan waran untuk pencarian malam.
Awak nampak macam terlebih teruja.
Kita akan dapat keputusannya tak lama lagi.
Penahanan ini adalah tak sah,
jadi melainkan awak jumpa bukti yang dia lakukan pembunuhan,
waran penahanan ini dibatalkan.
Bolehkah awak biarkan kami berdua?
Awak memang tak guna. Sebab itukah awak minta peguam yang bagus?
Mulai sekarang,
awak hanya akan cakap apa yang saya, peguam awak, suruh.
Faham, encik?
Ya, encik.
Sila masuk semula.
Masuklah.
Maaf kerana mengganggu.
Jangan minta maaf. Saya tahu awak datang sebab awak risaukan Jae-hun.
Masih tak ada berita daripada dia?
Belum lagi.
Tapi Jae-seok peguam terbaik di negara ini, jadi dia takkan apa-apa.
Awak nak minum kopi?
Ya.
Mo-ran.
Saya datang sebab nak tanya awak sesuatu.
Saya? Ada apa?
Kisah yang
awak cakap awak bergurau malam tadi.
Ia benar, bukan?
Siapakah wanita yang
dia sebut namanya?
Saya benar-benar bergurau.
Mo-ran.
Saya tak pernah kata itu nama perempuan,
itu cuma nama.
Maksud awak, ia mungkin lelaki?
Entahlah.
Apa pun, awak tak kenal dia.
Bukankah awak kata
awak bergurau?
Awak patut pergi selepas awak minum itu. Saya masih mabuk. Saya nak pergi mandi.
Hei, kenapa awak bina ini?
Awak tahu betapa leganya bila ada bilik begini?
Siapa awak? Orang gila? Kenapa ia menenangkan awak?
Semakin kita tua, semakin banyak rahsia yang kita simpan.
Tapi otak kita tua dan hati kita lemah untuk tangani semua rahsia itu.
Saya langsung tak faham.
Apa pun, bukankah ia terlalu lemah? Tengok.
Ia terus terbuka. Tengoklah.
Sebab itulah saya bina satu lagi bilik rahsia dalam bilik ini.
- Yakah? - Kesempurnaannya menyamar
sebagai buruk.
Carilah.
Saya akan cari.
Aduhai.
- Mari. - Apa?
- Kenapa? Ada sesuatukah di sana? - Mari.
Hei.