Subtitle bY VIU Resynced == ANANG KASWANDI ==
Follow My IG @Anang2196_sub_indo
Oh Tuhan.
Boleh awak jangan ganggu saya?
Oh Tuhan.
Saya menang.
Jangan berpindah ke Seoul.
Awak patut tinggal di sini sahaja sekarang.
Awak tidak mahu pergi ke litar dengan saya?
- Saya akan benarkan awak memandu. - Berhenti buat perkara berbahaya.
Tapi awak bukannya akan dengar cakap saya.
Awak akan kembali ke Seoul...
dan masuk kereta lumba lagi.
Tolonglah!
Saya akan bunuh awak.
Tidak guna.
Adakah awak...
sukakan guru pelatih itu?
Apa yang awak sedang katakan?
Jika tidak, boleh saya bersama dengan dia?
Jadi, perkara tidak akan berlaku seperti yang dirancang.
Saya sudah tahu yang awak seorang kaki perempuan.
Jangan cuba pandang guru saya.
Saya tidak boleh bawa awak bersama.
Saya...
tidak akan kembali semula.
Jangan cari saya.
Saya perlu mati...
jika awak cari saya.
(Semasa Saya Paling Cantik)
Ia sebuah bilik kecil,
dan tiada apa-apa di dalamnya.
Saya sukakannya.
Saya suka bilik ini, tapi saya tidak tahu jika saya boleh lakukannya.
Lagipun awak memang akan bayar.
- Sudah tentu saya akan bayar. - Oh Tuhan, budak tidak guna.
Ini bukannya bilik betul.
Saya cuma letakkan selimut di sebuah bilik seperti stor...
tempat saya keringkan zukini dan lada. Awak tidak perlu bayar.
Saya sudah rasa cukup bersalah kerana biliknya nampak usang.
- Apa yang awak merepek? - Jangan cakap begitu.
Saya perlu bayar sekurang-kurangnya...
400 ke 500 dolar untuk sebuah bilik yang sangat kecil.
Tapi ini adalah kawasan luar bandar.
Jika awak rasa bersalah,
tolong bantu Da Woon belajar...
semasa awak berada di sini, Cik Oh.
Saya tidak perlukan tutor.
Hei, dengan gred yang awak dapat, awak pasti tidak boleh...
masuk ke universiti yang awak mahu.
Saya tidak seteruk itu, ya?
- Sila masuk ke dalam. - Baiklah.
- Ini. - Terima kasih.
Ia sangat luas.
Apa?
Ada banyak ruang untuk berjalan.
Sebelum ini, saya telah beredar dalam keadaan tergesa-gesa...
sehingga saya tidak dapat lihat sendiri bilik itu.
Tingkapnya sangat besar.
Saya boleh keluar melalui tingkap ini.
Cik Oh, awak masih patut gunakan pintu.
(Pembinaan Jinhwan)
Oh, Helo.
Sudah lama kita tidak bertemu.
Awak masih bujang?
Itu adalah satu rahsia.
Saya boleh lihat yang awak masih bekerja keras.
Saya boleh lihat yang awak masih tidak berminat untuk bekerja.
Betul?
Silakan masuk.
Budak tidak guna.
Apa yang awak telah lakukan?
Awak sepatutnya datang jumpa saya selepas keluar.
Berani awak ambil kereta dari ruang bawah tanah dan terus beredar?
Boleh awak ambil minuman untuk saya?
Saya tahu awak anak saya,
tapi bagaimana awak boleh minta duit yang banyak tanpa buat pembentangan?
Walaupun jika saya berjaga sepanjang malam untuk hasilkannya,
awak tidak akan rasa berminat.
Saya sedang berikan tawaran yang hebat.
Jika awak taja pasukan perlumbaan kami,
saya akan bekerja di sini.
Suami saya ada kecacatan fizikal.
Awak rasa saya seseorang yang akan keluarkan duit...
untuk tampung perbuatan berbahaya anak lelaki saya?
Saya bukan dia.
Walau apa pun, saya tidak akan berakhir seperti dia.
Awak fikir dia tahu yang dia akan jadi begitu...
semasa dia pergi mendaki hari itu??
Dia cuma berusaha untuk selamatkan anaknya.
Kita tidak boleh mengawal kemalangan.
Seseorang boleh dilanggar semasa melintas sewaktu lampu masih hijau.
Itu tidak bermaksud awak perlu cari aktiviti berbahaya.
Berhenti berlumba...
dan mula bekerja.
Bila awak akan mula bekerja?
Dahulu awak yang membantah.
Mari makan malam.
Awak boleh tidur di sini mulai hari ini.
Awak sudah buang haiwan peliharaan awak?
Budak tidak guna...
Awak patut buat kerja rumah di bilik awak.
Tapi, saya tidak rasa yang awak sedang belajar.
Biasanya saya memang ulangkaji pelajaran di sini.
Saya lebih fokus di sini berbanding di bilik saya.
Awak pasti awak bukannya sedang perhatikan saya.
Sebenarnya...
itu memang betul.
Oh Tuhan.
Awak sedang buat apa?
- Awak mahu apa? - Hai.
Helo.
Ibu saya suruh saya bawakan ini.
Saya beritahu dia orang Seoul tidak sukakannya.
Itu nampak sedap.
Saya sukakan kentang dan keledek.
Baiklah, jika begitu. Nikmatinya.
Mari kita makan bersama.
Saya sudah muak dengan kentang.
Pintu depan sentiasa terbuka, jadi datanglah bila-bila awak mahu.
Terima kasih.
- Makan semasa ia masih panas. - Apa?
Ini.
- Ia sangat sedap. - Betul?
Kimchi ini...
juga sangat sedap.
Ia adalah gabungan yang luar biasa. Ini.
- Saya akan makan sendiri. - Cubalah.
- Saya okey. - Tolonglah.
Tangan saya bersih. Makanlah.
Hei.
Awak tidak boleh makan dengan tertib?
- Awak yang patut buat begitu. - Baiklah.
Ini dia.
Rasanya sangat sedap.
- Betul? - Ya.
Ia sangat sedap.
Awak buat apa hujung minggu ini?
Hujung minggu ini?
Saya harus pergi ke Seoul.
Saya perlu cuci pakaian...
dan bawa pakaian bersih.
Awak menuju ke Seoul, betul?
Ya, untuk hujung minggu.
Masuklah. Saya akan bawa awak ke sana.
Tidak mengapa.
Saya benar-benar okey.
Saya boleh naik bas.
Saya pasti ia berada di arah yang bertentangan.
Masuklah.
Di mana Cik Oh?
Dia telah pergi ke Seoul.
Apa?
Saya sudah cakap. Dia sudah pergi.
Bila? Pukul berapa?
Saya pasti dia sudah menaiki bas.
Kenapa dia bertindak berlebihan?
Ia sama seperti yang saya bayangkan.
Saya rasa sangat tidak selesa.
Tapi awak selesa secara fizikal.
Saya lebih suka selesa daripada segi psikologi berbanding fizikal.
Awak tidur sahaja.
Bayangkan seperti awak sedang naik teksi...
dan saya seorang pemandu teksi yang tidak banyak cakap.
Saya rasa sukar untuk tidur di dalam kenderaan.
Jika begitu tutup sahaja mata awak.
Memejam mata...
membantu melegakan kepenatan.
Tidak guna.
(Dreamtel)
Puan, kita sudah tiba di destinasi awak.
Semuanya 50 dolar.
Apa?
Awak buat saya terkejut.
Sebenarnya, saya patut kenakan awak...
dengan bayaran penginapan.
Namun begitu,
saya rasa ini adalah alamat yang salah.
Hei.
Adakah awak tidak pulang kerana awak sibuk bertemu dengan lelaki?
Anak dan ibu, sama sahaja.
Saya sudah beritahu awak yang saya ada projek demonstrasi.
Adakah awak tahu dia gadis jenis apa?
Atau adakah awak...
jenis lelaki yang tidak kisah mengenainya...
asalkan mereka cantik?
Awak agak biadab, puan.
Awak patut pergi.
Langsung tidak masuk akal awak masuk sekolah seni yang mahal itu.
Tapi sekarang awak seorang guru?
Ye Ji, siapa dia?
- Berani dia cakap begitu? - Dan siapa awak?
Saya mak cik dia.
Saya penjaga yang kutip dia semasa dia tiada ibu bapa, beri dia makan,
dan berikan dia pakaian.
Tolong pergi.
Awak sedang buat apa?
Hei.
Keluar.
Awak tidak dengar apa yang saya cakap?
Apa yang sedang berlaku?
Oh Ye Ji!
Keluar!
Adakah awak tidak dengar? Ke mana awak mahu pergi?
Hei! Awak fikir awak mahu ke mana?
Oh Ye Ji!
Hei!
Awak akan terima balasannya!
Mari kita pulang.
Awak juga perlu habiskan hujung minggu di Yangpyeong.
Dia hanya akan berhenti apabila saya menyerah.
Apabila dia rasa dengki,
dia akan paksa sehingga dia rasa puas.
Dia hanya akan berhenti selepas beberapa ketika.
Kenapa awak biarkan dia buli awak?
Awak ada buat salah?
Kerana itulah rumah saya.
Dia adalah satu-satunya ahli keluarga yang saya ada.
Jangan risau tentang saya. Saya sudah biasa dengannya.
- Ya? - Pengerusi Bang mahu jumpa awak.
Rasanya kami tiada urusan dengan satu sama lain.
Walaupun jika awak mahu tamatkan,
awak perlu ucap selamat tinggal dengan betul kepada dia.
Dia telah beri pasukan awak sekurang-kurangnya 10 juta dolar.
Hei.
Saya mahu awak hentikan apa sahaja yang awak sedang lakukan sekarang,
Bukankah lebih baik untuk awak jika saya buat duit?
Jadi siapa yang akan ambil alih tempat ini?
Awak perlu ambil alih sebaik sahaja awak habis belajar.
Lagipun memang takdir awak untuk uruskan tempat seperti ini.
Kenapa awak perlu hantar saya ke universiti?
Saya tidak pernah buat begitu.
Awak yang berkeras mahu masuk universiti.
Tolong sedar tempat awak.
Awak tidak layak untuk mengajar orang lain.
Awak rasa para ibu bapa boleh menerimanya?
Apa? Awak akan bercerita tentang saya?
Letak diri awak di tempat mereka.
Awak mahu belajar daripada orang seperti awak?
Oh Tuhan, bukan saya.
Saya benci itu.
Awak mahu saya berkahwin dengan dia?
Saya tahu awak lambat sertai tentera...
kerana sibuk dengan pelajaran dan ambil bahagian dalam perlumbaan.
Tapi sudah tiba masa untuk awak berkahwin.
Carrie juga perlu berkahwin.
Saya tidak rasa yang dia ada beritahu awak,
tapi saya ke sini untuk ucapkan selamat tinggal.
Itu sudah melanggar kontrak kita.
Saya akan bayar penaltinya.
Awak perlu bertanggungjawab terhadap Carrie.
Sama ada berkahwin dengannya atau biar dia sertai pasukan awak.
Adakah awak bercinta dengan dia tanpa mengetahui semua ini?
Adakah awak dungu atau gelojoh?
Lebih baik jika awak...
bertanggungjawab terhadap dia.
Saya minta maaf,
tapi saya tidak berniat untuk buat begitu.
Dan saya rasa tersinggung dengan ancaman awak.
Pasti rasa hebat untuk bercinta dengan dia.
Tapi sekarang, awak perlu bayar.
Awak tidak patut fikir yang saya sedang mengugut awak sekarang,
tapi perkara yang bijak adalah...
untuk ambil serius kata-kata saya.
Dia sudah dapat tahu tentang kita.
Dia mahu tamatkan hubungan kita,
tapi saya telah pujuk dia dengan cakap yang kita akan berkahwin.
Dia cakap dia akan bersetuju jika kita berkahwin.
Selain itu, dia akan terus menaja pasukan awak.
Adakah ini Zaman Pertengahan?
Adakah golongan aristokrat perlu menjaga wanita mainan raja?
Sudah tiba masa untuk saya berkahwin.
Disebabkan dia tidak boleh bertanggungjawab terhadap saya,
dia sebaliknya benarkan awak berkahwin dengan saya.
Kita berdua sudah dewasa.
Kita tidak perlukan persetujuan pihak ketiga.
Saya tahu awak sukakan saya.
Awak mahukan saya.
Awak berpisah dengan saya kerana dia.
Itu bukan kerana Pengerusi Bang.
Saya cuma sudah muak dengan awak.
Saya sangat terkejut dengan keberanian awak...
selepas saya dapat tahu mengenainya.
"Perkahwinan"?
Saya akan lakukannya, tapi bukan dengan awak.
Hei.
Hei! Jurulatih Seo!
Hei!
(Dreamtel)
(Pertanyaan Tentang Berpindah Masuk)
(Awak sudah makan malam?)
(Mesej Baru)
(Seo Hwan)
Awak sudah makan malam?
Kami makan stu gochujang dan nasi barli.
Awak akan makan makanan kampung semula apabila awak pulang,
jadi pastikan awak makan makanan lazat di Seoul.
Boleh awak tolong diam?
Awak buat lagi.
Saya tertanya-tanya kenapa awak senyap sekarang.
Oh Tuhan. Lihatlah bil elektrik ini.
550 dolar?
Satu, dua, tiga, empat...
Ini adalah rumah Oh Ye Ji.
Boleh awak beritahu saya dia jadi guru pelatih di sekolah mana?
Ayah.
Semua orang menggunakan tanur elektronik zaman sekarang.
Saya ada satu. Dan juga tanur yang menggunakan gas.
Tapi saya paling sukakan yang ini.
Seronok bekerja dengan banyak pemboleh ubah.
Tapi ia sukar.
Jika sesuatu datang dengan mudah, awak juga akan mudah kehilangannya.
Ibu awak...
telah desak saya supaya hantar awak dengan cepat.
Saya...
masih mahu terus memandu buat masa sekarang.
Awak tidak boleh berlumba sepanjang hayat awak.
Awak patut cari kerja yang awak boleh lakukan buat masa yang lama.
Tiada apa-apa yang saya mahu lakukan selain berlumba.
Dan...
Saya tidak pasti apa yang saya patut lakukan.
Saya rasa cemburu dengan Hwan.
Awak telah tanam impian yang kukuh dalam diri dia semenjak dari kecil.
Tapi dia yang telah buat keputusannya.
Saya cuma berikan dia nasihat.
Jin.
Awak boleh lupakannya.
Itu bukan salah awak.
Saya...
rasa sangat bersyukur...
kerana ini berlaku kepada saya, bukannya awak berdua.
Walaupun jika saya kembali semula berjuta-juta kali,
ia tidak mengapa.
Saya juga boleh korbankan nyawa saya.
Itu apa yang ibu bapa akan lakukan.
Jadi jangan hidup dalam penderitaan...
dan berhenti merayau-rayau.
Pergi nikmati hidup awak.
Saya tidak boleh...
lupakan hari itu.
Ia menghantui saya setiap hari.
Ayah.
Tolong selamatkan saya!
Ayah.
- Selamatkan saya. - Hwan!
Tidak mengapa. Mari sini.
Ayah.
Ayah!
Saya dapat awak. Tidak mengapa.
Hei!
- Jin! Jangan! Jin, tidak. - Ayah...
- Tidak! - Ayah.
- Tidak mengapa, Hwan. - Ayah.
Tidak, Jin!
Tidak mengapa.
Jin!
(Bilik Seni)
Awak punya nampak cantik.
Ayah Hwan telah bakar sendiri untuk awak semua.
Ayuh, Hwan.
Sebaik sahaja awak lukis sesuatu di atasnya...
atau tambah kemasan untuk selesaikan rekaan tembikar awak,
kita akan kilatkan, dan kemudian bakar sekali lagi.
Awak boleh tukar ia menjadi cawan kecil,
dan awak juga boleh buat ia jadi cawan pasangan...
untuk ibu bapa awak sebagai hadiah yang bermakna.
Atau awak boleh berikannya kepada seseorang yang awak suka.
Baiklah. Awak patut lukiskan rekaannya...
dalam buku lakaran awak dahulu sebelum awak lukis di tembikar.
- Ya. - Ya.
Baiklah. Mulakan.
- Saya suka ladu. Cawan ladu. - Kita lukis apa yang kita mahu?
- Ya. Awak boleh buat cawan ini... - Betul.
- Beri kepada Han Jun. - Saya tidak sukakan sesiapa.
- Tolonglah. - Apa awak cakap?
Di mana pengetua?
- Boleh tahan. - Lihat ini.
Di mana Oh Ye Ji? Lepaskan saya!
Oh Ye Ji adalah seorang guru di sini?
Dia tidak boleh jadi seorang guru.
Ibu bapa tidak akan benarkannya.
Adakah awak tahu siapa dia?
Dia adalah satu masalah besar.
Oh Ye Ji!
Baiklah. Mulakan.
- Saya akan lukis... - Apa yang awak akan lukis?
Saya suka ladu.
Cawan ladu.
- Ya. Awak boleh buat cawan ini... - Betul.
- berikan pada Han Jun. - Saya tidak suka sesiapa.
- Tolonglah. - Apa yang awak cakap ini?
Di mana pengetua?
Di mana Oh Ye Ji?
Lepaskan saya!
Oh Ye Ji adalah guru di sini?
Dia tidak boleh jadi guru.
Ibu bapa tidak akan membenarkan perkara ini.
Oh Ye Ji!
Hei! Keluar sekarang!
Dia itu masalah besar.
Awak tahu betapa dia itu menakutkan?
Kenapa awak menghalang saya?
- Hentikan dia. - Ya, tuan.
- Oh Tuhan. - Boleh awak lepaskan saya?
- Jadi suruh seorang guru keluar. - Bertenang.
Saya penjaga Oh Ye Ji!
Oh Ye Ji! Keluar!
Kenapa dengan awak?
Apa yang awak buat?
Saya beri amaran kepada awak.
Keluar. Mari bercakap di luar.
Saya tidak peduli sama ada ia pelajar atau guru.
Saya akan beritahu saja sesiapa yang saya jumpa.
Awak fikir saya akan biarkan orang seperti awak menjadi guru?
Maafkan saya, cikgu!
Hei! Lepaskan saya!
Lepaskan saya!
Lepaskan saya! Lepaskan!
Kembali ke dalam, semua orang.
Lepaskan saya!
Berani awak datang ke sini?
Berapa banyak yang awak tahu?
Awak sepatutnya dengar semasa saya bersikap baik.
Saya suruh awak berhenti!
Singkirkan saya semasa saya di sekolah tidak cukup lagi?
Sekarang, awak mahu saya kehilangan pekerjaan juga?
Awak fikir saya tidak akan tahu?
Awak buat cerita tentang saya dan beritahu pelajar lain...
untuk pastikan saya tidak akan pernah berkawan.
Saya mereka cerita?
Awak tidak tahu betapa sukarnya ia untuk saya.
Seorang lelaki mati!
Dan perempuan itu pergi seperti tiada apa berlaku selepas membunuh!
Awak sepatutnya...
tinggalkan saya di rumah anak yatim.
Cik Oh!
Apa yang awak baru lakukan?
Jangan berani terfikir untuk larikan diri.
Awak akan hidup bersama saya sepanjang hayat awak.
Keluarga kami hidup dalam penderitaan ini!
Berani awak cuba larikan diri?
- Pergi sebelum saya panggil polis. - Awak siapa?
Awak siapa? Lepaskan.
- Lepaskan saya sekarang! Hei! - Saya akan berhenti.
Saya akan berhenti.
Seperti yang awak inginkan,
saya tidak akan jadi guru!
Sedar diri awak.
Jika awak cuba jadi lebih daripada yang awak layak,
saya betul-betul akan beritahu seluruh dunia tentang awak.
(Bilik Guru)
Saya tidak boleh buatkan guru pelatih menulis laporan.
Saya minta maaf.
Tidak pernah ada ahli keluarga guru...
yang datang ke sekolah kami dan buat kecoh seperti itu.
Ini tidak akan berlaku lagi.
Adakah awak serius?
Seluruh sekolah akan cari tahu tentang perkara ini esok.
Kita tidak boleh menutupnya hanya kerana diamkan diri.
Saya tahu yang saya perlu...
berhenti.
Apa pun, awak harus pulang hari ini.
Gunakan waktu yang ada untuk berehat dan tenangkan fikirkan awak.
Tunggu.
Awak mahu ponteng?
Kenapa awak tidak tanya apa-apa pada saya?
"Siapa perempuan itu?"
"Kenapa dia seperti itu?"
Saya tidak mahu buat awak fikirkan tentangnya.
Awak patut lupakan semuanya.
Bila awak mengutip siput paya, fikiran awak jadi kosong.
Semasa kecil, saya akan datang ke sini...
dan mengutip siput paya selepas rasa marah.
Bila saya kutip satu demi satu, waktu berlalu sangat pantas.
Cik Oh.
Dulu saya mengutipnya dengan ibu saya di Sungai Gwangneung.
Awak pernah makan siput paya sebelum ini?
Bukankah awak hanya menambah doenjang dalam sup?
Saya ingat mengeluarkan dagingnya dengan lidi.
Saya akan kutip siput paya, cukup untuk penuhkan periuk hari ini.
Adakah awak menangis?
Tidak.
Cuma air terpercik di muka saya.
Kita patut pergi. Saya rasa sudah cukup kita kutip.
Awak tidak sejuk?
Saya rasa teruk. Saya tiada jaket untuk dipinjamkan kepada awak.
Tidak mengapa. Jalan kaki sekejap saja.
Pakailah ini.
Apa?
Baiklah, ini...
Jika seseorang lihat saya begini, ia akan rosakkan reputasi saya.
Ini lebih baik daripada kena selesema.
Saya lebih rela mati daripada dilihat seperti ini.
Oh Tuhan, Cik Oh.
Awak nampak cantik.
- Benarkah? - Ya.
Patutkah saya memakainya ke sekolah esok?
- Dengan itu? - Ya.
Awak pakaikannya.
Tolonglah.
Bukankah menggunakan kawah terlalu banyak?
Saya tidak rasa kita perlukan kawah untuk itu.
Semuanya rasa lebih sedap di dalam kawah.
Selepas makan siput,
dia akan tambahkan banyak bahan ke dalam sup...
untuk buat sup penghilang mabuk.
Begitu.
Boleh awak rasa? Saya patut tambah lebih, bukan?
- Betul? - Ya. Sedikit lagi.
Baik.
Kita patut masukkan serbuk cili juga. Baiklah.
Ini.
Sedapnya ini.
Semua kerja keras kita berbaloi.
Berbanding dengan tenaga kerja yang awak letakkan, tiada banyak makanan.
Ia harus sebesar kerang untuk kita mengunyah apa saja.
Oh Tuhan, awak boleh makan semua sekaligus.
Ini dia. Cubalah.
Awak juga.
Ia betul-betul sedap.
Awak tidak tahu betapa sukarnya ia untuk saya.
Seorang lelaki mati!
Dan seorang wanita pergi seperti tiada apa...
yang berlaku selepas bunuh seorang lelaki!
Jangan berani terfikir untuk larikan diri.
Awak akan hidup bersama saya sepanjang hayat awak.
Tolonglah, ayah. Awak ada dua anak lelaki yang kuat di sini.
Jangan buat apa-apa.
Baik.
Awak tidak boleh meyakinkan dia melainkan awak betul-betul jujur.
Budak nakal.
Telefon bimbit awak.
- Apa? - Beri saya telefon bimbit awak.
Hubungi saya jika berlaku sesuatu.
Saya boleh nampak di wajah awak yang ada sesuatu berlaku.
Awak tidak boleh betulkan sesuatu yang sudah berlaku.
Hubungi saya jika berlaku sesuatu di masa akan datang.
Awak boleh buat begitu.
Awak peka.
Kerana saya berminat.
(Abang Hwan)
(Simpan)
(Abang Hwan)
Saya bosan. Saya tidak percaya dia ponteng kelas tanpa saya.
Dia sepatutnya ajak saya juga.
- Hei. - Dia...
Mari.
Apa yang berlaku, kawan? Awak ponteng kelas seorang.
Dia tidak keseorangan.
Bukankah awak bersama guru pelatih itu?
- Benarkah? - Ya.
Nikmatinya selagi masih ada.
Jadilah Putera Kacak dia dan sukakan dia.
Ia pasti akan berakhir tidak lama lagi.
Sebaik saja dia berhenti,
- dia tidak akan kembali ke sini. - Apa?
Dia akan berhenti?
Guru itu mabuk, dan dia harus membawanya ke sini.
Dan seorang wanita pertengahan umur datang ke sekolah dan buat kecoh.
Dia bukannya ada ciri-ciri guru.
Jaga mulut awak.
Tapi dia tidak perlu jaga tingkah lakunya di sini?
Hei, awak tidak tahu apa-apa tentang dia.
Awak tidak kenal dia.
Dan, awak kenal dia?
Dia bukan sekadar guru biasa. Dia guru pelatih kita.
Saya rasa kita harus melindungi dia.
Bagaimana?
(Peletakan Jawatan)
(Laporan)
(Abang Hwan)
Jika awak tidak dapat tidur, minum lagi.
Saya tiada alkohol.
(Saya tiada alkohol.)
Buka tingkap awak.
Ini tidak cukup.
Jangan memandang rendah berdasarkan saiznya.
Ia cukup kuat.
Jadi adakah ini dapat...
selesaikan semuanya?
Bagaimana dengan lauk sampingan?
Bukankah awak makan banyak tadi?
Saya minum alkohol untuk lauk sampingan.
Awak minum itu untuk membantu awak tidur.
Hei, Hwan. Awak sampai awal.
- Helo. - Hai.
(Pelajar Yang Berdikari Membuka Jalan Baru Berdasarkan Kepercayaan)
- Tuan. - Tuan.
Kenapa awak tidak berikan itu hanya kepada pasukan kami?
Saya tidak dapat menyediakan tayar kepada semua pasukan di Korea.
Kami menukar protokol untuk menyediakan tayar...
untuk pasukan terpilih saja.
Apa piawaian untuk itu?
Awak beri tayar kepada pasukan...
yang dapat kedudukan lebih rendah daripada kami.
Keputusan penajaan bergantung kepada syarikat.
Itu bukan tanggungjawab.
Jika kami memutuskan untuk menilai semula,
- kami akan hubungi awak. - Tunggu.
Tuan.
Kita tiada penajaan sekarang.
Jika seluruh arena menghalang kita,
kita tidak boleh berlumba.
Kita tidak boleh berlatih atau ambil bahagian.
Apa yang kita mahu buat?
Oh Tuhan, adakah ini untuk pasukan kita?
Saya akan uruskan.
Adakah awak akan minta tolong dari keluarga awak?
Tapi ibu awak...
benci perlumbaan kereta.
(Laporan)
Saya ingatkan awak akan segera dipanggil oleh pengetua,
tapi saya tiada dengar apa-apa.
Nasib baik, tidak ramai pelajar yang tahu tentang perkara ini.
Mari kita perhatikan buat masa ini.
(Laporan)
Adakah awak akan pulang sekarang?
Ya.
Saya minta maaf tentang semalam...
kerana timbulkan kekecohan seperti itu.
Saya harap semuanya okey dengan awak.
Baguslah.
Hwan dan kawan-kawannya berusaha keras.
Apa?
Boleh awak rahsiakan tentangnya? Tolong lakukan ini untuk saya.
Baik. Ini hanya kerana awak yang minta.
Awak tahu, ini mengenai Cik Oh dan apa yang berlaku semalam.
Dia datang ke sekolah awal pagi, berdiri di sini,
dan bercakap dengan setiap pelajar,
agar mereka takkan cakap tentang hal itu.
- Dia risau... - Tepati janji awak, ya?
- pelajar mungkin mengumpat awak. - Jangan cakap tentang itu, ya?
Pelajar di luar bandar begitu tulus.
Semua pelajar baik dengan awak, bukan?
Ya.
Lihatlah.
Hei, awak nampak seseorang datang jumpa guru pelatih itu, bukan?
- Ya, saya nampak. - Saya ada video.
Saya akan muat naik di sini.
Awak patut beritahu budak-budak lain...
- Hei, kenapa pukul kepala saya? - Apa yang dia buat?
Jangan berani!
- Helo. - Hai.
Awak tahu, seseorang datang cari dia.
Baik.
Hei, Hwan.
- Helo, puan. - Hai.
Saya mahu minta tolong pada awak.
Baik. Apa itu?
Saya akan lakukan semua yang awak minta.
Ini mengenai apa yang berlaku pada Cik Oh semalam.
Cik Oh.
Terima kasih.
Ini kali pertama...
ada orang yang melindungi saya.
Saya ingatkan saya akan gembira bila seseorang melindungi saya.
Tapi...
rasanya masam di dalam.
Ia seperti makan buah tropika pelik...
yang saya tidak pernah makan sebelum ini.
Ia sepatutnya jadi betul-betul sedap,
tapi saya tidak tahu bagaimana rasanya...
kerana ini kali pertama buat saya.
Saya patut gembira dan bersyukur, tapi sebaliknya saya rasa sedih.
Itu tidak normal, bukan?
Saya akan jadikan ini sebagai norma untuk awak.
Dan sebaik saja itu berlaku,
peristiwa yang baik akan buat awak tersenyum.
Sekali sudah cukup.
Saya takkan lupakannya.
Saya akan ingat kebaikan awak...
untuk masa yang lama.
Apa pendapat awak? Awak sukakannya?
Oh Tuhan, ibu awak meleteri saya untuk siapkannya secepat mungkin.
Saya boleh lakukan kerja yang lebih baik,
tapi ini yang terbaik saya dapat buat dengan masa yang diberikan.
Tapi saya rasa arahan itu bercampur.
Awak harus menandatangani kontrak penajaan...
sebelum saya memegang jawatan ini.
Ini bukan kali pertama awak terima kerja ini.
Sebelum awak harus memenuhi tugas ketenteraan,
awak bekerja dalam perancangan dan pembinaan.
Itu tidak menyeronokkan.
Awak boleh pergi.
Kenapa dia tidak pernah mengeluarkan suara?
Awak hanya akan menjadi penaja.
Awak tidak boleh bertanding sebagai pelumba.
Itu saya yang tentukan.
Awak tidak boleh hidup sesuka hati bila bekerja di syarikat kita.
Jika begitu, saya tidak akan bekerja di sini.
Jika awak tidak menguatkan diri,
akhirnya pak cik awak akan ambil alih syarikat ini.
Ayah awak bekerja keras untuk membina syarikat ini.
Awak mahu sepupu awak...
yang berbeza nama keluarga berbeza itu untuk ambil alih?
Adakah itu demi ayah?
Syarat saya sama.
Saya akan fokus pada kerja untuk sementara.
Sekejap.
Ini untuk Taman Pusat Bitnuri.
Ini adalah kompleks vila di Hannam-Dong.
Ini adalah senarai bangunan yang sedang kita uruskan.
Bukankah kita menjual beberapa?
Saya tinggalkan bangunan yang sudah dijual.
Boleh saya lihat itu juga?
Baik.
Jika awak ada sebarang soalan mengenai projek,
hubungi orang yang bertanggungjawab dan dapatkan penjelasan.
Saya akan membacanya dulu.
- Helo? - Awak masih jawab panggilan saya.
Adakah kita masih ada urusan?
Kita tidak perlu jadi musuh selepas perkongsian kita tamat.
Saya dengar awak bermasalah dalam banyak aspek.
Hubungi saya jika awak perlukan bantuan.
Kami sentiasa bersedia untuk bertindak...
jika awak perlukan sesuatu.
Adakah awak menikam saya daripada mencium saya?
Lakukan semua yang awak boleh dengan kuasa kotor awak.
Saya akan duduk dan lihat sejauh mana awak boleh pergi.
Saya juga menantikan...
untuk lihat berapa lama awak akan bertahan.
Selagi awak bergantung pada lelaki tua itu,
awak takkan pernah dapat apa yang awak mahukan.
Jurulatih Seo tidak boleh datang.
Saya rasa hanya kita saja malam ini.
Minum.
Tidak. Hidupkan lampu.
Ini kali pertama...
ada orang melindungi saya.
Tapi...
rasanya masam di dalam.
Ia seperti makan buah tropika pelik...
yang saya tidak pernah makan sebelum ini.
Ia sepatutnya jadi betul-betul sedap,
tapi saya tidak tahu bagaimana rasanya...
kerana ini kali pertama untuk saya.
Cik Oh!
Ibu suruh saya beri ini kepada awak...
supaya awak boleh makan di dalam bas.
(Mesej dari Seo Hwan)
(Padam)
(Mesej ini akan dipadam.)
Cik Oh.
Boleh awak datang ke tempat kita tangkap siput paya?
Saya akan jumpa awak di sana pukul 6.
Adakah awak menuju ke Seoul?
Tidak.
Saya menuju ke Seoul.
Awak boleh pilih.
Adakah kita akan ke Seoul atau di tempat lain?
Saya sudah dapat bayangkan apa yang akan berlaku pada awak di sana,
jadi saya tidak mahu bawa awak ke sana.
Masuklah.
Ke mana kita mahu pergi? Bagaimana saya boleh percayakan awak?
Saya tidak pernah minta awak percayakan saya.
Saya cuma mahu pergi...
ke suatu tempat.
Saya ingatkan awak wanita yang berani.
Awak tidak takut apa-apa.
Perpisahan di pangkal akan selalu kembali
Adakah kita memegang erat tangan kerana dalam sesalan?
Apa yang kita panggil wanita yang menyanyi dengan bunga di rambutnya?
Orang menyanyi dan sebagainya semasa mereka bekerja.
Ia dipanggil lagu kerja, si dungu.
- Kenapa awak letak bunga di sini? - Hei.
Saya takut jiran kita mungkin akan nampak awak.
- Benarkah? - Ya.
Da Woon, mari kita sama-sama letakkan bunga.
Jika saya letak seorang, saya akan nampak tidak siuman.
Tapi jika kita lakukan bersama, kita boleh memulakan fesyen.
Tolonglah, hentikan. Tolong!
Hei, bawa dua kumpulan sekali.
Baik.
Wanita yang menghantarnya pergi tidak cakap sepatah pun
Adakah Cik Oh masih di rumah?
(Jung Da Woon)
Tidak tahu. Saya di kebun bunga.
(Cari: Ye Ji)
(Cik Ye Ji)
(Seo Hwan)
Awak patut tidur sebentar.
Walaupun awak tidak boleh tidur dalam kereta lain,
nampak seperti awak boleh tidur dalam kereta saya.
Adakah awak masih rasa gelisah?
Abang Hwan,
awak kelihatan seperti orang yang sukar.
Saya?
Sukar untuk terima atau menolak awak.
Bunyinya seperti awak cakap awaklah orang yang sukar.
Itu bermakna awak tidak boleh membuka atau menutup hati awak.
Adakah awak tidur lena?
Ia panas.
Saya tidak pernah lihat bulan yang begitu besar.
Hei.
Hei, apa yang awak buat?
Hei!
Awak harus cuba lakukan satu perkara lagi untuk kali pertama.
Saya...
tidak boleh berenang.
(Semasa Saya Paling Cantik)
Jin. Nama saya Jin.
Saya bukan "abang Hwan."
Berhenti menghampiri saya.
Sebaik saja awak tahu lebih banyak tentang saya,
awak akan mahu melarikan diri.
Adakah awak sukakan abang saya?
Bagaimana dengan saya?
Kali ini, biar saya beri awak amaran.
Ye Ji bukan wanita yang awak dibenarkan untuk suka.
Layan dia sebagai teman wanita abang awak.
Adakah dia cakap dia akan bercinta dengan awak?
Dia terbuka kepada awak...
kerana awak seorang budak.
Jangan berangan.
Hwan, jangan buat begitu.