Subtitle bY iQIYI Resynced == ANANG KASWANDI ==
[Kandungan berikut mungkin tak sesuai untuk penonton bawah usia 19 tahun.]
[Budi bicara penonton dinasihatkan.]
[Program ini merangkumi iklan maya dan tidak langsung.]
[Nama, perniagaan, tempat dan kejadian yang disebutkan di sini adalah rekaan.]
Jung Jae-hun.
Follow My IG @Anang2196_sub_indo
[Episod 16: Hari-Hari Kegemilangan]
Saya mula bermain golf lagi disebabkan Ae-ra.
- Apa yang awak buat? - Apa yang awak buat?
Awak tak nampakkah? Saya memikat lelaki.
Awak dah faham sekarang?
Awak nampak tak betapa kotor dan murahnya saya? Jadi...
Apa saja yang awak buat, saya takkan lepaskan awak.
Jadi, jangan buat begini.
Awak perlu berhenti.
Apa? Awak takkan pergi tak kira apa yang saya buat?
Awak ingat awak siapa?
Kalau saya suruh awak pergi, awak patut pergi!
Kenapa saya mesti pergi?
Beri saya satu sebab.
Apa?
Kalau ia munasabah,
saya akan pergi.
Okey, saya akan beritahu awak.
Awak tahu...
apa yang saya rancang untuk buat pada awak semasa kita baru berjumpa?
Awak tahu apa yang saya dah rancangkan dengan Gang-san?
Saya tahu.
- Apa? - Awak nak goda saya,
ambil gambar saya dan memeras ugut saya.
Saya dengar
awak bercakap dengan dia di telefon.
Saya tak boleh buat.
Saya benar-benar nak berhenti sekarang.
Baiklah. Suka hati awaklah.
Bunuh saja saya.
Awak tahu tentang itu,
tapi awak terima saya?
Sebab dia yang patut mati.
Bukan awak,
tapi Gang-san tak guna itu.
Saya takkan tinggalkan awak.
Saya akan lindungi awak
dan saya akan buat awak tersenyum lebih daripada awak terluka.
Jadi, jangan tinggalkan saya
dan berharaplah pada saya.
[Hospital Namseo]
[Biar saya memperkenalkan Cef Ahn Yu-bin,]
yang secara ajaibnya kembali hidup.
Hari ini, saya masak bubur sayur istimewa untuk pesakit.
Jadi, sila rasa.
Aduhai. Rasa macam nak mati.
Maksud awak, awak mungkin mati sebab ia terlalu sedap?
Tak, sebab ia memang...
Ya, betul.
Ia sangat sedap sampai saya takkan tahu kalau ada orang mati di sebelah saya pun.
Yu-bin cakap ia sangat sedap.
Jadi, boleh awak habiskannya untuk kami?
[Balai Polis Seobu Detektif Lee Bong-u]
Sebenarnya, perut saya sakit.
- Tak apa. Makanlah. - Helo?
[Adakah awak ayah Ahn Yu-bin?]
Ini Bahagian Polis Seobu dari Bahagian Trafik.
[Kami dah kenal pasti penjenayah itu.]
Masuklah.
Maaf, Dr. Nam.
Anak awak tak apa-apa?
Terima kasih sebab tanya. Dia semakin pulih.
Leganya saya.
Dr. Nam, kami menyokong awak!
Terima kasih.
Boleh awak tolong buat janji temu hanya pada waktu pagi buat masa sekarang?
Ya, Dr. Nam. Surat-surat ini sampai semasa ketiadaan awak.
Kami akan tinggalkannya di sini.
[Nam Jeong-hae]
Ini juga.
Baiklah.
[Nam Jeong-hae]
[Kepada Jeong-hae]
Makanlah lagi.
Awak perlu makan untuk dapatkan tenaga, membebel dan ugut saya.
Awak betul-betul nak jadi begini?
Awak akan pengsan kalau begini.
Siapa saya bagi awak?
Takkan awak juga.
"Takkan awak juga"?
Awak tak pedulikan saya.
Saya kurang bermakna daripada hadiah percuma.
Hidup saya? Saya tinggalkan keluarga dan segalanya untuk awak.
Macam mana dengan hidup saya?
Tak guna.
Baiklah. Saya tak peduli kalau awak lapar atau tidak.
Saya tak peduli awak hidup atau mati!
Awak pergi menari, bukan?
Siapa yang cakap begitu?
Apa hubungan awak dengan pengarah studio menari itu?
Wanita di unit 1002 nampak awak dan dia membeli-belah.
Eun-sil, bukan begitu.
Awak rasa apa yang awak buat ini okey?
Tergamak awak buat begini?
Pu-reum baru berusia tujuh tahun.
Masa depan kita akan jadi suram walaupun kita buat banyak duit.
Kenapa awak menari-nari?
Apa hubungan awak dengan dia?
Eun-sil, awak salah faham. Bukan begitu, jadi jangan salah faham.
Hei, saya dah lambat. Kita bincang kemudian saja.
Sayang, beg awak. Beg awak.
Beg awak. Awak perlu bawa beg awak!
Dia memang dah hilang akal.
Lepas banyak cakap, suruh saya fokus pada kerja rumah...
[Preskripsi Ubat: Park Chun-bok]
Apa ini?
[Pasukan Bahagian Trafik Dua]
Pemandu yang langgar Yu-bin itu
merempuh penyangga jalan keesokan harinya ketika memandu dalam keadaan mabuk
dan mati di tempat kejadian.
Kereta itu bukan milik dia dan pemandunya berhutang,
jadi, sukar untuk mengenal pasti dia.
Pertama, sila tandatangan pengesahan ini.
[Notis Hasil Pemprosesan Kes]
[Tandatangan penjaga]
Hei, awak dah balik.
Yu-bin tertidur lagi?
Dia perlu banyak tidur untuk sembuh dengan cepat.
Awak jumpa dia?
Dia dah mati.
Saya nak tumbuk dia beberapa kali dan suruh dia pandu betul-betul.
Tapi, dia dah mati.
Ji-uk ada di sini, bukan?
Ada orang datangkah?
Ayah.
Mari pergi. Mari kita balik.
Aduhai, ayah. Saya tak nak balik.
Tak sehingga mak beri saya keizinan.
Ayah kata mari pergi!
Pergi minta izin daripada dia.
Jangan jauhkan diri dari rumah sehingga dia beri kebenaran.
Kamu perlu pujuk dia sehingga dia terima hubungan ini.
Ayah pun tahu perangai dia. Kalau dia tak setuju, itu muktamad.
Saya sanggup putuskan hubungan dengan mak.
Tapi, saya takkan balik sehingga dia mengalah.
- Ayah. - Apa?
"Putuskan hubungan dengan dia"?
Kamu ingat senang nak putuskan hubungan
dengan ibu bapa kamu?
Kamu tahu tak?
Ia memang tak mudah.
Ayah dah pernah buat.
Ayah tak menyesal sebab pilih kamu dan mak kamu.
Tapi, ayah tak patut putuskan hubungan dengan mak ayah untuk buat keputusan itu.
Ayah patut buat apa saja untuk pujuk dia.
Kamu tak tahu betapa ayah menyesal putuskan hubungan dengan dia
tanpa buat yang terbaik untuk pujuk dia.
Seolah-olah...
hati ayah ditikam.
Begitulah rasa sakitnya.
Mak kamu tak tunjukkan perasaan dia,
tapi, kamu tahu betapa dia terseksa dan rasa bersalah
sebab ayah tinggalkan keluarga ayah?
Jadi, kamu berdua...
Kamu berdua tak patut buat begitu.
Mana saya letak beg saya?
Buku nota dengan senarai klien saya ada dalam beg itu juga.
Aduhai, ini buat saya rasa nak gila.
Macam mana awak boleh menari sesuka hati? Awak dah hilang akalkah?
[Preskripsi Ubat: Park Chun-bok]
Naik dulu.
Naik dan merayu.
Tekanan yang mak adalah orang paling penting dalam hidup kamu.
Faham?
Jangan jadi lelaki. Jadi anak lelaki.
Okey, ayah.
Kamu boleh, nak!
Kamu
dah berpisah dengan dia?
Apa yang kamu buat?
Saya datang nak minta izin mak.
Saya takkan berganjak dari sini sampai mak berikan saya kebenaran.
Hentikannya!
Mak lebih rela mati dulu.
Mak tak akan merestui bintang porno yatim.
Walaupun selepas mak mati.
Mak takkan terima dia.
Saya tahu bukan itu sebabnya mak tak merestui dia.
Apa maksud kamu?
Saya tahu...
kenapa mak tak restu.
Dia...
beritahu awak?
Tidak.
Dari awal lagi saya dah tahu.
Kamu tahu?
Tapi, kamu tetap nak jumpa dia?
Sampai hati kamu?
Tergamak kamu buat begitu?
Kamu dan dia takkan pernah bahagia!
Kenapa?
Kenapa dengan kamu?
Kamu cuba bunuh mak kamu?
Kamu saja yang mak ada.
Mak hidup untuk kamu.
Mak bersabar dengan segalanya untuk lihat kamu bahagia.
Kenapa dengan kamu?
Ayah kata...
dia sangat menyesal.
Dia tak menyesal tinggalkan keluarga dia untuk memilih saya dan mak,
tapi dia kata...
dia menyesal kerana tak berusaha
dan dapatkan restu maknya.
Dia cakap saya dan Ae-ra tak patut buat begitu
serta saya patut dapatkan keizinan mak tak kira apa pun.
Ayah menangis
dan merayu kepada saya.
Jadi tolonglah, mak. Tolong benarkan saya bertemu dia.
Mak orang paling penting dalam hidup saya.
Saya tak nak putuskan hubungan dengan mak.
Mak. Dia betul-betul perlukan saya.
Jadi, tolonglah beri saya kebenaran.
Mak saya.
Mak.
Mak. Saya rindu mak.
Mak.
Satu, dua, tiga, empat.
Tendang dan lantun.
Samba satu.
Bagus.
Berundur.
[Preskripsi Ubat: Park Chun-bok]
Park Chun-bok menghidap
demensia vaskular.
Ia masih di peringkat awal,
tapi, saya sarankan dia belajar menari untuk lengahkan perkembangannya.
Okey, ingat lantunan itu. Lantunan itu penting.
Kenapa tak pakai tali leher?
Saya lupa bagaimana nak ikat.
8 darab 2 ialah 16. 8 darab 3 ialah 24.
8 darab 4 ialah 32.
Sayang.
Awak dah balik. Awak belum makan, bukan?
Saya akan hidangkan.
Saya dah makan.
Eun-sil, mari kita berbincang.
Apa?
Ya? Ada apa, sayang?
Saya
berkenalan dengan jurulatih tarian.
Sebab itulah saya sertai kelas tarian.
Saya nak mengenali dia dengan lebih rapat.
Jadi, mari kita...
bercerai.
Semoga berjaya mengenali dia.
Saya akan berada di sisi awak dengan senyap.
Awak tak fahamkah apa yang saya cakap?
Saya mahu cuba tinggal dengan wanita
yang kaya dan berjaya!
Hei.
Awak...
lihat ke dalam...
Kenapa awak tak beritahu saya?
Siapa yang peduli tentang demensia?
Jangan risau.
Saya akan pastikan awak sembuh sepenuhnya.
Percayalah.
Cukuplah!
Tolong pergi bila saya lepaskan awak.
Kalau ia bertambah teruk,
saya akan lupa yang saya menghidap demensia.
Saya akan jadi lebih ganas,
jahat
dan makan sepanjang hari.
Saya akan buang air kecil dan buang air besar merata-rata.
Dan akhirnya...
Akhirnya...
Tak apa. Saya boleh menanganinya.
Eun-sil.
Boleh awak...
Boleh awak tinggalkan saya kalau saya sakit?
Saya mungkin tak kenal siapa awak nanti.
Tak apa. Saya akan tahu siapa awak.
Saya mungkin tak tahu siapa Pu-reum.
Tak apa. Dia akan tahu siapa awak.
Tak apa, sayang.
Kami akan tahu siapa awak.
Jadi, ia bukannya masalah.
"Takkan awak juga"?
Awak tak pedulikan saya.
Saya kurang bermakna daripada hadiah percuma.
Hidup saya? Saya tinggalkan keluarga dan segalanya untuk awak.
Macam mana dengan hidup saya?
Ayah kata dia menyesal sebab tak berusaha
dan dapatkan restu maknya.
Dia kata dia rasa seperti hati dia ditikam.
♫ Aku tak boleh sebut nama ♫
["Sad Song" dimainkan]
♫ Orang yang aku cintai ♫
♫ Dan dengan kesunyian ♫
♫ Namaku dilupakan ♫
Mak.
Saya selalu buat semua yang mak pernah cakap.
Jadi, tolonglah benarkan saya buat apa yang saya mahu kali ini saja.
Sudahlah dia anak yatim piatu.
Tapi bintang porno? Dalam banyak-banyak...
Awak memang tak tahu malu.
Sudahlah awak bangga
selepas tunjukkan badan awak kepada seluruh dunia.
Berani awak goda anak kesayangan saya?
Mak.
Saya akan layan dia dengan baik.
Jadi, tolonglah...
Jangan panggil saya "mak"!
Saya lebih rela kelar leher saya dan bunuh diri
daripada membenarkan perkahwinan ini.
Jadi, kalau kamu berdua betul-betul nak tinggal bersama,
putuskan hubungan dengan saya dulu. Faham?
Mari.
Mak, janganlah marah.
Saya akan... Saya akan layan dia dengan baik.
Saya akan ikut semua cakap mak,
jadi, tolonglah beri saya peluang.
Hentikan!
Hyeong-u.
Kenapa dengan awak?
Dia cakap langkah mayat dia dulu.
Biar dia putuskan hubungan dengan saya. Mari.
Dia tak maksudkannya.
Saya tak boleh terus jumpa awak kalau mak awak tak setuju.
Jadi, buat apa saja untuk dapatkan kebenaran dia...
Gyeong-ja.
Saya cuma perlukan awak. Saya tak perlukan orang lain.
Saya tak perlukan mak saya.
Jadi, tolonglah. Mari kita tinggal bersama.
Maafkan saya sebab ini saja yang saya ada.
Maafkan saya.
Jangan cakap begitu.
Awak
wanita paling hebat di dunia tak kira apa orang lain cakap.
Saya cintakan awak.
♫ Aku menangis merinduimu bila angin bertiup ♫
Saya sejuk.
- Mak. - Mak? Aduhai.
Mak.
♫ Jika aku kesunyian dalam hidup ♫
Mak.
♫ Aku akan rindukan kamu ♫
♫ Namaku yang telah dilupakan ♫
Pergi balik dan tidur dengan selesa.
Saya selesa di sini.
Mungkin kita perlu seimbangkan emosi untuk selesa secara fizikal.
Kita masih muda.
Saya rasa macam saya dah dapatkan kembali dunia.
Betul. Saya rasa seperti dilahirkan semula.
Hae-suk kata...
dia pergi bercuti, bukan?
Ya. Tentu dia penat menguruskan restoran.
Dia nak mengecas semula tenaga.
Saya tak nak beritahu awak,
tapi saya rasa saya patut beritahu awak.
Hae-suk tak pergi melancong.
Tae-uk! Kami dah jumpa Baek Hae-suk!
Kami dah jumpa Baek Hae-suk.
- Bawa saya jumpa dia. - Tapi
sebenarnya...
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
[Kepada kawan-kawan saya]
[Daripada cinta pertama kamu selamanya, Hae-suk]
Hei. Apa yang terjadi pada Hae-suk? Apa?
Apa maksud awak Hae-suk dah nak mati?
Apa ini?
Apa itu?
[Kepada kawan-kawan saya.]
[Pertama sekali, maafkan saya sebab muncul tiba-tiba]
[dan pergi begitu saja.]
[Selepas saya tinggalkan kamu semua 20 tahun lalu,]
[saya dah bersumpah yang saya takkan jumpa kamu semua lagi.]
[Tapi, ia tak semudah itu.]
Jadi maksud awak, barangannya dibakar bersama mayatnya?
Ya, dia datang jumpa saya sebelum dia meninggal dunia
dan buat permintaan itu kepada saya.
Sebenarnya salah untuk melakukannya,
tapi saya kasihan dengan keadaan dia.
Barangan apa yang dibakar bersama mayatnya?
Apa yang awak bakar dengan mayat si mati?
Dia menerima trofi daripada kejohanan golf,
telefon bimbitnya
dan sepasang kasut tumit merah.
[Kamu semua adalah hari-hari kegemilangan dalam hidup saya.]
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
[Kamu kawan-kawan baik saya yang beri saya hari-hari paling indah,]
[saat paling bahagia dalam hidup saya.]
[Akhir sekali,]
[saya nak minta tolong.]
[Saya tak ada]
[keberanian untuk melawat dia.]
[Boleh kamu lawat Profesor Koo]
[bagi pihak saya]
[dan minta maaf?]
Maafkan saya, Profesor Koo.
Maafkan saya.
Mana suami saya?
Bila dia akan sampai?
Dia ingat Man-sik itu suami dia.
Dia masih menunggu lelaki itu datang.
Saya cuba bunuh dia.
Kalau tiada siapa bunuh dia, saya akan bunuh dia.
Lelaki jahat itu.
Keadaan dia selalu begitu.
Dia bertukar-tukar antara rasa rindu serta marah
dan dia mengalami sawan yang melampau sekarang.
Tentu sangat sukar
untuk dia benci suami dia atau maafkan dia.
[Baek Hae-suk berehat di sini.]
Kami pergi jumpa Profesor Koo, Hae-suk.
Kita patut melawat dia lama dulu.
[Selamanya wirawati kami yang memberi kami hari-hari paling indah.]
[Kamu semua]
[selalu menjadi seperti kesateria saya.]
[Sekarang tibalah masa untuk saya menjadi]
[pelindung kamu.]
[Kawan-kawan tersayang,]
[janganlah hidup menderita lagi.]
[Berbahagialah.]
[20 tahun lalu, hari pembunuhan Profesor Han Eung-sik]
Persembahan hari ini adalah persembahan terakhir kita
sebagai pelajar Universiti Yeongang.
Saya harap kamu bekerja keras
dan menawan hati penonton dengan persembahan ini.
Baiklah.
Saya akan ambil gambar.
Satu, dua, tiga.
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
- Kami cuma nak awak buat dengan baik. - Saya sangat gementar.
- Aduhai. - Kenapa bising-bising?
- Apa saya nak buat? - Awak tak apa-apa?
- Tak apa. - Saya nampak hebat?
Awak tak nampak hebat. Sebab itu saya curang.
[Profesor Han Eung-sik]
[- Boleh awak singgah sekejap?] - Sudahlah.
- Awak suka saya? - Jangan suka saya.
- Tak sangka betul. - Hei.
- Awak akan jadi isteri saya di pentas. - Awak buat ia sangat ketara.
Aduhai, dia jadi begitu sebab dia sukakan saya.
Kalau awak hubungi saya lagi,
saya akan jumpa isteri awak, Profesor Koo, dan dedahkan segalanya kepada dia.
Buatlah apa yang awak nak.
Awak dah gilakah?
Apa awak cakap? "Dedahkan segalanya"?
Jadi, cubalah buat apa yang awak nak!
Apa yang awak buat?
Mari sini.
Tak guna.
[Profesor Han Eung-sik]
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
[Saya akan maklumkan sekolah sekarang.]
Berani awak tenung saya?
Awak fikir awak setaraf dengan saya?
Kalau awak profesor, awak patut bertindak seperti profesor
dan menjadi teladan kepada pelajar.
Lepaskan.
Apa ini?
Macam mana kalau saya menolak? Apa awak nak buat?
- Tak guna! - Tak guna...
Tidak.
Awak ke mana tadi?
Apa yang berlaku?
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
Kenapa dengan muka awak?
Sekejap, lelaki itu buat begini pada awak?
[Profesor Kesusasteraan Korea]
Helo?
Ada orang mati di sini.
Di bangunan kemanusiaan Universiti Yeongang.
Pejabat Profesor Han Eung-sik. Ya.
Tolong datang cepat.
Ya.
Kamu pasti semua ada di sana bersama-sama?
- Ya. - Ya.
Kita akan tahu bila siasatan bermula.
Berapa kali kami perlu beritahu awak?
Kami semua sedang membuat raptai terakhir.
Jangan menggeletar.
Kita semua membuat raptai terakhir.
Bukankah begitu?
Sudah tentu. Jangan takut.
Alibi awak kukuh.
Ini kali pertama saya nampak mayat,
tapi kita tak perlu rasa takut.
Bukannya kita yang bunuh dia.
Mari kuatkan semangat kita.
[Polis]
- Dia suspekkah? - Ya, dia suspek pembunuhan.
Saya akan belajar di luar negara seperti yang ayah suruh.
Tapi saya nak minta tolong.
Tolong cari peguam yang bagus.
Seorang kawan saya
dikurung sebagai suspek pembunuhan.
["Profesor Han Eung-sik Ditemui Mati Di Pejabat"]
["Menjalinkan Hubungan Sulit Dengan Pelajar"]
Tak sangka betul.
Cik Baek membuat pilihan ini untuk membalas jasa kawan-kawannya
yang membunuh profesor itu
bagi pihak dia 20 tahun lalu?
Aduhai.
Patutkah saya cemburu dengan persahabatan mereka?
Tae-uk, apa yang berlaku sekarang?
Semua bukti kukuh telah hilang.
Awak rasa?
Jumlah kes tak selesai meningkat satu demi satu.
Mari makan tengah hari.
Baiklah.
Pertama, Man-sik, kemudian Hae-suk.
Bagaimana ini boleh berlaku?
Biar betul.
Betul.
Saya masih tak percaya Hae-suk kembali dalam hidup kita.
Semuanya rasa seperti mimpi.
Saya dah agak. Hae-suk nampak berbeza
ketika dia datang jumpa Yu-bin.
Gadis yang ceria dan periang itu nampak seperti murung
serta tenang.
Yakah?
Saya tak perasan.
Saya asyik fikir tentang beg pakaian yang dia bawa.
Saya tak patut pergi begitu saja hari itu.
Terima kasih pada Hae-suk, kita dapat melawat Profesor Koo.
Kamu tak rasa lebih lega?
Bila Profesor Koo menepuk belakang saya,
tangannya sangat hangat sehingga saya sukar menahan air mata.
Aduhai, tengoklah dah pukul berapa.
Eun-sil mungkin masih tak tidur dan menunggu.
Saya pergi dulu.
Saya juga perlu baca senario.
Kamu berdua tak nak pergikah?
Pergilah.
Awak rasa mereka akan okeykah?
Mereka perlu meluahkannya sekurang-kurangnya sekali.
Bukan mudah
untuk Gung-cheol maafkan Jae-hun.
Betul.
Kita tak boleh kembali ke zaman kita berseronok, bukan?
Nampaknya begitulah.
Tapi, ia mungkin boleh dibuat dengan masa.
Perkara seperti ini berlaku 20 tahun lalu.
Apa?
Maknanya, kita cuma boleh berseronok lagi pada usia 60 tahun?
Saya tak tahu.
Saya tak pasti jika saya masih hidup.
Chun-bok.
Awak perlu hidup lama, okey?
Saya nak lepak dengan siapa
kalau awak tak ada?
Saya pun nak hidup lama.
Cik Baek Hae-suk ambil semua bukti
dan hilang menjadi abu.
Oleh itu, penyiasatan pembunuhan Joo Gang-san
nampaknya ditutup.
Saya rasa saya patut beritahu awak sendiri.
Sebab itulah saya datang ke sini.
Apa pun,
awak rasa Cik Baek lakukannya
untuk siapa?
Untuk Encik Jung Jae-hun? Untuk Encik Ahn Gung-cheol?
Atau untuk awak, Cik Nam Jeong-hae?
Awak tak perlu jawab.
Saya tanya atas dasar ingin tahu saya sendiri.
Terima kasih atas kerjasama awak. Selamat tinggal.
Kenapa awak
serah diri?
Sebab saya yang bunuh dia.
Awak dah lupa apa yang saya cakap?
Walaupun awak yang bunuh dia, awak tak bunuh dia.
Itu cuma harapan awak.
Memang benar saya yang bunuh dia.
Awak sengaja buat begitu
mengetahui yang bukti itu sudah tiada?
Baiklah. Saya tak peduli kalau awak sengaja atau tidak.
Itu tak penting.
Apa yang penting adalah semua itu
kini hilang dari muka bumi.
Apa patut saya buat sekarang?
Boleh awak beritahu saya?
Apa...
Apa patut saya buat mulai sekarang?
Kalau saya beritahu awak,
awak akan ikut cakap saya?
Baiklah.
Saya akan lakukannya.
Lupakan semuanya
dan mulakan hidup baru.
Mungkin itu juga yang Hae-suk nak.
Tapi...
jangan muncul depan saya lagi.
Awak bunuh orang lain
selain daripada lelaki tak guna itu.
Keyakinan saya mati disebabkan awak.
Keyakinan saya seperti nyawa saya sendiri.
Jadi, awak dah bunuh saya.
Saya harap kita takkan
berjumpa lagi.
[Cik Baek Hae-suk ambil semua bukti]
[dan hilang menjadi abu.]
Awak rasa Cik Baek lakukannya
untuk siapa?
Kamu semua beri saya
kenangan yang paling indah
dalam seumur hidup saya.
Tapi, saya rasa saya tak beri apa-apa kepada kamu semua.
Itulah yang buat saya rasa paling teruk
dan itulah yang paling saya kesalkan.
Awak datang.
Saya agak lewat, bukan?
Mesti awak penat. Kenapa awak tak balik dan tidur?
Saya tak penat. Awak patut balik dan tidur.
Saya akan tunggu di sini.
Gung-cheol.
Ya?
Mari lupakan
tentang segalanya.
Kita asyik kata kita akan lupakan segalanya,
tapi kita sebenarnya tak pernah lupa.
Jangan buat begitu lagi.
Mari kita lupakan segalanya
dan benamkannya.
Awak
tahu
semuanya?
Ya.
Detektif Cho datang tadi.
Mari kita lupakan segalanya.
Saya tak maksudkan yang kita akan maafkan sesiapa.
Hanya supaya
kematian Hae-suk takkan disia-siakan.
Ia hadiah terakhir daripada kawan kita.
Kita patut terima saja.
[Awak bunuh orang lain]
selain daripada lelaki tak guna itu.
Keyakinan saya mati
disebabkan awak.
Keyakinan saya seperti nyawa saya sendiri.
Jadi, awak dah bunuh saya.
Jae-hun.
Awak perlu berhenti sekarang.
Berhenti mencintai orang yang tak mahu tengok awak
dan nikmatilah
kehidupan awak sekarang.
[Sebulan kemudian]
[Dalam Perasaan Ingin Bercinta]
Apa yang awak tertekan sangat? Jual sajalah.
Betul. Ia atas nama awak.
Hae-suk menjaganya dengan sangat baik.
Saya rasa bersalah menjualnya.
Betul.
Hei. Jadi, awaklah uruskannya.
Lagipun, awak tak ada kerja.
Betul. Gung-cheol menganggur.
Sebab itulah saya fikir...
Awak nak uruskannya dengan saya?
Dengan saya? Hei. Itu tak masuk akal.
Ya, itu pelik.
Dia bukannya normal. Fikir sekali lagi.
Saya dah fikir masak-masak.
Awak lebih daripada layak.
Doktor suruh awak banyak bergerak.
Saya akan tolong awak, jadi mari uruskan bersama.
Yakah?
Awak rasa saya boleh buat?
Betul. Lagipun, awak gementar tentang kerja awak.
Awak boleh berhenti saja
dan menjadi pemilik sebuah restoran bar.
Saya akan datang dan tolong semasa tak kerja.
Jadi, awak akan datang setiap hari.
Betul.
Patutkah saya cari kerja juga?
Gung-cheol, awak perlukan pengurus?
Kenapa perlukan tiga orang di tempat kecil ini?
Kita takkan dapat untung.
Tempat ini awak kata kecil?
Tamak betul. Awak nak simpan semua keuntungan.
Berhenti makan itu!
Makan banyak tak membantu. Awak patut makan jumlah yang betul.
Saya makan sekali sehari.
Apa pun, Jae-hun tak hubungi saya langsung.
Saya harap dia okey saja.
Apa ini?
Awak minum semua ini dalam beberapa hari?
Awak nak bunuh dirikah?
Berhenti minum.
- Pulangkan. - Kenapa dengan awak?
Ini bukan seperti diri awak.
Diri saya bagaimana?
Walaupun seluruh dunia porak-peranda, awak tetap tak peduli.
Tak terkesan walaupun awak ditikam.
Terus toleh daripada seseorang walaupun dia mati di depan awak.
Itulah diri awak.
Saya bukan manusia.
Awak tak tahukah?
Awak bukan manusia.
Jadi, jangan berlagak macam manusia sekarang.
Awak beritahu Hae-suk, bukan?
Kenapa awak buat begitu pada dia?
Kenapa awak buat begitu pada gadis malang itu?
Hae-suk kata dia kasihankan awak.
Dia cakap dia kasihankan awak, ia tak tertahan.
Dia kata dia perlu selamatkan awak.
Itu yang dia cakap semasa mengambilnya.
Selamatkan saya?
- Saya? - Jadi, jangan buat begini.
Lupakannya dan jadilah diri sendiri.
Jadi kemas, sombong,
menjengkelkan dan tak tahu malu.
Kemudian, apa?
Boleh awak pulangkan barang-barang itu?
Apa?
Saya akan kembali menjadi diri saya!
Jadi, letakkannya
kembali ke tempat asalnya.
Kenapa dengan awak?
Dah sebulan berlalu. Lupakanlah.
Awak tak boleh buat, bukan?
Jadi, jangan masuk campur dan pergi dari sini.
Doktor.
Awak akan kembali selepas setahun, bukan?
Sudah tentu.
Jadi, kami akan simpan pejabat ini untuk awak
sehingga awak kembali.
Terima kasih untuk semuanya, Cik Lim.
Awak juga, Cik Jung.
[Selamat hari jadi.]
[Jung Jae-hun menegaskan yang dia membunuhnya,]
tapi memandangkan bukti
untuk menyokong kenyataan itu hilang,
mustahil untuk menahan dia.
Awak nak ke Amerika?
Ya. Saya dah cakap, bukan?
Saya akan berlepas malam ini.
Saya fikir lebih baik kalau saya cepat hilang daripada pandangan awak.
Melihat saya hanya akan buat awak minum.
Berhenti minum banyak sangat dan pastikan awak makan.
Kembali bekerja.
Awak tak risau tentang pesakit awak?
Batalkan saja. Tinggal di sini beberapa hari lagi.
Oh Tuhan.
Sayang. Awak berpaut pada saya?
Tentu awak masih mabuk.
- Mo-ran. - Maaf, tapi tak boleh.
Sebab
kalau saya tinggal beberapa hari lagi, saya akan berpaut pada awak.
Saya pergi dulu.
Saya nak bawa awak ke lapangan terbang.
Jangan. Ucap selamat tinggal di lapangan terbang agak murah. Saya tak suka.
Kalau...
secara kebetulan
awak boleh singkirkan seseorang daripada hati awak,
awak akan hubungi saya?
Saya seorang saja wanita dalam dunia ini
yang boleh terima dan memahami
kesakitan, kesedihan, luka
kelemahan, kekuatan dan trauma awak.
Jadi, hubungilah saya bila awak dah lupakan.
Saya tak kisah walaupun ia kosong.
Selamat tinggal.
Betul.
Saya patut ucapkan selamat tinggal.
Nampaknya awak suka mesej perpisahan saya.
Selamat tinggal.
[- Hai, Gung-cheol.] - Hai, Mo-ran.
Saya datang untuk pinggan dan pisau saya, tapi awak tak ada.
Ya. Apa kodnya?
Okey.
[Tahu sesuatu?]
Apa yang Hae-suk ambil
adalah beg pakaian kosong. Beg pakaian kosong.