[ Media Dachae ]
Apa ini?
[ Tahniah atas kepulangan awak! ]
Terima kasih!
Ha-ri,
artikel awak sangat bagus!
- Yakah? - Saya setuju.
Saya juga.
Kamu semua.
Bagus atau tidak, awak perlu jumpa saya.
Saya baru masuk pejabat, jadi saya perlu kemaskan meja dulu...
Ikut saya.
Saya akan guna kepakaran seorang wartawan majalah
dan yakinkan para pembaca kita.
Yakinkan mereka?
Saya dah suruh awak muat naik permohonan maaf,
bukan jurnal awak.
Awak ingat ini main-main?
Awak pandang rendah pada para pembaca?
Saya tak menakutkan awakkah?
Saya tak dapat banyak masalah seperti yang saya sangka, jadi baguslah.
Minumlah. Saya belanja.
Awak belanja saya sebab saya akan menganggur nanti?
Saya dah tak ingat maklumat log masuk saya untuk laman cari kerja.
Surat peletakan jawatan saya akan mengubah segalanya.
Saya faham pendirian syarikat kita,
tapi hidup saya yang akan musnah kalau saya berhenti kerja.
Apabila jadi ketua editor, mustahil untuk cari kerja baru.
Saya perlu ambil kelas untuk belajar kemahiran, tapi saya dah tua.
Maksud awak, awak nak berhenti?
Bayi saya menghidap sawan febril.
Sawan ini mungkin menyebabkan strok, jadi saya perlu jaga bayi saya.
Ia tak serius,
tapi saya juga tak jaga anak sulung dengan baik.
Sebab saya terlupa untuk bekalkan selimut untuk dia,
dia tidur di taskanya tanpa selimut selama seminggu.
Saya rasa sangat marah apabila fikir tentangnya.
Sebab itulah saya nak berhenti.
Tapi awak tak rasa ini terlalu mengejut?
Saya perlu bertindak cepat supaya mereka tak boleh pecat awak.
Awak seorang saja pekerja
yang dah bekerja di "The Baby" selama 15 tahun.
Ada sesiapa yang lebih setia dan sayangkan kerja daripada awak?
Kenapa tak ada anak menjadi punca awak dipecat
sedangkan orang yang ada anak pun tak boleh jaga anak mereka sebab kerja?
- Cik Shim... - Kalau saya berhenti sekalipun,
saya akan pastikan awak ambil alih tempat saya sebelum saya berhenti.
Saya jujur dengan awak.
Awak seorang saja yang faham saya walaupun saya begitu kejam.
Saya nak awak jadi ketua editor.
Minumlah.
Rawatan itu tak berkesan sebelum ini,
jadi adakah awak masih mahu mencubanya?
[ Awak macam mana apabila dilamun cinta? ]
Awak tak pernah nak jadi ayah?
[ Tak pernah. ]
[ Saya tak sangka saya akan sakit begini disebabkan awak. ]
Hei!
Hentikannya!
Berhenti!
Siapa suruh awak minum sampai mabuk?
I-sang!
Apa awak buat di sini?
Awak sedih sebab terserempak dengan saya?
Mungkin awak nak bersendirian. Saya pergi dulu.
Jangan pergi.
Awak nak berbual?
Apa awak buat hari ini?
Hidup ini rasa macam soalan matematik, jadi saya cuba nak selesaikannya.
Saya nak buat dengan betul, tapi susah.
Dalamnya.
Awak jawab soalan saya dengan falsafah.
Saya sangka, "Saya tak buat apa-apa selepas kerja"
"dan mahu berjalan-jalan, tapi kemudian saya teringatkan awak."
Itu yang saya sangka saya akan dengar,
tapi mungkin saya saja fikir begitu.
Betul cakap awak.
Kenapa saya terfikir tentang awak?
Ada kemungkinan.
Kita sentiasa terserempak di sini dan sebagai jiran,
awak mungkin tertanya-tanya apa yang saya buat dan jika saya datang hari ini.
Awak mungkin nak tahu.
Saya ingatkan awak seorang yang pelik.
Orang selalu berpura-pura baik apabila mereka disakiti,
sembunyikan parut mereka
dan hanya senyum pada semua perkara.
Tapi apabila saya tengok awak,
saya jadi malu dengan diri sendiri
sebab cuba menyembunyikan kesakitan saya.
Lagipun, awak sendiri sangat terkejut
sehingga awak minta orang tak dikenali berkahwin dengan awak.
Juga bagaimana awak boleh
mengaku kepada satu dunia begitu?
Awak wanita yang berani, Ha-ri.
Ini kata-kata saya semasa mabuk,
tapi Ha-ri,
awak buat dengan baik.
Ini pula
cop saya.
Awak buat saya rasa sangat terharu.
Terima kasih
sebab mengakuinya.
Mak?
I-sang!
Baliklah dengan berhati-hati.
Mak patut telefon.
Tak apa, mak tahu kamu selalu sibuk.
Mak tinggalkan ikan yang diperasakan pada pengawal keselamatan.
Tapi siapa itu?
Helo!
Selamat berkenalan.
Dia rakan sekerja saya. Mari kita balik.
Mak tak nak tengok rumah kamu.
Lepaskan mak.
Siapa nama awak?
Saya Jang Ha-ri.
Ha-ri!
Nama awak secantik muka awak.
Terima kasih.
Mak patut pergi.
- Mak, biar saya hantar mak balik. - Di mana?
Lepaskan mak.
Nampaknya kamu berdua keluar bersama.
Jangan risau.
Mak tak pernah jejakkan kaki ke rumah dia.
Datanglah bila-bila masa dan berseronoklah.
Tak. Bukan begitu.
Mak, kami tak bercinta.
Awak patut pergi. Saya minta maaf.
- Mak. - Hei, mak sangat gembira.
- Mak, janganlah begini. - Ini hebat.
- Janganlah begitu. - Tunggu.
- Saya akan... Tidak. - Lepaskan mak.
- Mari kita masuk dan berbual... - Saya suka dia.
- Apa? - Ya.
Saya suka En. Han I-sang.
Aduhai. Oh, Tuhan.
Yakah?
Jadi jangan risau.
Baiklah. Aduhai.
Terima kasih. Terima kasih banyak-banyak.
Teksi dah sampai.
- Kita jumpa lain kali saja. - Selamat jalan.
I-sang, mak pergi dulu! Ya?
- Ada apa? - Awak dah makan?
Awak dah hilang akal? Tengoklah waktu sekarang.
- Awak makan perut? - Kenapa awak cakap begitu?
Perut menenangkan, tapi saya tak boleh pesan satu hidangan.
Saya dah makan malam.
Jadi mari makan daging perut.
Naiklah, cuci muka dan masuk tidur.
Saya dah tak makan perut.
Saya ada buat salahkah?
Ha-ri, kenapa ia mudah sangat bagi awak?
Mak awak nampak sangat risau.
Awak perlukan lebih daripada cinta untuk bersama seseorang.
Kita bukan...
Kita bukannya muda lagi.
Kalau kita tak boleh terima satu sama lain, kita tak patut mulakannya.
Kenapa awak sangat rumit?
Sebab saya tahu pengakhirannya.
Saya tahu
yang awak mahukan anak.
Saya tak mahu.
Saya tak boleh bertanggungjawab sebab melukakan hati awak
atau perasaan awak.
En. Han.
Saya akan bertanggungjawab terhadap perasaan saya sendiri.
Saya buat silap sebab saya bersemangat nak tolong.
Mulai sekarang, saya mahu awak berhati-hati
supaya saya tak salah faham.
Awaklah gadis yang paling menyedihkan.
Ingatkan awak tak nak makan.
Awak patut ajak saya minum.
Saya tak nak minum.
Mana boleh awak makan perut tanpa soju?
Saya akan jadi mabuk.
Saya tak tahu siapa dia,
tapi kalau dia menyusahkan awak, dia bukan orangnya.
Lelaki mana?
Tak apalah.
Saya tak percaya itu sudah cukup
untuk buat saya teruja.
"Itu"?
Saya beritahu diri saya yang saya tak perlukan lelaki.
Tapi saya kehilangannya disebabkan itu.
Awak bercakap tentang ciuman?
Ia mengaburi pertimbangan saya.
Dah lama tak jadi begini.
- Awak tidur dengan dia? - Apa?
Sudahlah. Apa yang awak merepek ini?
- Diam. Tolonglah. - Aduhai.
Asalkan awak tak tidur dengan dia.
Terkejut saya.
Usapan lembut
dan renungan dia dah cukup untuk tawan hati saya
apabila saya nak masuk 40 tahun.
Lebih baik kalau awak tinggal seorang diri.
Kenapa awak serahkan hati awak sedangkan dia tak buat apa-apa untuk awak?
Dapatkan hati awak semula.
Berbezakah kalau saya 20 tahun?
Kalau kita bertemu ketika berumur 30-an, kita takkan berhati-hati sebegini.
Sama macam saya tak ada masa,
tentu dia ada sebab yang rumit.
Kenapa awak cuba memahami dia?
Sebab dia yang rumit itu tak penting bagi awak.
Awak kata awak tak ada masa.
Hei, saya seorang doktor. Kenapa tak bincang dengan saya dulu?
Saya tak tahu yang doktor pediatrik ambil kes ketidaksuburan.
Saya masih boleh berunding.
Biar betul.
Jadi apa yang hati awak mahu?
Awak tak ada masa untuk bercinta dan berkahwin dengan dia.
Awak juga tak pernah gembira disebabkan seorang lelaki.
Awak masih nak berharap?
Hei, ia menyakitkan sebab saya cuba untuk putus harapan.
Saya harap saya berumur 20 tahun hari ini.
Jadi saya boleh berpaut pada dia dan cakap yang saya berdebar-debar.
[ Episod 7: Jarak Untuk Elakkan Hati Kita Daripada Disakiti ]
Awak boleh kaburkan latar belakang.
Tak ada apa untuk dikaburkan di belakang. Apa yang saya nak kaburkan?
Awak tak nampakkah?
Tak bolehkah awak buat ia nampak macam ini dengan alatan di sana?
Bukankah itu kemahiran awak sebagai jurugambar?
Awak patut dapatkan peralatan yang elok dulu.
Saya tak perlukan awak untuk menilai kemahiran saya.
Awak nampaknya merumitkan projek awak.
Awak boleh ikut saja cakap saya.
Cik Choi Hyo-joo.
Tak bolehkah awak jaga adab awak?
Menggugat kemahiran saya tak akan menutup hakikat yang awak tak berpengalaman.
En. Han.
Tolong ambil gambar yang wartawan minta.
Cik Choi yang beri idea itu, tentukan tema
dan sediakan alatan. Dia dah uruskan semuanya.
Kami akan buat keputusan selepas kami dapat gambar itu.
Kalau kita perlu buat penggambaran lagi, kita buang masa dua kali.
Bolehkah Jabatan Penyuntingan bazirkan masa dan sumber jurugambar?
Itu juga
terpulang kepada wartawan yang menyelia.
- Buat ini untuk saya. - Okey.
Aduhai.
Oh, Tuhan.
Saya berpihak pada awak, jadi awak perlu bertanggungjawab.
Awak tahu awak salah, bukan?
Tapi saya tak boleh biarkan dia buat sesuka hati dia.
Kita upah jurugambar luar.
Saya tahu dia jurugambar terkenal.
Tapi bukankah dia patut dengar cakap saya?
Adakah saya berhak untuk mengarah-arahkan awak?
Jurugambar dan Jabatan Seni ialah sekutu kita, bukan orang bawahan kita.
Saya kasihankan awak.
Saya tak nak awak kata saya suka mengarah, jadi saya tak ajar awak
apa yang awak patut belajar.
Saya tahu awak tak nak saya berleter pada awak dan mengarah-arah awak.
Ingatkan awak akan belajar dengan memerhatikan saya. Jadi saya tak ajar.
Saya tak merancang untuk bekerja lama di sini.
Saya tahu. Awak selalu cari kerja baru.
Sebab itukah awak tak mencuba?
Tak, saya sentiasa berusaha.
Saya juga mahu buat dengan baik.
Jadi jangan pura-pura jadi baik.
Buat kerja betul-betul.
Kalau awak bekerja tanpa rasa bangga, tempat kerja awak akan rasa menyukarkan.
Mulai sekarang, saya akan beri awak kritikan.
Saya akan berhenti cakap, "Ini sudah memadai."
Saya akan berleter pada awak sehingga awak buat dengan baik.
Jadi awak boleh guna apa yang awak belajar di sini di mana saja awak pergi nanti.
Awak patut buat portfolio
yang awak boleh tunjuk kepada orang lain dengan penuh bangga sebelum berhenti.
[ Mari berehat sekejap. ]
Saya dah pilih gambar pasangan tak subur itu.
Saya layan awak tanpa hormat dan nampaknya mereka dah terikut saya.
Saya minta maaf sebab biarkan mereka layan awak begitu.
Tak apa.
Saya harap
awak tak
rasa bersalah
disebabkan saya.
Saya buat silap sebab saya bersemangat nak tolong.
Mulai sekarang, saya mahu awak berhati-hati
supaya saya tak salah faham.
Saya pernah ada tunang
dan kami bercinta begitu lama.
Tapi kami putuskan pertunangan itu.
Sejak itu, saya buat keputusan untuk tak berkahwin.
Saya juga takkan ada anak.
Saya tak nak jatuh cinta,
tapi saya terpengaruh.
Saya beri awak petunjuk yang mengelirukan
dan saya mengaku ia boleh timbulkan salah faham.
Jadi selama ini saya salah faham tentang awak.
Saya dah fikir masak-masak
dan saya masih suka membujang.
Selepas fikir masak-masak, saya putuskan untuk membujang.
Itu keputusan saya dalam hidup saya.
Saya minta maaf
sebab mengelirukan awak.
Saya terima maaf awak.
Awak kata awak tak nak jatuh cinta. Saya setuju.
Walaupun sekejap saja, saya rasa keliru dan tak selesa juga.
- Mari lupakannya. - Baiklah.
Mari buat begitu.
[ Studio Jambi ]
Ini sangat hebat.
[ Ubat Gigi yang Sesuai untuk Anak-Anak Saya ]
Semuanya samakah?
Aduhai, kenapa dengan mereka?
Bukannya kita tak pernah buat sebelum ini.
Semua ini elok untuk enam bulan saja lagi.
Nampaknya mereka melego stok mereka kepada kita.
Dia pekerja baru. Apa kata kita beri dia sedikit kelonggaran?
Saya bercakap dengan awak.
Yakah?
Hyo-joo.
Awak tak suruh Pasukan Perhubungan Awam periksa tarikh luput?
Sebenarnya...
Saya nak...
Dia dah beritahu saya, tapi saya terlupa.
Saya minta maaf.
Kita tak boleh berikan ini kepada pembaca kita.
Beli yang baru.
Kita tak boleh hantar balik kepada mereka.
Awak tahu tak betapa sukarnya untuk suruh mereka...
Cakap saja apa yang awak nak cakap.
Jangan pandang saya begitu.
Saya nak awak buat apa saja untuk dapatkan yang baru.
Baiklah.
Awak faham?
Ya, bos.
Selamat tinggal.
Okey. Jangan risau.
Selamat tinggal.
Saya memang nak beritahu awak,
tapi saya terlupa sebab selipar replika itu buat saya menggelabah.
Begitu.
Oh ya, tadi awak tolong saya?
Saya tak mahu awak dimarahi.
Awak dah kena marah tadi. Kalau awak dimarahi lagi
pasti ia buat awak sangat sedih.
Kenapa awak selalu dimarahi?
Saya dimarahi sebab saya orang baru.
Saya tak dimarahi.
Jadi awak cepat marah.
Oh, ya,
saya cuma nak sapa awak saja.
Awak yang asyik bercakap dengan saya.
Maksud awak, awak tak suka saya bercakap dengan awak?
Tak mungkin. Saya lebih suka berbual dengan awak
hanya untuk bertegur sapa dengan awak.
Lain kali kita berbual panjang.
Jumpa lagi. Ayuh lakukannya.
Dia secara dasarnya meluahkan perasaan kepada saya.
Siapa yang buat begitu?
Kenapa awak senyum? Ia sangat tak menyenangkan.
Apa yang awak nak?
Mari pergi makan.
Awak datang ke sini hanya untuk belanja saya makan?
Sebab saya tak nak makan seorang diri.
Mari pergi.
Tentu ada sesuatu yang tak kena.
Cepatlah.
Nah.
Saya tak ada duit. Saya pun tak ada masa.
Saya tak boleh buat apa-apa.
Saya datang sebab nak makan dengan awak.
Jadi jangan marah saya lagi. Mari nikmati makanan.
Saya dah fikir masak-masak, berdasarkan persahabatan kita selama 39 tahun.
Katakanlah awak sakit tenat dan boleh mati bila-bila masa saja.
Jadi rasanya tak salah kalau saya jadi harapan terakhir awak.
Saya akan kahwini awak.
Lima minit. Tak. Saya akan beri masa seminit untuk awak berfikir.
Sedap.
Boleh tak awak pura-pura berfikir?
Sayang, bila makanan nak siap?
Awak dah basuh stoking saya?
- Stoking? - Seperkara lagi.
Saya mahu baju saya digosok esok.
Saya mahu berendam selepas makan,
jadi tolong tadah air pada suhu 39.5 darjah Celsius.
Saya sensitif.
Aduhai, saya dah hilang selera.
Apa kata awak upah pembantu rumah?
Kenapa awak begitu bencikannya?
- Awak pasti? - Sudah tentu.
Saya hargai keprihatinan awak, tapi jangan libatkan persahabatan kita.
Kenapa perangai awak pelik sejak kebelakangan ini?
Saya nampak begitu menyedihkan?
Kebelakangan ini, saya...
Saya cuma kesunyian.
Awak alami krisis pertengahan umur?
Awak tiba-tiba rasa sunyi, hidup rasa tak bermakna dan sedih?
Lebih kepada akil baligh berbanding itu.
Saya suka, benci dan marah pada hidup tanpa sebab.
Jadi tolonglah
jaga saya supaya saya tak buat perangai.
Saya memang jaga awak. Makanlah.
Pastikan awak makan perlahan-lahan, nanti sakit perut.
Awak tunggu di sini.
Saya pun tak tahu bila pengurus bahagian kami akan datang.
Harapnya sebelum saya dipecat.
Okey.
[ Surat Peletakan Jawatan, Shim Jung-hwa ]
[ Saya tak boleh bekerja sambil menjaga anak-anak saya. ]
[iQIYI Ver] tvN E07 'Oh My Baby' "Jarak Untuk Elakkan Hati Kita Daripada Disakiti" -♥ Ruo Xi ♥- Synced with Subcake Android
Saya tak minta awak letak jawatan.
Saya cadangkan awak ambil cuti.
Bunyinya macam awak nak saya letak jawatan.
Juga dah tiba masanya untuk saya berhenti.
Junior saya akan dinaikkan pangkat hanya jika saya berhenti.
Saya tak boleh halang awak memandangkan anak awak sakit.
Awak boleh datang bekerja sehingga kami jumpa pengganti, bukan?
Tidak.
Saya akan letak jawatan selepas serahkan tugas saya kepada Cik Jang.
Awak berhenti secara tiba-tiba tak akan bantu
Cik Jang jadi ketua editor yang baru.
Dia hanya sementara.
Saya juga
anggap Cik Jang sebagai aset penting dalam pasukan ini.
Tapi tuan pengerusi marah dia, jadi susah nak jadikan dia ketua editor.
Jadi tunggulah dulu sehingga kami jumpa pengganti.
Ya, tuan.
Semoga hari awak indah!
Hei, Ju Seung-tae.
Awak perlu pilih antara mengampu pengerusi
atau jadi bos yang baik kepada jabatan awak.
Atau awak boleh buat kedua-duanya.
Semoga hari awak indah!
Helo.
Ingatkan awak dah balik.
Saya luangkan sepanjang hari di luar pejabat,
tapi saya masih tak dapat jumpa En. Park.
Saya tak buat apa-apa, jadi...
Awak duduk sepanjang hari dan tunggu dia?
En. Kim yang suruh?
Saya perlu perbaikinya sendiri sebab ia kesilapan saya.
Cik Jang,
banyak yang saya belajar daripada artikel awak.
Tak ada apa yang perlu dipelajari.
Saya perlu jaga kehidupan peribadi saya dengan baik
dan jadi lebih berani.
Saya terlalu muda untuk tentukan siapa yang betul dan salah.
Saya kagum dengan awak.
Kenapa dengan saya?
Secara jujurnya, saya tak tahu apa yang saya nak,
jadi saya masih keliru.
Tapi awak amat pasti dengan apa yang awak mahu
dan hidup untuk jayakannya.
Ia sesuatu yang tak ramai akan fikir
dan tak boleh buat apa-apa walaupun mereka fikirkannya.
Awak memang hebat.
Eu-ddeum, awak faham saya orang yang macam mana?
Ya. Mempunyai impian tak menyalahi undang-undang.
- Selamat malam. - Awak juga.
Terima kasih.
[ Pasukan Perhubungan Awam, Choi Kang Eu-ddeum ]
Awak nampak hebat.
- Kenapa awak datang ke sini? - Apa?
Saya nampak macam Chow Yun-fat, bukan?
Apa?
Saya rasa dia tak kenal.
Eu-ddeum belum sampai lagi?
Dia terus ke Cheonwang.
En. Park main kotor.
Mereka tak akan jumpa atau jawab panggilan apabila hadapi masalah.
Awak hantar Eu-ddeum untuk uruskannya?
Apa salahnya?
Awak rasa dia boleh selesaikannya? Dia terlalu lembut.
Mengarutlah.
Apa dia cakap tadi?
- Ya, Hyo-joo? - Awak nak tunggu saja di sana?
Saya terpaksa, ini kerja saya.
Cepatlah balik!
Ada apa?
Ada banyak kerja di sini.
Kami dibebani dengan kerja,
jadi awak baliklah cepat.
Siapa itu? Eu-ddeum?
Ya. Dia masih di Cheonwang.
Dia terlalu naif. Mereka takkan jumpa dia.
Dia duduk dan tunggu saja.
Kenapa Eu-ddeum yang dihantar ke sana?
Apa pun, awak tak rasa ini terlalu melampau?
Yeon-ho, usul untuk koleksi pakaian Cheonwang dah siap?
Sekejap.
Awak ada mesyuarat? Kami dah tempah bilik ini pukul 11:00 pagi hari ini.
Tak, kamu boleh gunakannya.
Terima kasih.
Saya pergi dulu.
Kami terima usul daripada En. Park.
Saya tak nampak apa-apa masalah.
Okey.
Eu-ddeum?
Cik Jang, kenapa awak datang?
Saya nampak masalah di sini.
Tak apakah awak suruh pekerja kami menunggu saja di sini?
Bukannya kita suruh dia tunggu...
Pekerja pelatih rasa takut dengan bos mereka
dan renung semua kesilapan mereka,
menghukum diri dan tanya diri jika mereka patut letak jawatan.
Pekerja fotokopi juga dihargai di pejabat.
Awak tak patut layan manusia begini.
Maafkan saya.
Saya tak jaga awak sebab saya sibuk.
Tak apa.
Awak beri kami kerja sebab awak percayakan kami, bukan?
Kami juga percaya yang kami ada asas kepercayaan yang kukuh dalam syarikat ini.
Saya harap hubungan kita kekal baik.
- Saya akan telefon En. Park sekarang. - Terima kasih.
En. Park, ada orang di sini.
Helo, saya Jang Ha-ri dari "The Baby".
Saya datang untuk bercakap tentang ubat gigi.
Nampaknya awak sibuk, jadi saya bercadang nak jumpa pengarah.
Atau lebih baik lagi, patutkah saya jumpa pengerusi?
Awak berjaya!
Saya rindukan awak!
Adakah itu I-sang?
Gembiranya dapat jumpa awak lagi.
Ada orang nampak sangat gembira.
- Awak dah kaya sekarang. - Saya bekerja keras.
- Awak sihat? - Sudah tentu.
Dia senyum?
Dia berpelukan? Bagaimana dengan semasa dia elak ciuman saya?
Saya rasa sangat gementar kembali bekerja setelah sekian lama.
Awak nampak lebih lembut.
Mungkin sebab awak seorang ibu sekarang.
- Yakah? - Ya.
Awak nampak cantik.
Aduhai. Saya tak nampak awak di sana.
Awak tahu, selepas makan,
saya ada tabiat suka minum jus segar.
Ini Cik Jang Ha-ri dari "The Baby".
Awak tahu siapa dia, bukan?
- Ini Cik Kang Hyo-ju. - Cik Kang Hyo-ju.
- Helo. - Selamat berkenalan.
Saya rakan sekerja En. Han yang sangat rapat.
Kami sangat selesa dengan satu sama lain.
- Kami mahu awak sertai majalah kami. - Boleh juga.
Okey. Sila teruskan perbualan kamu.
Dia sangat ceria.
Ya, saya boleh nampak.
- Saya dapat tawaran untuk penggambaran. - Okey.
Tapi ia buat saya risau.
Saya lahirkan dua orang anak, saya pasti orang akan kata
yang badan saya kendur dan saya semakin tua.
- Saya takut akannya. - Aduhai.
Kenapa pula awak nak risau?
Awak tetap bintang terkenal walaupun sebagai seorang ibu.
Ini yang saya nak tanya.
Boleh awak ambil gambar saya?
Awak tak perlu tanya saya. Saya gembira dapat bekerja dengan awak.
Awak tahu saya sangat sukakan awak.
Boleh awak tolong sekali ini saja?
Saya betul-betul nak awak ambil gambar saya.
Awak jurugambar saya sejak saya muda lagi.
Awak tahu badan saya dan sudut mana yang saya nampak cantik.
Awak tahu semuanya tentang saya, okey?
Awak nampak cantik di setiap sudut.
Nampaknya awak sangat rapat dengan Cik Kang Hyo-ju.
Saya ambil gambar dia sejak dia debut.
Jadi kita agak rapat.
Tentu cita rasa awak tinggi sebab awak bekerja dengan pelakon wanita.
Bagi saya, saya suka
wanita cantik
dengan badan kecil yang suka membuang-buang masa.
Wanita cantik?
Aduhai. Juga suka membuang-buang masa?
Awak tak perlu pilih kualiti
yang saya tak ada untuk jarakkan kita.
Saya rasa awak memang tak pandang saya dari segi romantik.
Sama juga dengan saya.
Seperti bunga sakura yang bergetar-getar,
perasaan saya pada awak seringan bulu pelepah.
Tak lebih daripada itu.
Nampak? Walaupun saya pandang mata awak,
saya tak rasa apa-apa pun.
Saya sangat selesa dengan awak.
Saya yang rasa tak selesa.
Saya cuba nak selesa dengan awak
kerana saya perlu bersama awak.
Nampaknya awak memang tak nak jumpa saya.
Kalau begitu, saya akan cuba bekerja dengan Sang-hee saja.
Tak, saya perlu bersama awak walaupun tak selesa.
[ Calon Ketiga Untuk Derma Sperma, Han I-sang ]
Cik Jang.
Eu-ddeum, pastikan awak guna ubat gigi dalam masa tiga bulan.
Awak mahu kami cepatkan tarikh akhir untuk iklan promosi.
Kami ada masa sampai bila?
Kenapa awak pandang saya begitu?
Awak tahu, saya dah fikir masak-masak.
Saya fikir dengan teliti dan masak-masak.
Saya boleh faham apa awak cakap apabila saya baca artikel awak.
Bagi saya, awak wanita yang hebat.
Saya juga orang yang awak cari.
Saya akan beri pada awak.
Apa?
Bukankah sebab itu awak jadi Wanita Sperma?
Awak takkan lalui semua itu jika awak ada penderma sperma.
Tentulah, saya tahu awak perlukan sperma untuk mengandung.
Tapi apabila saya nampak awak dimalukan begitu,
saya tak boleh duduk diam saja
apabila saya ada banyak sperma.
Kita boleh berhenti bercakap tentang itu sekarang.
Begitu. Awak malu.
Jadi, bagaimana dengan ini? Apa kata kita guna
nama gelaran lain untuk sperma? Contohnya Speedy atau Sparky?
Nama itu buat saya lebih bencikannya. Sudahlah. Berhenti.
Tunggu. Kenapa? Awak cakap awak tak ada banyak masa.
Walaupun begitu, saya rasa ini tak betul.
Tapi Cik Jang!
- Hei, buat sajalah. - Tidak.
- Kenapa awak buat begitu pada saya? - Saya tak suka.
- Marilah. - Ha-ri.
Hei.
Apa awak buat di sini?
- Tak ada apa-apa. - Ini kopi awak.
Terima kasih.
[ Media Dachae ]
Tak. Benarkah itu yang berlaku?
[ Dr. Yun. ]
- Ya. - Saya pergi dulu.
Okey. Terima kasih.
Oh ya. Doktor dapat lingkaran bunga.
[ Pembantu Profesor Seo Jeong-won dari Pembedahan Kardiotoraks ]
Hei.
Mana Do-ah? Saya boleh bawa dia balik.
Saya dah beritahu yang saya akan jemput dia lewat hari ini.
Saya akan bersihkan ini dan jemput dia.
"Seo Jeong-won"?
Bekas isteri awak, bukan?
Perlukah saya lapor kepada pejabat daerah untuk membuangnya?
Rugi betul. Kenapa mahu buat begitu? Ini mahal.
Walaupun awak tanggalkannya, saya akan tahu siapa yang hantar.
Dia hantar untuk menyeksa kamu.
Dia mahu awak fikir tentang dia setiap kali awak melihatnya.
Kenapa tak boleh tanggal?
Saya patut buang terus
supaya dia tak buat perkara begini lagi.
Tengoklah macam mana dia berlakon.
Perempuan yang cantik dan bijak boleh jadi sangat jahat.
Kedai Yeong-ok
buka hari ini?
Kita patut rancang parti hari jadi pertama Do-ah.
Pusat konvensyen nampak cantik.
Kita boleh jemput kira-kira 100 orang tetamu.
Ibu bapa awak akan datang dari Amerika?
Bukankah kita dah bercerai?
Selepas kita setuju saya dapat nafkah anak daripada awak, ia dah berakhir.
Apa? Awak tak nak beri nafkah anak kepada saya?
Kalau begitu, jangan.
Ambil saja. Mari kita rancang parti ini bersama-sama.
Saya ibunya.
Dia dah masuk taska sekarang.
Belum sampai sebulan, dia berkawan dengan budak-budak lain.
Dia juga makan dengan berselera. apabila saya campurkan nasi dalam sup daging,
dia boleh habiskannya.
Pada mulanya, dia akan sebut, Dada.
Tapi sekarang, dia boleh sebut Ayah.
Tapi dia tak boleh sebut Mak.
Perkara pertama yang awak patut tanya ialah keadaan dia.
Kalau awak mak dia,
awak patut tanya jika dia sakit,
jika dia makan banyak
atau dia tidur dengan lena.
Awak patut risaukan dia dulu.
Awak bukan mak Do-ah.
Saya sendiri akan buat parti itu.
Saya dah okey sekarang.
Saya kembali sebab saya mahu jadi lebih baik.
Saya sentiasa cintakan awak.
Awak selalu pentingkan diri.
Bodohnya saya
sebab pilih awak dan bukannya Ha-ri.
Perempuan itu jadi penghalang kita?
Tidak.
Awaklah
yang menjadi penghalang saya dan Ha-ri.
Sekarang kita dah selesai mandi. Segarnya.
Hei.
Biar saya jaga Do-ah, awak pergi makan.
Tak apa. Saya makan banyak dan masih kenyang.
- Awaklah makan. - Makanlah sesuap saja.
Saya tak apa-apa. Biar saya pergi berehat.
Okey. Biar ayah sapukan losen.
Walaupun mereka saling membenci,
mereka patut biarkan bayi itu dapatkan kasih sayang ibunya.
Itu dia.
Do-ah, kamu sangat cantik selepas mandi.
Kamu ikut perangai siapa sampai jadi comel begini?
Apa? Ayah?
Do-ah, kamu dah masuk taska sekarang.
Terima kasih sebab membesar dengan baik
walaupun ayah kamu tak sempurna.
Kita hampir hilang arah semasa kita ditinggalkan bersendirian.
Betul tak?
Tapi kita belajar yang kita boleh buat sendiri.
Sekarang
ayah, Nenek Ok-ran dan Mak Cik Ha-ri
akan beri lebih banyak kasih sayang kepada kamu.
Kamu tak akan apa-apa tanpa seorang ibu.
Ayah dan kamu.
Mari teruskan hidup. Okey?
Okey?
Helo. Hai, semua.
Saya datang nak periksa saiz katalog kecil dalam buku ini.
Boleh saya cari di meja Cik Jang?
- Boleh. Silakan. - Terima kasih.
Syarikat itu mahu saiz tertentu?
Adakah ia berbeza dengan katalog tadi?
Ya, saya dengar mereka dah beritahu Cik Jang juga. Tapi dia tak ada di sini.
Cuba periksa buku nota itu.
Buku nota?
Itu dia.
Saya juga dapat e-mel.
Biar saya hantar kepada awak juga.
Okey.
Selamat tinggal, semua.
Hei.
Selamat tinggal.
Semua orang, kita ada berita baik.
Kadar langganan meningkat sebanyak 0.1 peratus.
Mungkin disebabkan artikel Cik Jang.
Kita ada berita yang lebih baik.
Apa dia?
Kita akan terima anugerah?
Ya, saya akan beri kamu anugerah.
Saya nak berhenti.
Saya pergi dulu.
Selamat tinggal.
Ini sangat memberi motivasi.
[ Stu Tteokbokki Kecemasan ]
Saya rasa nanti pedas sangat.
- Saya tak apa-apa. - Mari kita masuk.
- Hei. - Helo.
Kamu pun rasa nak makan makanan pedas?
Saya peminat tegar tteokbokki.
Tapi kenapa kamu nak makan makanan pedas?
Siapa yang buat kamu tertekan?
Cik Shim nak berhenti kerja.
Kenapa?
Saya tak tahu yang dia sangat setia.
Awak seorang saja yang tak tahu.
Awak seorang saja yang tahu. Dia sayangkan awak.
Saya sangka Cik Shim benci dia.
Ha-ri, awak mesti sedih.
Ha-ri, awak nampak macam nak pengsan.
Ini cukup sempurna. Ia pedas dan sedap.
Saya bersimpati mendengar yang anak Cik Shim sakit.
- Makanlah. - Terima kasih.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal.
- Pedas. - Sudahlah.
- Jangan makan banyak sangat. - Betul cakap dia.
Boleh kami pesan lagi?
Kami nak batalkan pesanan itu.
- Kita patut pesan yang kurang pedas. - Betul.
Saya dah muat naik gambar B model bayi dari semalam dalam Cloud.
Terima kasih.
Gambar-gambar itu akan jadi bayaran model. Ibu-ibu akan sukakannya.
Saya rasa saya pernah cuba sebelum ini.
- Kami pergi dulu. - Selamat tinggal.
Selamat tinggal.
Aduhai, pedasnya.
- Kenapa? - Awak nak ke mana?
Aduhai.
I-sang.
Saya pergi dulu.
Apa yang awak buat?
Awak dah tentukan batas.
Jadi janganlah melampauinya.
Luahkan perasaan awak pada saya dan tak buat apa-apa menyakitkan saya juga.
Saya nak awak berhenti buat saya keliru.
Saya serius tentang awak
dan ia bukan keputusan yang mudah bagi saya.
Saya
cemerkap.
Kita tak ada masa lain.
Saya buat keputusan yang hubungan ini takkan berhasil
disebabkan masalah saya sendiri.
Saya tak nak awak fikir awak masalahnya.
Kalau saya tak boleh bertanggungjawab,
saya patut halang diri saya daripada inginkannya lagi.
Saya fikir saya patut buat begitu untuk menghormati awak.
Awak cuma memang tak suka saya.
Kalau saya patut bersikap biadab untuk tamatkan semua ini,
saya akan cuba.
Maafkan saya.
Kalau saya patut bersikap biadab untuk tamatkan semua ini,
saya akan cuba.
Ha-ri, awak dah siap?
Hampir.
Saya tak percaya Cik Shim letak jawatan disebabkan anaknya.
Saya tak rasa saya boleh jaga bayi yang sakit.
Saya gembira saya buat keputusan untuk tak ada anak.
- Yeon-ho. - Ya?
Awak rasa awak takkan berubah fikiran?
Kami sendiri sedang berseronok. Kenapa pula?
Kami memang tak mahu korbankan hidup kami untuk anak-anak.
Secara realistiknya, duit ialah isu yang paling besar.
Kamu perlu bayar yuran anak sehingga mereka tamat pengajian,
simpan sedikit wang untuk perkahwinan mereka
dan kami akan jadi sangat tua ketika besarkan anak dan beli rumah.
Kami tak akan dapat simpan apa-apa untuk diri kami.
Kami rasa kecil hati kalau disuruh dapatkan anak sedangkan kami tak berminat.
Saya faham maksud awak.
Bagaimana dengan lelaki itu?
Goda saja dia dan kahwinilah dia.
Kahwin?
Saya rasa takut sebab dia sudi.
Saya juga rasa bersalah.
Mungkin sebab dia terlalu muda.
Dia sangat ceria. Dia tak berfikir panjang.
Apa? Eu-ddeum?
Awak sangat bijak, bukan? Jangan beritahu sesiapa.
Saya ingatkan Encik Han.
Bukan.
Eu-ddeum terlalu muda.
Tak, masalahnya saya terlalu tua.
Kenapa jadi tua sangat menyedihkan?
Saya dah tak tahu apa-apa lagi.
Saya tak tahu nak cakap apa pada Eu-ddeum.
Apa yang sedang berlaku?
Apa saya nak buat?
Okey.
Minum!
Mari kita minum.
Bagusnya.
Dah lama betul.
Mari kita berseronok.
Dah lama betul.
Perhatian, semua!
Kita semua di sini untuk apa?
Parti perpisahan untuk Cik Shim!
Kamu semua kedengaran terlalu teruja.
Cik Shim, awak mesti kecewa melihat mereka sangat gembira.
Mari dengar apa yang awak nak cakap.
Awak nak saya ambil balik surat peletakan jawatan saya?
Tak apalah.
Kami dah sediakan hadiah besar untuk awak
supaya awak boleh tinggalkan kami dengan gembira.
Ini hadiahnya!
Sila ambil.
- Pergilah. - Pergi.
Aduhai.
Mari sini.
[ "The Baby" ]
Kami hasilkannya dengan artikel-artikel berharga yang awak tulis.
Awak boleh guna sebagai portfolio awak untuk cari kerja lain.
Terima kasih.
Kenapa kita sangat sedih sekarang?
Nyanyi!
- Nyanyi! - Nyanyi!
Berhenti.
Dah lama betul.
Apa?
Sejak kali terakhir saya berparti.
Minumlah dengan saya.
Nah.
- Minum bersama begini memang seronok. - Betul.
Hebatnya.
Saya sukakannya.
Mari kita minum lagi.
Saya tak nak balik.
- Tak ada siapa akan pulang malam ini. - Betul.
- Mari pergi karaoke. - Mari.
Saya suka menyanyi.
Ayuh!
Pergi!
Tak ada siapa akan pulang malam ini.
- Tapi saya penat. - Betul. Dia sangat penat hari ini.
Kami nak pergi karaoke.
Tak ada siapa boleh pulang.
- Saya serius. - Betul.
Saya tahu awak akan datang ke sini.
Siapa yang tinggalkan parti perpisahan untuk datang ke pejabat dan kemas barang?
Saya tak mahu datang esok.
Awak malu nak ucap terima kasih kepada semua sebelum pergi?
Datanglah ke pejabat esok. Mari makan tengah hari bersama
dan ucap selamat tinggal betul-betul.
Saya terlalu malas.
Pergi uruskan yang selebihnya, mereka kedengaran mabuk.
Tak nak. Saya akan jaga awak.
Kebaikan ialah satu penyakit.
Jangan baik dengan semua orang apabila awak jadi ketua editor.
Awak perlu bersikap kejam jika perlu.
Saya tak tahu jika mereka akan benarkan saya ambil jawatan itu.
Telefon saya kalau mereka enggan.
Saya akan datang sambil kendong anak.
Awak kedengaran macam benar-benar akan buat.
- Awak tak nak ikut? - Saya datang.
Tunggu saya!
Cepat sedikit!
Awak betul-betul nak pergi begini?
Apa kata awak ucap selamat tinggal kepada pasukan? Ini kali terakhir.
Awak nak saya peluk mereka dan menangis?
Bukankah itu memalukan kalau kita berjumpa lagi?
Betul juga cakap awak.
Saya akan rindukan awak!
Hentikannya, saya akan pukul awak.
Terima kasih atas segalanya.
Terima kasih banyak-banyak.
Saya juga.
Terima kasih.
Awak dah hubungi pemandu khas?
Ya.
Aduhai.
Saya nak ke tandas!
Mari pergi karaoke.
Marilah.
- Tak ada siapa boleh pulang. - Mari pergi.
Saya sangat mabuk.
Bangunlah!
Tunggu.
Kita pergi minum lagi.
Pergi balik!
Pergilah balik.
- Lepaskan saya. - Mari kita minum lagi.
Awak patut balik dulu.
Saya akan uruskan yang selebihnya.
Selamat tinggal!
Mari kita pergi minum lagi!
Saya mesti beritahu dia.
Mari kita minum lagi.
Ayuh!
Ini dia!
Ini bukan pintu teksi.
Tunggu di sini.
Teksi dah sampai.
- Mari, silakan masuk. - Baiklah.
Eu-ddeum! Sedarlah.
Berdiri.
Awak mengingatkan saya pada nenek saya.
Eu-ddeum, awak tak apa-apa?
Ha-ri, saya akan uruskan segalanya di sini,
jadi awak pergilah jaga mereka.
Tak, saya akan jaga dia, awak pergi jaga mereka.
Tolong kami di sini!
Jangan buat begitu pada nenek saya.
- Pergi. - Itu tak masuk akal.
Cik Jang, saya nak cakap sesuatu...
Eu-ddeum,
awak tahu siapa saya, bukan?
Cik Jang mak cik saya.
Awak Cik Jang!
Awak sedar, bagus.
Baiklah!
- Biasanya saya tak begini. - Mari.
Saya panggilkan teksi untuk dia,
jadi saya akan tunggu di sana. Awak uruskan hal di sini.
- Okey. - Mari minum lagi.
- Pusingan seterusnya! - Kita nak ke mana?
Mari kita pergi minum lagi.
- Ini bukan kereta saya. - Ini kereta awak.
- Kereta saya berwarna putih. - Ini dia.
- Saya ada sesuatu nak beritahu awak. - Eu-ddeum!
Boleh tak awak dengar cakap saya?
Duduk di sini.
Aduhai.
Pergilah!
Saya faham perasaan awak.
Tentu sukar untuk awak berdiam diri saja.
Awak jatuh cinta dengan junior awak yang 12 tahun lebih muda.
Kenapa awak tua?
Tua? Awak dah gilakah?
Jangan fikir banyak sangat.
Saya dah habis berfikir.
Kenapa teksi lambat sangat?
Bukan itu yang penting sekarang.
Saya nampak teruk.
Awak cuba nampak cantik untuk saya?
Tak mungkin.
Apa?
Saya pun nak nampak elok di mata awak.
Aduhai.
Di mana teksi itu?